Πώς κάποια θεωρητική αριστερά είναι κεκαλυμμένος φασισμός.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, τονίζει η Susan Buck-Morss, είναι ένας homo autotelus, προκύπτει από παρθενογένεση, γεννιέται, όπως υποστηρίζει ο Eagleton, από την ίδια του την ουσία. Η αυτογένεση αυτή είναι από τους κυρίαρχους μύθους της δυτικής πολιτικής σκέψης και εκβάλλει στη ναρκισσιστική αυταπάτη του ολοκληρωτικού ελέγχου. Το αυτογενετικό ον, μπορεί να δημιουργήσει τον κόσμο όπως αυτό θέλει, σύμφωνα με ένα καταδικό του σχέδιο. Έχουμε να κάνουμε με ένα ον αυτο-περιεχόμενο, που δεν επηρεάζεται από τις εξωτερικές αιθσθητηριακές αντιλήψεις. Έτσι, γίνεται ασφαλές από κάθε εξωτερικό έλεγχο καθώς στερείται κάθε αισθητηριακής ευαισθησίας. Εγκαταλείποντας τις αισθήσεις, πρέπει να σημειωθεί, ότι εγκαταλείπει και το φύλο. Και στη θέση του φύλου, περίοπτη θέση έχει ο φαλλός προς αντικατάσταση του ευαίσθητου πέους, δίχως να συζητιέται καν η περίπτωση πρωτοκαθεδρίας του γυναικείου οργάνου.

Σύμφωνα με τον Cassirer, ο Kant προτείνει το μοντέλο/πρότυπο του πολεμιστή, που είναι απελευθερωμένος από την αισθαντικότητα. Ομοίως, ο Heidegger επαινεί τη Mannesaesthetik του Nietzsche, επαινεί δηλ. τη φαντασίωση του φαλλού, αυτή τη»μαγική  τέχνη της ex nihilo δημιουργίας».

Για τον Carl Schmitt, αυτή η ιδέα της ex nihilo αυτοδημιουργίας είναι ενάντια σε κάθε ιδέα καθεστωτικού νόμου που έχει το γνώρισμα του αντιηρωισμού. Ως εχθρός τού νομικού θετικισμού, προβαίνει σε έναν βιταλισμό σε βάρος κάθε νομικού καθεστώτος.

«Στην εξαίρεση της δύναμης της αληθινής ζωής σπάει η κρούστα ενός μηχανισμού που έχει καταντήσει ναρκωμένος από την επανάληψη» (Πολιτική Θεολογία). O Scmitt επαινεί τον Μουσολίνι επειδή αντικαθιστά τη Δημοκρατία με το Μύθο – με την άλογη δύναμη του εθνικού μύθου.

Αν ανατρέξουμε στη σκέψη του Ντεριντά, θα διαπιστώσουμε πως με την κριτική του στο λογοκεντρισμό η Δικαιοσύνη είναι αυτή που είναι πέραν κάθε υπολογισμού, πέραν οιασδήποτε μορφής οικονομίας. Δικαιοσύνη είναι το μη-αναπαραστάσιμο. Η ντεριντιανή Δικαιοσύνη είναι αντι-θεσμική. Είναι μη-αναγώγιμη σε κάθε υπολογιστική απόπειρα, μοιάζει με μία «απόλυτη καθαυτή αλλότητα». Για τον Schmitt αλλά και τον Derrida οι θεσμοί , οι νόμοι δεν αυτοθεμελιώνονται. Είναι όπως λέει και ο Heidegger χωρίς θεμέλιο (Ab-grund). Και για τους δύο, η απόφαση επισυμβαίνει ex nihilo (Wolin Richard). Σε αντίθεση με την οντολογική κατωτερότητα της νόρμας, η Εξαίρεση έχει έναν καθαρκτικό χαρακτήρα αγνής βίας. Η νόρμα καταστρέφεται από την Εξαίρεση. Στον Ντεριντά, η ιδέα της Δικαιοσύνης έχει ένα μυστικό χαρακτήρα θεοφανείας.

Εδώ, ο Ντεριντά προσεγγίζει τον πολιτικό μεσσιανισμό του Walter Benjamin. Η θεϊκή Βία του Μπένγιαμιν  είναι καθαρά επαναστατική που αποβλέπει στον αφανισμό του δικαίου. Αποδέχεται την ιδέα περί  προλεταριακής γενικής απεργίας του George Sorel που με τη σειρά του εισάγει μία μεσσιανική πολιτική στην επαναστατική πολιτική. Ο Benjamin βρήκε στον Sorel την αντισυμβατική καθαρότητα της επαναστατικής βίας ως ιερώτατο σκοπό στον εαυτό του. (Τώρα, αν ο Benjamin τείνει να συσχετιστεί με τον Lenin, νομίζω πως ο γάμος αυτός γίνεται μόνο αν χαρακτηρίσουμε τον Lenin ως επαγγελματία επαναστάτη, εκπρόσωπο ενός μίσους απαθούς, προαγωγού μιας απόλυτης εχθρότητας (Recalcati). Αξίζει να τονιστεί ότι ο Μουσολίνι συνδυάζει Λένιν και Νίτσε για να μιλήσει για τον υπεράνθρωπο που ξέρει μόνο από επανάσταση. Ό,τι υπάρχει πρέπει να καταστραφεί. Λόγω της αδυναμίας του προλεταριάτου, το Κόμμα αναλαμβάνει να καταστρέφει οτιδήποτε αστικό.  Για τον Ντούτσε, ο εθνικισμός αντί για το σοσιαλισμό, μπορεί να αναλάβει αυτή την επαναστατική μάχη). Ομοίως με τον Μπένγιαμιν, και ο Derrida υιοθετεί αυτή τη θέση, ότι δηλ. η γενική απεργία δημιουργεί μία επαναστατική κατάσταση σε βάρος του δεδομένου νόμου. Η γενική απεργία είναι η ίδια η αποδομητική πράξη. Βέβαια, δε γλυτώνει από το να το παίξει επαναστάτης του καναπέ, καθώς αποδέχεται ότι ίδια επαναστατικά αποτελέσματα θα έχει και ένας ιός στο διαδίκτυο. Έχουμε έναν «cyberspace Bakunin» (Wolin).

Με τον ίδιο τρόπο , Baudrillard και Guy Debord, μας εναποθέτουν σε μία «νεο-οργουελιανή εποχή μιας σημειο-τεχνολογίας» (Wolin) όπου το σημείο και ο κώδικας εξαφανίζουν το υποκείμενο. Στον Debord, παρόλη τη γόνιμη κριτική ενός κόσμου που περιγράφεται ως «πελώρια συσσώρευση θεαμάτων» η πρότασή του είναι μία επαναστατική εικονομαχία διαλυτική όλων των θεαμάτων, μια «ουσια-στική» ορατή εκδήλωση του επαναστατικού προτάγματος (Perniola).

Συμπερασματικά, η εναντίωση στο λόγο υπέρ μιας μυθικής άλογης δύναμης αυτοδημιούργητης ex nihilo, αγγίζει όχι μόνο το ναζισμό και το φασισμό, αλλά το σταλινισμό, μαοϊσμό, όπως και πρωτοποριακούς φιλοσόφους όπως τον Derrida με την αποδομητική πράξη, τους Lyotard, Deleuze-Guattari με την πρωτοκαθεδρία της ηδονής έναντι του λόγου, τους Lacan, Zizek με την έρημο του Πραγματικού, τον Heidegger με την αθεμελίωτη άβυσσο κά.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

49 Responses to Πώς κάποια θεωρητική αριστερά είναι κεκαλυμμένος φασισμός.

  1. Ο/Η Oνειρμός λέει:

    Ενδιαφέρον-θυμίζω πως στο blog μας έχουμε ανεβάσει το »Φασισμό της Πατάτας» κείμενο του Μπαντιού (με ψευδώνυμο τότε) που επικρίνει ως κρυπτοφασίστες (από τη…θεωρητική σκοπιά) τους Deleuze-Guattary.

    Πού στηρίζεις όμως αυτό: »…Deleuze-Guattari με την πρωτοκαθεδρία της ηδονής έναντι του λόγου» ως προς αυτούς τους δύο. Δεν θυμάμαι τη λέξη ηδονή, και αυτή διαφέρει από την επιθυμία, και πολύ περισσότερο από τη σχεσιακή συναρμολογημένη επιθυμητική μηχανή.

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Ο Pernniola το λέει αλλά και ο Τερζάκης συσχετίζει το σχιζοειδή πόλο της επιθυμίας με την αρχή της ηδονής και την πολύμορφη διαστροφικότητα.
    Εν πάση περιπτώσει, και η επιθυμία υποστασιοποιημένη αντίκειται και αντιτίθεται σε κάθε τι καθεστωτικό κρατικοποιημένο.
    http://stodivanimetolacan.blogspot.gr/2012/03/blog-post_20.html Ίσως τελικά έχει δίκιο ο Kraftwerk

    • Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

      Ο Τερζάκης βέβαια σπεύδει να επισημάνει ότι συνιστά πρόοδος για τον Ντελέζ αυτή η αντίληψη του εκκρεμούς (εναλλαγή από τον ένα πόλο στον άλλον, όπου οι δύο δυνατότητες ενυπάρχουν σε κάθε ατομικό υποκείμενο) σε σχέση με την πρότερη, σχισματική «οντολογική» αντιπαράθεση ενεργών-αντενεργών δυνάμεων (κυρίων και δούλων, ευγενών και χαμερπών) που θεωρεί ότι υπάρχει στο «Ο Νίτσε και η Φιλοσοφία» (και της οποίας μετεξέλιξη αποτελεί, ακριβώς, το σχιζοειδές-παρανοϊκό δίπολο). Χρεώνει αυτές τις αντιφάσεις (;) στον εγγενή πεσσιμισμό που διακρίνει στον Ντελέζ.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Εσύ τι γνώμη έχεις φίλε;
        Εγώ βλέπω ότι ακόμη και στο πιο μικροσκοπικό/μοριακό ή και από άποψη κυβερνητικής των D-G υπάρχει αυτό που αντιστέκεται ως αντίθετος πόλος.
        Για αυτό και ο Baudrillard αναφωνεί : Beware of the molecular όχι επειδή είναι επαναστατικό αλλά επειδή ακριβώς δεν είναι.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      @heroicodesembarazo, weltschmerz

      Δεν συμφωνώ με αυτή την ερμηνεία. Πρώτα από όλα, δεν αντιστοιχεί στους D-G το δίπολο λογική-ηδονή, αν το λέει έτσι ο Τερζάκης είναι εφεύρημά του. Η νομαδικότητα είναι και αυτή μια λογική, η λογική του σμήνους, ο διαφορικός λογισμός, ντάμα και όχι σκάκι, κλπ. Είναι εντελώς παράδοξο να ξεχνιέται αυτή η »λογική» πλευρά του πεδίου εμμένειας όταν όλη τη φιλοσοφία του ο Ντελέζ την έχει δομήσει πάνω στο διαφορικό λογισμό, στη θεωρία του χάους κ.ο.κ.
      Δεν υπάρχει »αντικείμενο της επιθυμίας» στους Ντελέζ-Γκουατάρι. Όπως διευκρινίζει ο πρώτος στη συνέντευξη ABCD… που προβλήθηκε μετά το θάνατό του, όταν επιθυμώ κατασκευάζω-συναρμολογώ και η επιθυμία είναι αυτό που ρέει από διαφορά σε διαφορά (επιθυμητικές μηχανές). Όπως είπα αυτό υπακούει σε μια λογική ειδικού τύπου. Ο Ντελέζ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σε καμία περίπτωση ανορθολογιστής, και να είναι η »ηδονή» έναντι του »ορθού λόγου». Η αντικριτική του σε αυτό θα ήταν ίσως το πως απολυτοποιούμε έναν τύπο λογικής (τον κλασικό δυτικό) ως το μοναδικό τύπο. Με τον ίδιο τρόπο που ο Ντεριντά θα έλεγε πως απολυτοποιούμε τη γραφή με αλφάβητο με τη γραφή γενικά.

      Στα »Χίλια Επίπεδα» λένε πως το δίπολο συγκέντρωση-αποκέντρωση είναι ΨΕΥΔΕΣ. Κάθε συγκέντρωση έχει και αποκέντρωση, και το αντίστροφο, κάθε »αναρχία»έχει τάσεις ιεραρχικοποίησης και κάθε ιεραρχία γραμμές φυγής κλπ. Νομίζω στόχος τους είναι μια μελλοντική κοινωνία να λειτουργεί όπως οι κοινωνίες που περιγράφει ο Κλάστρ και οι οποίες προλαμβάνοντας την τάση της ανάδυσης του κράτους ή καλύτερα της ιεραρχίας πυροδοτούν αντί-μετρα, αντι-θεσμούς. Δεν μιλούν για επιστροφή βέβαια αλλά για ένα καλύτερο »μείγμα». Θα μπορούσε έτσι να πει κάποιος πως είναι ρεφορμιστές, γιατί δεν έχουν αυτό το ριζικά και εντελώς έτερο προς την »εξουσία» (η παλινδρόμηση στους δύο πόλους που είπε ο Weltschmerz).
      Σε ένα σημείο όμως αναφέρουν πως η »λύση» είναι μια διαρκής επανερμηνεία της διαφοράς και των ορίων (εσωτερικού-εξωτερικού), και αυτό δεν διαφέρει πολύ από το πώς βάζεις το ομοίωμα.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      @heroicodesembarazo, weltschmerz

      Yποστηρίζω πως αυτή η διαρκής επανερμηνεία είναι δυνατή στη βάση της επίλυσης του προβλήματος των πόρων και της κατανομής τους. Μολονότι χρησιμοποιούν γλώσσα συστημάτων παραβλέπουν νομίζω εκκωφαντικά το ζήτημα των πόρων (ενέργεια δεν είναι μόνο η σεξουαλική, είναι και οι θερμίδες).

  3. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Τώρα θα μου πεις, μα στου Kraftwerk μας έλεγες ότι θα κατηγορούσες του Ντ-Γκ για το ότι δεν είναι αρκετά ουσιοκρατικοί. Θεωρητικά προσπαθώ να κάνω έναν ελιγμό. Αν το σχήμα της μεσσιανικής απελευθέρωσης είναι επιβεβαίωση της ίδιας της εξουσίας, τότε θα έβλεπα το ομοίωμα ως κάτι με γεγονικό χαρακτήρα. Το κλειδί για μία «αντίσταση» δε θα είναι από μία αυθεντική υπόσταση αλλά από μία πράξη αδιαφορίας στο σχήμα των δύο πόλων, για να επέλθει ο θάνατος της ταυτότητας απότοκου αυτού του εξουσιαστικού σχήματος. Πχ αν προτείνω ένα μοντέλο οικονομικής Δημοκρατίας είναι όχι για να γίνουν όλοι οι εργάτες ιδιοκτήτες αλλά για να αποκτήσουν τη δυνατότητα να απαρνηθούν αυτές τις ταυτότητες καθώς το παιχνίδι μέσα σε αυτές τις ταυτότητες είναι στημένο. Είμαι τη γνώμης ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ουσιοκρατικό αλλά ούτε και μη-ουσιοκρατικό, γιατί χρειάζεται το υποκείμενο, την πράξη του, τη σκέψη του, χωρίς αυτά όμως να είναι μη-αμετάτρεπτα.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      @heroicodesembarazo

      »Το κλειδί για μία “αντίσταση” δε θα είναι από μία αυθεντική υπόσταση αλλά από μία πράξη αδιαφορίας στο σχήμα των δύο πόλων, για να επέλθει ο θάνατος της ταυτότητας απότοκου αυτού του εξουσιαστικού σχήματος»

      To πραγματικό πρόβλημα όμως είναι αν αυτή η κίνηση ξεκινά από μέσα προς τα έξω (διαλεκτική, πολιτική οργάνωση κλπ), ή από απολύτως έξω. Δεν πιστεύω σε μια α-διαφορία που απλά στέκεται εξ αρχής »παράλληλα» των δύο πόλων αποδομώντας με την α-διαφορία της. Πιστεύω πως η κίνηση δεν μπορεί να μην είναι από »μέσα» προς τα έξω, μέσα από τη διαλεκτική, στο όριο και έξω προς αποδόμησή της και προς ένα πρόταγμα. O Baudrillard είναι με το »απολύτως έξω», ο μεγαλύτερος μύθος λέει ήταν πως τα συστήματα ανατρέπονται »από μέσα», αλλά έτσι κατά τη γνώμη μου φτάνεις μέχρι τις »ουτοπικές νησίδες» που…προυποθέτουν την ομαλή κρατική λειτουργία η οποία διασφαλίζει τους όρους αναπαραγωγής και τα όριά τους (των νησίδων). Σαν να κάνω »κομμούνα» παίρνοντας ρεύμα από τη ΔΕΗ. Μπορούν να μου κόψουν το ρεύμα όταν τους απειλήσω πραγματικά (ή σαν να κάνω αυτοδιαχείριση αγοράζοντας υλικά από παντοπωλείο, προυποθέτοντας την ομαλή λειτουργία των νόμων της αγοράς).

      • Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

        Επειδή είναι πολύ αργά, θα αρκεστώ σε ένα άσχετο σχόλιο προς υπεράσπιση ενός ορισμένου ρεφορμισμού*.
        Στο ζήτημα της πολιτικής στρατηγικής, νομίζω πως ο Ντελέζ θα μπορούσε να διαβαστεί υπό το φως της διαπίστωσης του ύστερου Πουλαντζά, σχετικά με την συμπληρωματικότητα της «κρατικίστικης» και της «αυτοδιαχειριστικής» παράδοσης. Όπως συμβαίνει συνήθως με αυτές τις αντιθέσεις, ο ένας πόλος σταθεροποιεί και ισχυροποιεί τον άλλον, ώστε αυτό που απαιτείται να είναι η διαγώνια διάσχιση τους, η μετατόπιση των ερωτημάτων, η νομαδική περιφορά, η αμφισβήτηση της προβληματικής της κυρίαρχης ερωτηματοθεσίας, που δε θα είναι ολική της άρνηση, διότι έτσι θα την επανεπιβεβαίωνε, αλλά θα «αρκείται» στη διατύπωση ελαφρώς διαφορετικών απαντήσεων και ερωτήσεων από τις υπάρχουσες.

        Το ζήτημα δεν είναι λοιπόν μεταρρύθμιση ή επανάσταση, σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση ή ελευθεριακές κομμουνιστικές νησίδες (που δε έχουν πάρε-δώσε με παντοπωλεία και λοιπούς μονοπωλιακούς ομίλους), αλλά διαρκείς προσπάθειες παρέμβασης -πολυφωνικής και ποικιλότροπης- σε όλα τα πεδία όπου διακυβεύεται κάτι, οσοδήποτε σημαντικό. Συνεχείς απεδαφικοποιήσεις μέχρι την τελική εγκατάσταση στον… ουρανό** των ελεύθερων συνεταιρισμένων «εγωτιστών-παραγωγών».

        * ρεφορμισμός: μετωνυμία της επανάστασης (με μικρό έψιλον), αντί της «Επανάστασης» που (επ)αναλαμβάνει τη βαρβαρότητα, μετωνυμία της υπαρκτής κομμουνιστικής κίνησης, αντί του Κομμουνισμού που είναι πεθαμένος και νεκρός.
        ** γιατί στη γη δεν προβλέπονται τέτοιες εξελίξεις.

  4. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    @ Oνειρμός ,

    Την αδιαφορία δεν την έβαλα ως α-διαφορία. Εδώ σχηματίζεις έναν αχυράνθρωπο για να μου επιτεθείς.
    Και για να γίνει αυτό που λες χρειάζεται να γίνει μονομιάς και σε όλο τον κόσμο. Αν ξεχωρίσεις το wishfull thinking από τη γεγονικότητα, τότε τι έχεις να προτείνεις;
    Τη μεσσιανική υπόσχεση της επαναστάσης; Αυτό είναι petitio principii.

    @ Weltschmerz K., Ονειρμός,
    Θα συμφωνούσαμε και οι τρεις ότι το πρόβλημα έρχεται πρώτο. Για αυτό και είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι όλοι παίρνουμε μία απόφαση. Η απόφαση αυτή είναι εν μέρει αθεμελίωτη. Συνέπεια αυτού, ότι ο άνθρωπος είναι από τα πιο αβέβαια στοιχεία στην κοινωνική ζωή με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μπει σε καλούπια που τον βλέπουν μονοδιάστατα αλλά και το σημαντικότερο, να μην μπορεί κανένα καθεστώς να τον εξουσιάσει πλήρως. Σε αυτό το σημείο εισέρχεται μία γεγονική ηθική, δηλ. η συνειδητοποίηση ότι η πράξη μας ωφελεί ή βλάπτει εμάς ή τους άλλους.
    Η απόφασή μας λοιπόν αν συμβαδίσει με αυτό μπορεί να στηρίξει και τη λογική σκέψη.
    Συνοψίζοντας, το τρίπτυχο απόφαση-λογική-ηθική με ταυτόχρονη αναγνώριση των δυνατοτήτων αλλά και των ορίων τους ίσως είναι η βάση για να δημιουργήσουμε άλλα ομοιώματα.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      @Heroicodesembarazo,

      Ως α-διαφορία παρουσιάζεται, αν δεν προσθέτεις κάτι στο ζήτημα της »μετάβασης» αλλά αντίθετα, το παρακάμπτεις ως πρόβλημα. Δεν θεωρώ ότι αποτελεί αντιμετώπιση του προβλήματος η »περιφορά» ή η δημιουργία αυτοδιαχειριστικών νησίδων. Εγώ πιστεύω πως το ζήτημα της »μετάβασης» (παραδοσιακά μετάβασης από τον καπιταλισμό στην κοινωνία χωρίς τάξεις) αποτελεί ακόμη ένα πρόβλημα.
      Δεν υπάρχει το μονομιάς και σε όλο τον κόσμου ούτε ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο, υπάρχουν αλυσιδωτές αντιδράσεις.

      @Weltschmerz

      Οι Negri-Hardt ισχυρίζονται πως η ποσοτική συσσώρευση αυτοδιαχειριστικών εγχειρημάτων του πλήθους αγγίζουν κάποια στιγμή ένα »κατώφλι»-ποιά είναι η προετοιμασία μας για αυτό το κατώφλι; Και τί σημαίνει αυτό το κατώφλι πέρα από οργανωμένη καταστολή, αν πραγματικά »αγγιχτεί»; Όταν σημαίνει καταστολή για εγχειρήματα όπως η Βίλα Αμαλίας.

      • Ο/Η Oνειρμός λέει:

        @heroicodesembarazo

        Α-διαφορία, μη-σχέση προς τους δύο πόλους.

        Κάθε υπέρβαση όπως αυτή που παρουσιάζεις ως υπέρβαση ουσιοκρατικού, μη ουσιοκρατικού, μπορείς να την χαρακτηρίσεις »μεσσιανική». »Μεσσίας», πράγματι διαφορετικού »τύπου», είναι το »μοντέλο» οικονομικής δημοκρατίας, το οποίο θα έρθει με μια μαζική και αναπάντεχη εξάπλωση των αυτοδιαχειριστικών λ.χ εγχειρημάτων. Η οποία δεν είναι ορατή στον ορίζοντα.
        Η Επανάσταση κατακρίνεται ως μεσσιανική, αλλά αυτή η κατηγορία δεν βγάζει από τη μέση ούτε το ζήτημα της επανάστασης ούτε το ζήτημα του μεσσιανισμού.

  5. επαναστασεις απο δουλους ηταν που ειχαν υποστη απιστευτη σωματικη βια .
    Και οι θρησκευτικου τυπου επαναστασεις και οι πολιτικου τυπου δεν μπορεσαν να ξεφυγουν απο τον ορισμο του ανθρωπου ως δουλου απλα το εκαναν λιγο καλυτερο δηλαδη ιδιωτη (χαζος) η προλεταριος κοινος εργατης .αυτο ειναι αποτελεσμα στο οτι ενω ειχαν καθε διαθεση και προθεση να αλαξουν την ροη της ιστοριας δεν ειχαν ησει ποτε ελευθεροι ακι αυτο τους εμποδισε να ορισουν την ελευθερια σωστα.

  6. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    @ Ονειρμός,

    Ορίζω το μεσσιανικό ως γνώση με θεολογικές-μεταφυσικές καταβολές.
    Αυτό που στηρίζω δε βλέπω να εντάσσεται σε κάτι τέτοιο, αλλά περισσότερο στο τυχαίο. Πώς ανακαλύφθηκε η ασπιρίνη; Έτσι, και η ιδέα της επέκτασης ευθύνης αναδύθηκε με παρόμοιο τρόπο.
    Όσο για τις νησίδες, το πρόβλημα δεν υπάρχει για κάποιον που βλέπει σημάδια βελτίωσης σε μία κοινωνία. Πχ ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία κτλ.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      @heroicodesesembarazo

      Τα ανθρώπινα δικαιώματα όμως τελειοποιούν και την άσκηση της εξουσίας. Η βελτίωση με την »ελευθερία» είναι μάλλον η μετατροπή της κυριαρχίας σε ηγεμονία, που δίνει μεγαλύτερα περιθώρια δράσης στους υπηκόους αλλά χρησιμοποιεί άλλα μέσα. Υπάρχει μια συγκάλυψη την οποία οι νησίδες από μόνες τους, χωρίς κάποια στιγμή να ενώνονται με μια συνολική διάσταση και ένα πολιτικό σχέδιο, ευνοούν. Οι νησίδες »θέτουν σε παρένθεση» την εξάρτησή τους από το (καθεστωτικό) περιβάλλον τους.
      Όσον αφορά το μεσσιανικό, η επανάσταση δεν είναι κάτι αναγκαία θεολογικό-μεταφυσικό, έχει συμβεί στην ανθρώπινη κοινωνία, και έχουμε παραδείγματα όχι και τόσο παλιά. Αλλά και πάλι, μετα-φυσικό είναι το όριο του φυσικού, το όριο γενικά. Αν το ομοίωμα ήταν φυσικό, θα αντιδιαστελλόταν με κάτι υπερφυσικό, ή θα ήταν το ίδιο υπερφυσικό έναντι κάποιου φυσικού, κάτι γήινο έναντι κάποιου ουράνιου, κάτι επιφανειακό έναντι κάποιου ουσιώδους κλπ. Αν υπερβαίνει αυτές τις διακρίσεις, είναι γιατί παίζει στο όριο, το οποίο δεν εντοπίζεται σε ένα φυσικό πλαίσιο. Το ομοίωμα συνδέεται με ένα ομοίωμα κ.ο.κ επ’άπειρον, μέχρι που ξεφεύγει κανείς σε μια κλίμακα σύμπαντος, με δέσμευση στην »ανοιχτή» ολότητα των διαφορών όπως λέει ο Ντελέζ στα βιβλία του για τον Κινηματογράφο.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Αν δεν έχει κανείς μία ιδανική εικόνα για την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της Δημοκρατίας κτλ, για να ασκεί κριτική, τότε δε βλέπω να υπάρχει πρόβλημα. Η γνώση της ατέλειας είναι στα συν της κατάστασης που αναγνωρίζει κάτι τέτοιο και συμπεριφέρεται βάσει αυτής της συνειδητοποίησης.
        Το ομοίωμα από την άλλη, αν είναι κάτι γήινο δε χρειάζεται να είναι έναντι κάποιου ουράνιου.

  7. Ο/Η Oνειρμός λέει:

    @Heroicodesembarazo

    Ως προς αυτό, θα αναπαράγω στο περίπου την επιχειρηματολογία του Ζ.Ντελέζ σε μια συνέντευξη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα του φαίνονται υπερβολικά αφηρημένα. Το ζήτημα της »επανάστασης» είναι πάντοτε ζήτημα δημιουργίας δικαίου με »νομολογιακό» τρόπο (μέσα από μια πρακτική με κανονιστική ισχύ) και όχι εφαρμογής ενός δικαίου που προυπάρχει. Το ζήτημα είναι επίσης πάντα ζήτημα δικαιοδοσίας. Ποιό το πεδίο εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων? Βλ. α)επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή β) τί θεωρείται »ανθρώπινο δικαίωμα». Όπως λέει ο Κονδύλης, όχι το φαί και το νερό. Αλλά το θέμα είναι πως η θέση του ομοιώματος γενικά αναγνωρίζει και ένα πεδίο ως πεδίο συσχετισμού δυνάμεων. Με τη θέση αυτή, δεν υπάρχουν απόλυτα δικαιώματα, ή δικαιώματα που συγκαλύπτουν τις άνισες σχέσεις άνισων φορέων δυνάμεων (σε αυτό το τελευταίο θα συμφωνούσαν οι Μάρξ-Ντελέζ).

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      heroicodesembarazo

      Παραθέτω κάτι του Κονδύλη για το θέμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων

      http://kondylis.wordpress.com/2009/01/06/humanright/

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Ιστορικά αν το δούμε η επίκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα ή και η δημιουργία τους ακόμα, αντιπαρατίθεται σε απολυταρχικά καθεστώτα. Δες πχ τι επικαλούνταν οι επαναστάσεις του ’89. Όποιος παραβλέπει αυτό δεν μπορεί παρά να υποστηρίζει τον ολοκληρωτισμό. Γιατί, αν τονίζεται μόνο ότι έννοιες όπως Δημοκρατία, Ανθρωπισμός, Ανθρ. δικαιώματα κτό γίνονται προπαγάνδα από την εξουσία, είναι τουλάχιστον απογοητευτικό γιατί παραβλέπουν την αγωνία αγωνιστών ανά τον κόσμο για απελευθέρωση από απολυταρχικά καθεστώτα.
        Μην ξεχνούμε και τι υπάρχει ως εναλλακτικό αν δεν υπήρχαν τα ανθρ.δικ. Η επιθυμία; Το ασυνείδητο; Η ηδονή; Το σχιζοφρενικό; Η αποδόμηση; Τίποτα από αυτά δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.
        Ο Κονδύλης αλήθεια τι προτείνει ως γερμανομαθής;

  8. Ο/Η Δ`~. λέει:

    Χαιρετώ, μετά από πολύ καιρό.

    heroicodesembarazo,
    Ο Κονδύλης αναφέρει πως τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο ηθικός οικουμενισμός έχουν μετατραπεί σε μια lingua franca και εκτιμά πως από λάβαρο της «Δύσης», δηλαδή των ΗΠΑ (ή των αγωνιστών ανά τον κόσμο για απελευθέρωση από απολυταρχικά καθεστώτα όπως αναφέρεις) θα μετατραπούν σε κοινό πεδίο μάχης καθώς θα θα διεξαχθεί αγώνας για το ποιός ορίζει δεσμευτικά τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους τους άλλους – ενδέχεται οι «αναπτυσσόμενοι» και οι «υπανάπτυκτοι» να αξιώσουν ανθρώπινα δικαιώματα ορίζοντας τα διαφορετικά – π.χ. πρόσβαση σε νερό και πρώτες ύλες, σε ενέργεια (αυτό γίνεται στη Μέση Ανατολή και μέσω αυτής της πολιτικής «εκβιάζουν» τους συμμάχους τους Ιαπωνία και Γερμανία να ακολουθούν τις πολιτικές και τις κυρώσεις που επιβάλλουν οι ΗΠΑ π.χ. στο Ιράν ή στριμώχνουν στη γωνία την Κίνα – ένας από τους λόγους που που είσηλθε η Ιαπωνία σε πόλεμο παλαιότερα ήταν το γεγονός πως η Αγγλία της έκοψε τη πρόσβαση σε χάλυβα, πετρέλαιο κ.λπ), ισότιμη κατανάλωση κ.λπ. Αναφέρει μάλιστα πως «αν η κοινότητα των σκοπών επεκταθεί στους σκοπούς της κατανάλωσης, τότε ο Ινδός και ο Κινέζος θα πρέπει να καταναλώσει τόση ενέργεια και τόσες πρώτες ύλες όσες ο Βορειοαμερικανός (κάπου λέει πως σε όλη του τη ζωή ο μέσος βορειοαμερικανός καταναλώνει 1000 δένδρα π.χ. και αναφέρεται σε ποσοστά κατανάλωσης των ΗΠΑ επί της ενέργειας του πλανήτη). Τότε ποιές θα είναι οι επιπτώσεις για τον πλανήτη» (και εδώ σωστά θέτει το ζήτημα των υλικών όρων ο Ονειρμός). Αναφέρει επίσης το δημογραφικό (από το 1960 η Κίνα, μόνο, έχει αυξηθεί κατά 500 εκατομμύρια με βάση αναφορές του Μπρωντέλ π.χ.) το οποίο έχει αποκτήσει και μια «δεξιά» χροιά και μόνο η αναφορά του ως ζήτημα, αλλά κανένα θέμα δεν είναι «δεξιό» ή «αριστερό», παρά μονάχα τα αποτελέσματα ή οι συνέπειες του μπορούν να είναι τέτοιες.

    Ο Κονδύλης έχει γράψει και άλλου, πέρα από το Link που παραθέτει ο Ονειρμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα – όλα όσα λες τα σταθμίζει, εάν διαβάσεις κείμενα του θα βρείς απαντήσεις, αλλά α) δεν λαμβάνει τις έννοιες στην ονομαστική τους αξίας και β) κάθε τι το εδράζει σε μια εμπειρική και υλική βάση, δηλαδή θα σου έλεγε πως τα απολυταρχικά καθεστώτα είναι κατά πρώτο (αλλά όχι και τελευταίο) λόγο είναι απολυταρχικά επειδή δεν έχουν τον υλικό πλούτο, ούτε τον ανεπτυγμένο καταμερισμός εργασίας και την κινητικότητα που έχουν οι μη απολυταρχικοί και αντίστοφα, πως οι μη απολυταρχικοί μόνο πάνω στη βάση μιας ανεπτυγμένης υλικής βάσης μπορούν να παρέχουν αυτές τις ελευθερίες, τον πλουραλισμό κ.λπ (αυτό το γνωρίζουμε από την ιστορική εμπειρία της Γερμανίας π.χ.).
    Αναφέρει αλλού πως όσο ο Κινέζος δεν έχει ίδια δικαιώματα όπως ο Αμερικανός στις ΗΠΑ και όσο ο Αλβανός δεν έχει ίδια δικαιώματα όσα ο Ιταλός στην Ιταλία δεν μπορούμε παρά να μιλάμε -εάν δεν θέλουμε να στρεβλώνουμε τις έννοιες- παρά για πολιτικά δικαιώματα (έμμεσα εδώ τίθεται το ζήτημα του παγκόσμιου κράτους το οποίο το έχει θίξει και αυτό).

    »Συμπέρασμα: η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» είναι αυτονόητη αν δεν τη συγχέουμε με κανέναν τρόπο και σε κανένα επίπεδο με τις προτάσεις «δεν είναι ορθό να υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα (με την ηθική – κανονιστική έννοια)» [σε αυτή αναφέρεσαι εσύ heroicodesembarazo] και «δεν θα υπάρξουν ποτέ ανθρώπινα δικαιώματα». Η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» επιβεβαιώνεται άλλωστε καθημερινά από την πολιτική, νομική και αστυνομική πρακτική της ίδιας της «Δύσης», η οποία προσπαθεί να παρακάμψει τις οδυνηρές έσχατες συνέπειες της δικής της προπαγάνδας περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εμμένοντας στην κρίσιμη διάκριση ανάμεσα σε ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και δίδοντας το προβάδισμα στα δεύτερα, δηλαδή αρνούμενη να αναγνωρίσει όλα τα δικαιώματα σε όλους τους ανθρώπους υπό μόνη την ιδιότητά τους ως ανθρώπων.».

    Και βέβαια ισχυρίζεται πως τα ανθρώπινα δικαιώματα θα γυρίσουν μπούμεραγκ στη «Δύση».
    Επίσης εαν ανέβει το επίπεδο κατανάλωσης στους αναπτυσσόμενους και πέσει το επίπεδο κατανάλωσης στο εσωτερικό της «Δύσης» θα δημιουργήσει στο εσωτερικό της κοινωνικά προβλήματα (όπως και γίνεται) – πόσο μάλλον έαν αρχίσει να χάνει την υλική της βάση.

    Με λίγα λόγια ο Κονδύλης περιγράφει την πολεμική χρήση του όρου, τη λειτουργία του και τις ενδεχώμενες επιπτώσεις και όχι αν πρέπει να υπάρχουν ή όχι (όπως αναφέρεται και στην παραπάνω παρένθεση). Οι έννοιες του ισχυρού (του πλανητικά ισχυρού στη συγκεκριμένη περίπτωση) γίνονται προπαγάνδα από την εξουσία – ότι και περιεχόμενο και εάν έχουν. Τις λειτουργίες αυτών των εννοιών περιγράφει.

    Όποιος δεν θέλει να είναι φερέφωνο του ισχυρού, δεν πρέπει και να αποδέχεται την εικόνα που επιβάλλει ο ισχυρός για τον εαυτό του.
    Αυτή είναι μια επιτομή για τη σκέψη του Κονδύλη.
    Δουλειά του δεν είναι να μας πει τι να κάνουμε, αυτό πρέπει να το αποφασίσουμε μόνοι μας.

    Ευελπιστώ να βοήθησα. Βέβαια όλα αυτά σχετίζονται με ένα ζήτημα το οποίο δεν έχουμε αναφέρει.

    Υ.γ: και για το δίπολο «ελευθερία-ολοκληρωτισμός» μιλά αλλά αυτό δεν είναι τόσο πλανητικό ζήτημα, έχει περισσότερο να κάνει με την εμπειρία και τα κοινωικοιστοιρικά βιώματα της Ευρώπης (δηλαδή την Ευρώπη την απασχολεί σαν φόβος, τις ΗΠΑ σα λάβαρό, την υπόλοιπη ανθρωπότητα, δηλαδή περίπου 5 δις, πολύ λιγότερο ότι και αν λέμε). Ο υπόλοιπος πλανήτης δεν ασχολείται τόσο όσο εμείς με αυτό – είναι άλλο πράγμα η αμερικανοκίνητη χούντα και άλλο το δίπολο «ελευθερία-ολοκληρωτισμός», οι Ιάπωνες δεν έχουν στο μυαλό τους τον «ολοκληρωτισμό», ούτε οι Ναμιμπιανοί, ούτε οι Βραζιλιάνοι. Ο «ολοκληρωτισμός», όπως και εάν τον ορίσεις είναι γέννημα της Ευρώπης, ας κάνει την αυτοκριτική της, αλλά η Ευρώπη «τρώει» από όλον τον πλανήτη και εάν συνυπολογίσεις και τις ΗΠΑ, είναι συγκλονηστικά τα ποσοστά κατανάλωσης των πλανητικών πόρων.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      @Δ, heroicodesembarazo

      Νομίζω ο Κονδύλης μιλά για μια υπέρβαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων »από μέσα», με διεύρυνση του πεδίου αναφοράς τους σε αγαθά που δεν μπορούν να παραχωρηθούν (τροφή, νερό). Αν όλοι είχαμε εξασφαλισμένο ότι τρεφόμαστε και έχουμε νερό, είναι σίγουρο πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης θα είχε τη δυνατότητα να μη δουλεύει. Η διάσταση αυτή είναι τόσο σημαντικό, όσο σημαντική είναι και η »πώληση στην αγορά της εργασιακής δύναμης» από όσους »δεν έχουν μέσα παραγωγής» για το κεφαλαιοκρατικό σύστημα.
      Ένα δεύτερο σημείο, είναι η ταύτιση δικαιώματος με δύναμη που κάνει ο Κονδύλης. εμπνεόμενος ίσως από τον Σπινόζα. Για τον οποίο το »φυσικό δικαίωμα» είναι το δικαίωμα δύναμης. Με αυτή τη διευρυμένη έννοια δεν υπάρχει ριζική διαφορά ανάμεσα στο ζώο και τον άνθρωπο, το μεγάλο ψάρι έχει το φυσικό δικαίωμα-δύναμη να φάει το μικρό. Ο Κονδύλης λέει πως ένα δικαίωμα το οποίο δεν εξασφαλίζει την εφαρμογή του δεν είναι δικαίωμα. Ενεργοποιείται υπό την αίρεση ότι δεν υπερβαίνει ορισμένα όρια μέσα στα οποία έχουμε κρατική ισορροπία, τάξη κλπ. Όταν υπερβαίνει αυτά τα όρια η εφαρμογή του, απλά δεν υπάρχει, δεν λαμβάνεται υπόψη. Τα »ανθρώπινα δικαιώματα» δεν ισχύουν παρά μόνο υπό τον όρο ότι το Κράτος λειτουργεί καλά. Είναι αδύνατη οποιαδήποτε αντικρατική δράση μέσα στον ορίζοντα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, μέσα ‘στον στενό ορίζοντα του αστικού δικαίου».
      Δεν είναι τυχαίο πως τα δικαιώματα που έχουν ξεσκιστεί σήμερα στην Ελλάδα και αλλού είναι τα εργασιακά, και όχι τα »ανθρώπινα» γενικά. Η ελευθερία του λόγου λ.χ και ειδικά η…οικονομική ελευθερία, πλήττονται πολύ λιγότερο από ότι »το δικαίωμα στην εργασία», και όλα τα ειδικότερα δικαιώματα του εργατικού δικαίου, που έχουν γίνει σκόνη. Άλλωστε τα τελευταία μαζί με τα υγείας, παιδείας κλπ, δεν παρέχουν αγώγιμη αξίωση. Είναι συλλογικά αγαθά οπότε εξαρτώνται από την εύρυθμη πολιτική και οικονομική λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.
      Όταν διαταρράσσεται η γενική ισορροπία του συστήματος και ενεργοποιούνται ρήτρες όπως το »γενικό συμφέρον», η »κατάσταση πολιορκίας» κλπ, φαίνεται σε καθαρή μορφή η εξάρτηση των δικαιωμάτων αυτών από την ομαλή αναπαραγωγή της κοινωνικής δομής καταπίεσης. Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν θα ενεργοποιηθεί όταν υπάρξει σημαντική σύγκρουση. Αντίθετα, μπορεί να ενεργοποιηθεί για να προκαλέσει συγκρούσεις, επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή κλπ, λόγω της παγκοσμιότητας όπως λένε οι συνταγματολόγοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων-το θέμα δηλαδή είναι εδώ αυτό που λέει ο Ντελέζ, θέμα δικαιοδοσίας, θέμα έκτασης της αρμοδιότητας. Το ανθρώπινο δικαίωμα οικουμενικοποιείται σαν τον παγκόσμιο νόμο της βαρύτητας, πράγμα που σημαίνει τη δημιουργία ενός ανάλογου γραμμικού, δυτικού χώρου-πεδίου εφαρμογής, ένα αντίστοιχο »Κράτος Δικαίου» κλπ, αιχμαλωτίζοντας όλες τις κινήσεις που αποκλίνουν από αυτό και βοηθώντας την κεφαλαιοκρατία να προχωρήσει τη πραγματική υπαγωγή των πάντων στο Κεφάλαιο.
      Με αντιπάλους απολυταρχικά καθεστώτα μπορεί να είχε ένα προοδευτικό ρόλο να παίξει η επίκληση των δικαιωμάτων, με αντίπαλο τον καπιταλισμό όχι κατά τη γνώμη μου, μόνο ίσως με το τρόπο που το βάζει ο Κονδύλης. Ο καπιταλισμός βάζει τον πήχη ψηλότερα. Είναι πραγματικά δύσκολο να υπερβείς τον ορίζοντα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για αυτό ο Κοζέβ με αφορμή αυτά τα δικαιώματα βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει για το Τέλος της Ιστορίας (που το πήρε μετά ο Φουκουγιάμα).

      Αυτό το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό και λεπτό.

      • Ο/Η Oνειρμός λέει:

        @Δ, heroicodesembarazo

        Πιστεύω δηλαδή ότι η χρήση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως ένα από τα εργαλεία πολιτικής πρέπει να στραφεί στην διεκδίκηση ενός ελάχιστου ποσού απαιτούμενων πόρων για κάθε άνθρωπο, και δευτερευόντως στα εργασιακά δικαιώματα. Το πρώτο ήδη απαιτεί αγώνα, όπως και το δεύτερο (το οποίο εκλείπει αν κατακτηθεί το πρώτο). Μας έχουν πείσει ότι ο »άνθρωπος» είναι μια πνευματική οντότητα που απλώς πρέπει να μιλά ελεύθερα, να έχει »αξία» κλπ. Συγκαλύπτουν το γεγονός ότι στην ταξική κοινωνία οι άνθρωποι μάχονται ακόμη σαν ζώα για την επιβίωσή τους. Για να φτάσουμε στο ανθρώπινο και στο κοινωνικό, πρέπει να τελειώνουμε με τον αγώνα για επιβίωση, με την πάλη της αυτοσυντήρησης.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        O Ντεριντά όταν συνελήφθη στην Τσεχοσλοβακία και γδύθηκε για έλεγχο κτο, στη Γαλλία δήλωσε σε συναδέλφους πραγματικά μπερδεμένος σε σχέση με τη θεωρητική του σκέψη αναγνωρίζοντας ότι αυτό που έπαθε ήταν παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

        O Ιταλός εθνικιστής Alfredo Rocco και μετά φασίστας, υποστήριζε πως οι αρχές του 1789 είχαν θέσει το αξίωμα μιας αφηρημένης ισότητας των ανθρώπων που δεν παρείχε καμία πραγματική βάση για πολιτική συμμετοχή.
        Ο κόσμος ξαναγυρίζει στο φασισμό μέσα από τέτοιες κριτικές και όχι σε μια προλεταριακή συλλογικότητα για αυτό προσοχή στο τι λέμε. Οι φασίστες καραδοκούν

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Δ~, Ευχαριστώ για το κατατοπιστικοτατο σχόλιο

      • Ο/Η Δ`~. λέει:

        Το ζήτημα σύνδεσης μαρξισμού-φασισμού στην Ιταλία, έχει ενδιαφέρον και δεν έχει αναλυθεί. Ενδιαφέρον έχουν και οι ιδέες του Giuseppe Mazzini παλαιότερα, αν ψάξει κανείς την Ιταλία ως -μια ακόμη- «ιδιαίτερη πορεία» αλλά και στο ζήτημα του διεθνισμού (Ο Mazzini είναι ένας από τους πατέρες του διεθνισμού).

        »Στην Ιερή Συμμαχία ο μοναδικός κυρίαρχος ήταν ο Θεός, ενώ για τους Γάλλους Επαναστάτες ο κυρίαρχος ήταν «τα δικαιώματα του ανθρώπου». Ο Mazzini ώθησε βίαια την αρχή αυτή προς την αντίθετη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα αυτή να εξελιχθεί σεμμια πιο ακραία θέση από εκείνη του Kant: δεν υπάρχει έγκυρη διεθνής κοινωνία ωσότου όλα τα μέρη της να είναι έθνη-κράτη. Αυτή ήταν η αρχή της αυτοδιάθεσης, η οποία θριάμβευσε το 1919 Στην Κοινωνία των Εθνών δόθηκε μια επαναστατική χροιά από την αρχική αξίωση, που προέβαλε ο Wilson, να είναι μια κοινωνία δημοκρατικών εθνών (Kant)’ ένα σχέδιο το οποίο στην πράξη δεν εφαρμόστηκε.»
        Martin Wight

        Καλό είναι να ιχηλατηθεί κάπως η ιστορία των διεθνών σχέσεων και η ιστορία των ιδεών σε συνάρτηση.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Όπως και ειδική μνεία για τους χριστιανούς Δημοκράτες που συνέβαλαν στην εδραίωση και αποδοχή της Δημοκρατίας στην Ιταλία τους Dossetti και La Pira με βάση τον περσοναλισμό του Maritain, οι οποίοι συνέβαλαν στο δημοκρατικό ιδεώδες καθώς έπεισαν τους πιστούς για τη Δημοκρατία αλλά και τους μη-πιστούς για την ανεκτικότητα των χριστιανών απέναντί τους και τον πλουραλισμό τους.

      • Ο/Η Oνειρμός λέει:

        @heroicodesembarazo

        »Ο κόσμος ξαναγυρίζει στο φασισμό μέσα από τέτοιες κριτικές και όχι σε μια προλεταριακή συλλογικότητα για αυτό προσοχή στο τι λέμε. Οι φασίστες καραδοκούν»

        To ότι τα »ανθρώπινα δικαιώματα» αποτελούν αφορμή και άλλοθι για έξωθεν επεμβάσεις όμως φαίνεται πως απωθείται στο ασυνείδητο, ενώ όλοι το γνωρίζουμε. Σε κάθε περίπτωση, μίλησα για μια ριζοσπαστική διεύρυνση ως αιτηματολογία σαν συμβιβαστική λύση.
        Για το πώς αξιοποιείται ο αξιοθρήνητος λόγος περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων έναντι των φασιστών, βλ. δήθεν »αντιρατσιστικό» κυβερνητικό νόμο και εκκλήσεις Βενιζέλου και άλλων για συγκρότηση ‘συνταγματικού δημοκρατικού τόξου» έναντι των φασιστών.
        Όταν έχει αποδομηθεί ο ισορροπιστής του δικομματισμού ή του αριστερά-δεξιά με το ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ, άλλοι ισορροπιστές που λειτουργούν ως ατράκτορες ενεργοποιούνται-μνημόνιο/αντιμνημόνιο, δημοκράτες-ολοκληρωτικοί (φασίστες και κομμουνιστές). Οπότε σημασία έχει πιο δίπολα είναι κάθε φορά ενεργοποιημένο. Σήμερα ένας λόγος περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην Ελλάδα του 2013, είναι εκτός πραγματικότητας. Ένας λόγος περί εργασιακός δικαιωμάτων, είναι πιο κοντά στη πραγματικότητα. Το ίδιο ισχύει και για έναν λόγο υπέρ της »συνταγματικότητας» και εναντίον της »αντισυνταγματικότητας» κατά τη γνώμη μου.
        Το ότι η απογύμνωση της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας μπορεί να οδηγήσει σε ένα γήπεδο φασίστες-κομμουνιστές και λοιποί αντιφασίστες,θα επιβεβαίωνε την ανάγκη προσοχής και ότι οι φασίστες καραδοκούν. Όμως χωρίς αυτή την απογύμνωση δεν μπορεί να πάρει ο κόσμος πέρα από την αστική δημοκρατία, ακόμα και αν αυτό σημαίνει αυξημένους κινδύνους σύγκρουσης με το φασισμό που διασπείρεται τους τελευταίους μήνες έτσι και αλλιώς ακόμη και αν δεν εκδηλώνεται πάντα.
        Εν ολίγοις-ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό τη κρατική εγγύηση και »ενάντια» στους φασίστες, θα εμφανίζεται πάντα ο εκάστοτε Βενιζέλος.

        Όσον αφορά το χριστιανισμό και τον περσοναλισμό: δεν πιστεύω ότι κρύβουν πια χειραφετητικές δυνατότητες, το εξάντλησαν πια αυτό το δυναμικό. Έναντι κάποιου μη καπιταλιστικού καθεστώτος, ώστε να εδραιώσουν όπως συμφώνησαν οι Βέμπερ-Μάρξ την αστική δημοκρατία, ίσως. Το ότι η αστική δημοκρατία μπορεί να είναι καλύτερη από άλλα καθεστώτα, δεν το αμφισβητώ. Οι τεχνικές εξουσίας της δίνουν περιθώρια δράσης στους υποτελείς αν δεν αγγίζουν τα άγια των αγίων της.

        Αλλά δεν βλέπω πιο νόημα μπορεί να έχει μια πολιτική χωρίς να είμαι απλώς διαχείριση, μέσα σε ορίζοντες στους οποίους αναφέρθηκα…

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Η αφορμή για έξωθεν επεμβάσεις δε χρειάζεται τον λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πάντα θα βρίσκει κάτι να δικαιολογηθεί. Ακόμη και η αναφορά στην εργασιακή εκμετάλλευση δεν εξαιρείται. Όπως και ο μαρξιστικος λόγος μπορεί να γίνει βορά βορίδηδων ή ακόμα και αριστερών.
        Μία περιφρόνηση του λόγου περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδηγεί όχι μόνο στην αφυδάτωση του λόγου περί εργασιακής εκμετάλλευσης αλλά και σε έναν ρελατιβισμο όπου ο καθένας συγκεντρώνει αίμα για την πάρτη του, φυλή,τάξη,έθνος
        κτλ
        Η αναφορά στον περσοναλισμο ήταν από ιστορικό ενδιαφέρον, για το πώς έγινε αποδεκτή η δημοκρατία στην Ιταλία. Δεν ξέρω γιατί του δίνεις προτεραιότητα.

  9. Ο/Η Oνειρμός λέει:

    @Δ, heroicodesembarazo

    Το δικαίωμα επί των πόρων ανοίγει το ζήτημα της παραγωγικής οργάνωσης, και έτσι έχουμε μια σύγκρουση του δικαιώματος με τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, και μια σύνδεση της πολιτικής μονάδας που φέρει το δικαίωμα με την εργασιακή και την οικονομική γενικότερα πραγματικότητα που αποτελούν τα τελευταία και πιο σημαντικά »αναχώματα» για την υλοποίηση του αιτήματος.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      @heroicodesembarazo

      Αφού τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πάντα υπό αστικοδημοκρατική-κρατική εγγύηση, επιτρέπεται να συμβαίνει αυτό:

      »Διεθνής Σύμβαση περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Σύμφωνα τέλος με το αρθρο 4 του νδ.53/1974 που ενσωματώνει τη διεθνή σύμβαση της Ρώμης περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων «Ουδείς δύναται να υποχρεωθή εις αναγκαστικήν ή υποχρεωτικήν εργασίαν. Δεν θεωρείται ως «αναγκαστική ή υποχρεωτική εργασία» υπο την έννοιαν του παρόντος άρθρου πάσα υπηρεσία ζητουμένη εις περίπτωσιν κρίσεων ή θεομηνιών, αι οποίαι απειλούν την ζωήν ή την ευδαιμονίαν του συνόλου». (αρ.3 περ.γ’)»

      Τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατακερματισμένα καθώς είναι στα επιμέρους άτομα, επιτρέπουν μέσα από αυτό τον κατακερματισμό την υπέρβασή τους μέσω ρητών που προάγουν το »γενικό συμφέρον» (ή »ευδαιμονία του συνόλου) το οποίο αυθαίρετα ερμηνεύεται.

      Πρέπει το λιγότερο να διεκδικείται η κυριότητα συλλογικών αγαθών (νερό, τροφή κλπ) ως ανήκουσα στη σφαίρα των »δικαιωμάτων». Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προάγει τη στρέβλωση του ανθρώπου που είναι οι κοινωνικές του σχέσεις σε ένα απόλυτο και πλήρες από μόνο του δικαίωμα το οποίο παρέχεται από το αστικό κράτος, ενώ το άθροισμα των απόλυτων αυτών δικαιωμάτων είναι πάντα κάτι λιγότερο από το κάθε »γενικό συμφέρον» έχει η έννομη τάξη, που ακριβώς διασφαλίζει αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνολικά (πρόκειται για το συμφέρον της αναπαραγωγής του αστικοδημοκρατικού συστήματος).

      Ξαναλέω ότι η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπορεί να μοιάζει κάτι καλύτερο από μια φασιστική »καταπάτησή» τους. Πάντως έτσι το ταβάνι είναι η υπεράσπιση των αστικών μορφών (όπως έχει πει ήδη ο Μάρξ στη »κριτική του προγράμματος της Γκότα»).

  10. Ο/Η Δ`~. λέει:

    Όσον αφορά, πάντως, το κύριο θέμα της ανάρτησης (γιατί το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι πολύ λεπτό για να αναφέρεται παραπλεύρως), οι σκέψεις σου heroicodesembarazo θα επιβεβαιωθούν πληρως (και όταν λέω πλήρως, εννοώ πλήρως) εάν διαβάσεις το βιβλίο «Ένας επικίνδυνος νους: Η επίδραση του Καρλ Σμιτ στον ευρωπαϊκό μεταπολεμικό στοχασμό», από τον Jan-Werner Mueller – ο οποίος μιλά από μια καθαρά γερμανική φιλελεύθερη θέση.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Δεν το χω διαβάσει. ΄Στω!

      • Ο/Η Δ`~. λέει:

        Ναι, δεν είναι τίποτα σπάνιο, εμπορικό βιβλίο είναι. Αναφέρεται και στον Derrida τον Benjamin, τον Lukacs κ.λπ.

        Παραθέτω ένα χωρίο:
        »Δεν υποστηρίζω ότι οι μεταμοντέρνοι και οι μεταδομιστές έγιναν ακούσια σμιτιανοί – τουναντίον, παρότι διέκριναν στον Schmitt μια δύναμη που θα μπορούσε να συμβάλλει στην ανανέωση της δημοκρατίας, διατύπωσαν με προσοχή πολλές κριτικές επιφυλάξεις. Η «ασθενής θεωρία» που προέκυψε από τις μεταμοντέρνες προσπάθειες ανάπτυξης ενός μη μεταφυσικού στοχασμού ήταν πραγματικά πολύ ασθενής για να στηρίξει μια πολιτική που θα διέφερε αισθητά από τις μεταρρυθμιστικές, σοσιαλδημοκρατικές εκδοχές του φιλελευθερισμού. Από πολλές απόψεις, ο χαρακτηρισμός που απέδωσε κάποτε ο Schmitt στους ρομαντικούς έμοιαζε να ταιριάζει στους μεταμοντέρνους. Ήταν αντίθετοι στον «ορθολογισμό» των φιλελευθέρων αλλά και στη θεμελίωση της πολιτικής ταυτότητας στη βάση της εχθρότητας – αντ’ αυτού επεδίωξαν να βρούν έναν ασαφώς προσδιορισμένο φευγαλέο «ανώτερο τρίτο όρο». Η ανάμειξη μεταφυσικής και πολιτικής -που υπήρξε, υποτίθεται, το μεγάλο σφάλμα του Διαφωτισμού- αντικαταστάθηκε από μια ανάμειξη αισθητικής και πολιτικής. Η κριτική του Schmitt στον ρομαντισμό παρέμεινε το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον μιας τέτοιας ανάμειξης, η οποία -κατά τον Schmitt, και όχι μόνο- κινδύνευε να οδηγήσει σε μια μορφή ντεσιοζιονισμού’ ακόμα και αν ο ντεσιοζιονισμός αυτός, στην εκδοχή του Derrida, οδηγούσε παραδόξως σε πολιτικό αναστοχασμό, ασαφείς «ηθικές συνέπειες» και «επικειμενες δημοκρατίες», αέναα φευγαλέες και διαρκώς ανολοκλήρωτες.»

        Το θέμα είναι πως έτσι όπως τίθεται οι αρνήσεις, οι άμυνες, οι κριτικές και οι αιχμές σε πολλά μέρη του βιβλίου, οδηγούν σε ένα μοναδικό μονοπάτι – δηλαδή να υποστηρίζεις το status quo που το κυρίαρχου και «ασφαλώς, μένει να γίνουν μερικές μεταρρυθμίσεις: να αναθεωρήσουμε, παραδείγματος χάριν, τα οικογενειακά επιδόματα των αγροφυλάκων. Το ουσιώδες όμως μέρος, το πολιτικό καθήκον, το θεσμίζον καθήκον της κοινωνίας έχει επιτελεστεί: Reagan, Thatcher, Kohl, Mitterrand/Chirac εις τους αιώνας των αιώνων».
        Δεν γίνεται οποιαδήποτε κριτική στον parliamentαρισμό για παράδειγμα να αποδίδεται στους «συντηρητικούς» (και να είσαι σίγουρος πως από αυτή τη φιλελεύθερη οπτική και στον Καστορίαδη μπορούν να βρεθούν στοιχεία «συντηρητισμού» π.χ.). Βέβαια οι Αμερικανοί φιλελεύθεροι είναι πολύ λιγότερο φοβικοί από ότι οι Γερμανοί.
        Πάντως οι «μάζες» στον αγγλοσαξωνικό κόσμο μπήκαν στο δημόσιο χώρο με αυτόν τον τρόπο (http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2012/12/blog-post_4982.html), μέσω της κατανάλωσης και όχι μέσω της πολιτικής. Οι αγγλοαμερικανοί είναι οι κλασικοί «φιλελεύθεροι ολιγαρχικοί» ιστορικά και τρέμουν τις «μάζες». Για τους «φιλελεύθερους», η δημοκρατία, όπως και αν την ορίσεις οδηγεί στον «ολοκληρωτισμό».

        Το ενδιαφέρον είναι πως για την αριστερά της δεκαετίας 60′ – 70′ (γιατί εδώ είναι το ζήτημα) μπορούν να βρεθούν τέτοια στοιχεία ή κατηγορίες όπως αυτές που προσάπτεις, όμως στον Αξελό π.χ. πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να του προσάψουν τέτοιες «αιχμές» περι φασισμού (θυμήσου έναν ωραίο διάλογο που είχαμε παλαιότερα για τον Αξελό και το πως διαφέρει από τους γνωστούς μεταμοντέρνους – αλήθεια γιατί είναι άγνωστός;..). Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτή η παρατήρηση.

        Όπως θέτεις τον τίτλο της ανάρτηση (με τη λέξη κεκαλυμμένος) αποδίδεις σκοπιμότητα και κίνητρα. Δεν είναι απαραίτητο αυτό. Τα πράγματα δεν είναι απλά, ούτε μπορούν τα πάντα να έχουν μια σκιά.

        Όπως λέει και ο συγγραφέας:
        «Το κεντρικό παράδοξο του μετριοπαθούς, διορθωμένου φιλελευθερισμού μετά τον πόλεμο – η συνειδητοποίηση ότι ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί να εγγυηθεί τις ίδιες του τις προϋποθέσεις, πόσο μάλλον να τις δημιουργήσει ο ίδιος – δεν έχει χάσει την επικαιρότητα και την σημασία του»

        Δεν μπορούμε να ζούμε σε ένα κόσμο μανιχαϊκό, τα πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο.

  11. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Ναι δεν είχα τέτοια συνειδητή πρόθεση με τον τίτλο. Απλώς, μου βγήκε χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Τώρα, αν βγήκε ασυνείδητα, τι να σου πω :) Όσο μπορώ πολεμάω τις θεωρίες συνωμοσίας όπως και θέσεις άσπρο ή μαύρο.

    Για τον Αξελό έχεις δίκιο. Ο προβληματισμός του δεν έχει τέτοια υπονοούμενα απ’όσο ξέρω.

    Όσο για τους Αγγλοαμερικανούς, αν δούμε την Αγγλική και Αμερικανική επανάσταση ως όντως επαναστάσεις, δεν ξέρω πόσο απόλυτα ολοκληρωτικοί μπορούν χαρακτηριστούν.

    Ένα αντίστοιχο βιβλίο που έχω διαβασμένο με αυτό που προτείνεις είναι του Richard Wolin «The Seduction of Unreason». Απο’ δω παίρνω επιχειρήματα. Καλός συνδυασμός φαίνεται των 2 αυτών συγγραφέων.

    • Ο/Η Δ`~. λέει:

      Απλά ένα συμπλήρωμα.

      Η «Glorious Revolution» δε νομίζω, πέρα και από την χρονική απόσταση, πως μπορεί να σχετίζεται με την Γαλλική και την Αμερικάνικη (οι τις «Glorious Revolution» και γενικότερα οι αγγλοliberal ήταν αντίθετοι με την Γαλλική Επανάσταση η οποία όντως μπορεί να είναι πιο κοντά με την Αμερικάνικη – η οποία μη ξεχνάμε απέναντι σε ποιόν έγινε). Ωστόσο όταν αναφέρομαι στην «είσοδο των μαζών» αναφέρομαι α) στο γεγονός πως ο φιλελευθερισμός και η (νεώτερου τύπου) δημοκρατία έχουν ανταγωνιστική ιστορία κάτι το οποίο είτε δεν αναφέρεται είτε αποκρύβεται και β) στις αρχές του 20ου αιώνα και όχι, στις παλαιές επαναστάσεις, όπου και η δημιουργία του μαζικού κόμματος, της διεύρυνσης του δικαιώματος ψήφου, της εκπαίδευσης, την κατασκευή σιδηρόδρομων, τις εφημερίδες κ.λπ

      Δεν ανέφερα τους αγγλοαμερικανούς ως ολοκληρωτικούς, αλλά ως liberal ολιγαρχικούς -αν και οι ΗΠΑ είναι πολύ περισσότερες λαϊκές, -αυτός κατ’ εμέ είναι πιο ακριβής όρος- (ο διαφωτισμός τους είναι σε μεγάλο βαθμό από τα κάτω λόγω της δομής των προτεσταντικών κοινοτήτων) από ότι η Αγγλία. Η «αμερικάνικη δημοκρατία» έχει πολλές θρησκευτικές ρίζες, άλλο πράγμα η γαλλική.

    • Ο/Η raskol λέει:

      Φορ δε ρεκορντς πάντως το βιβλίο του wolin που λες το χει κριτικάρει πολύ σκληρά ο Τερζάκης. κατά την γνώμη μου δικαιολογημένα.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Δεν την ξέρω την κριτική. Αν έχεις κάτι να μου δώσεις ή να πεις, καλοδεχούμενο.

      • Ο/Η raskol λέει:

        αν δεν κάνω τρομερό λάθος είναι το πρώτο κείμενο αυτού του βιβλίου
        http://fotisterzakis.gr/Vivlia/krish&ideologies.htm
        «Η νέα φιλοσοφική δεξιά»

        θα το επιβεβαιώσω αργότερα.

        δυστυχώς δεν το βρήκα κάπου στο νετ αλλά επιφυλάσσομαι μήπως το σκανάρω και στο στείλω αν ενδιαφέρεσαι (βρίσκοντας και κάποιο μειλ επικοινωνίας βέβαια :)

  12. Ο/Η Δ`~. λέει:

    Με τον τρόπο που έχει εξελιχθεί η κουβέντα, θα σου πρότεινα ένα βιβλίο -με το οποίο μπορεί να διαφωνήσεις σε πολλά σημεία, αλλά θα αντλήσεις συνάμα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία κατά τη προσωπική μου εκτίμηση (έχοντας υπόψη σου πως στο εσωτερικό των ΗΠΑ επικρατεί το δίπολο «ιδεαλισμός-ρεαλισμός»). Το βιβλίο του Kenneth Waltz (ο οποίος πέθανε πριν λίγες μέρες) «Ο Άνθρωπος, το Κράτος και ο Πόλεμος», που καταπιάνεται με την ανάλυση των αιτιών των δεινών μας σε τρία «επίπεδα»’ α) της ανθρώπινης συμπεριφοράς, β) της εσωτερικής δομής των κρατών και γ) του διεθνούς περιβάλλοντος.

    Από εκεί και πέρα, και περισσότερο σχετιζόμενα με τον παραπάνω διάλογο για την «νέα αριστερά» και τη αναφορά στη «νέα δεξιά» καταπιάνεται το άλλο βιβλίο που σου ανέφερα -ένα βιβλίο που δεν θα μπορούσε να γραφεί κατά αυτόν τον τρόπο στις ΗΠΑ.

  13. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    @Δ,
    Ναι ένα θέμα είναι με την άκρα δεξιά και αριστερά, αλλά και ό,τι θεωρείται μέσο. Με την ουδετεροποίηση του Ναζισμού-Φασισμού γεννιέται ένας εύκολος σταθερος στόχος για επίθεση αλλά και για μια ευρωπαϊκή κυρίως αυτοκάθαρση από το φασιστικό μίασμα. Το μοντέλο όμως που κυριαρχεί στην προσπάθεια στόχευσης αυτού του κακού, από το καλό, είναι παρόμοιο με το φασιστικό. Αν δηλ. στο Φασισμό-Ναζισμό μοντελοποιείται ο ήρωας άνδρας που η αυθεντική του υπόσταση καταπιέζεται και ως καλός πρέπει να εξολοθρεύσει το κακό, δημιουργείται ακόμη και σήμερα αυτή η μορφή ηθικής οικονομίας.
    Η ουδετεροποίηση αυτή του Φασισμού-Ναζισμού αποκρύβει τον παρόμοιο χαρακτήρα των ίδιων των σύγχρονων αστικών Δημοκρατιών όπως προείπα, καθώς η στόχευση σε έναν σταθερό εχθρό, «αυτός εκεί είναι ο Φασισμός, ένα ίσως και τυχαίο ιστορικό γεγονός», δίνουν άλλοθι σε αυτές τις Δημοκρατίες να έχουν παρόμοιες πολιτικές ενάντια στους πολίτες τους ή σε άλλα Έθνη-Κράτη, ακριβώς μέσα από απόλυτους διαχωρισμούς καλού-κακού, ήρωα και μη-ήρωα, ορθού λόγου- παράλογου, ανθρώπινου-τερατώδους, χωρίς να τίθεται θέμα αυτοκριτικής. O μύθος της κάθαρσης αποκρύβει τα σημερινά εγκλήματα.

    Εμπνεόμενος μέσα από τον κινηματογράφο να πω πως οι Pasolini, Cavani, Wertmuller απορρίπτουν τη νοσταλγία μιας υψηλής κουλτούρας που υποστηρίζει ένα διαλεκτικό μοντέλο υπέρβασης όπως αυτή εκφαίνεται στο νεορεαλισμό και το μαρξισμό, ως μια νοσταλγική ή ρομαντική επιθυμία για ένα ηθικό και ηρωικό επαναστατικό υποκείμενο όπως το προλεταριάτο.

    Βέβαια, οι Πασολίνι και σία καταλήγουν στο να μη παρέχουν μία καθαρή αντιφασιστική στάση, γιατί στο τέλος παγιδεύονται στο «όλα είναι φασισμός» κατά κάποιον τρόπο, αφού δε βλέπουν κάτι καλό μέσα στις κοινωνίες μας έχοντας ήδη απορρίψει κάποια πιθανότητα ηθικής οικονομίας.

    Και αυτό συσχετίζεται με τους φιλοσόφους στους οποίους αναφέρομαι καθώς όταν απορρίπτεις τα πάντα ως εξουσία, ως λογοκεντρικά, ως φαλλολογοκεντρικά, και ιδίως όταν δαιμονοποιείς οποιαδήποτε μορφή κανονιστικής ηθικής δεν μπορείς παρά ΠΑΛΙ να βάζεις το φασισμό από το παράθυρο, αφού το μόνο που απομένει είναι το αν-οικονομικό τύπου Carl Schmitt.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      Kάτι συμπληρωματικό

      With the concept of “person”, Luhmann indicates that empiric people can be
      generalized and thereby made communicative. Just think if, in our everyday
      communication, we had to take into consideration the empiric multi-facets of
      other human beings! This would make communications impossible. No, the
      fact that it is possible to simplify, that is, to speak with one person as a seller,
      another as a teacher, a third as a schoolchild, and a fourth as a beloved, makes
      communication possible. On the contrary, the fact that we as human beings
      are capable of plugging ourselves into some form of person, allows us to
      participate in communications. “This form…” defines Luhmann, “…which
      allows the system dynamics of individual human beings to be ignored in social
      communications, is indicated by the concept of ‘person’.” (p. 28). Therefore
      the “human being” is the unlabeled side of the person as form, and it is not
      human beings but persons that make communication possible

      Τα ανθρ.δικαιώματα είναι στο επίπεδο της »προσωποποίησης» (νομικό πρόσωπο)

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Και να αλλάξει η λέξη δε νομίζω ότι αλλάζει η ιδέα. Πχ θα με βόλευε γιατί θα ταίριαζε με τη φαινομενολογική ηθική που αναπτύσσω στο κείμενό μου για την ηλιθιότητα.

  14. Ο/Η nigromontanus λέει:

    Ο homo autotelus, η αυτογένεση, η ναρκισσιστική αυταπάτη του ολοκληρωτικού ελέγχου (που δεν επηρεάζεται από τις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις), είναι «άλλα ονόματα» για την απόσπαση της Ιστορίας από την Φύση.
    Μια εναλλακτική λύση ήταν το πρίν το 1800 πρόγραμμα του Χέγκελ, σε συνάφεια με τον Σίλλερ και τον Σέλλινγκ. «Κάποτε είμαστε φύση, και τώρα ο πολιτισμός μας πρέπει και πάλι να μας ξαναφέρει στη φύση από το δρόμο του Λόγου και της ελευθερίας» (Φρίντριχ Σίλλερ).
    Κατά τον Χάμπερμας, οι σκέψεις εκείνης της εποχής διατύπωναν το αίτημα για μια νέα μυθολογία του Λόγου, με το όραμα της γενικής ελευθερίας και ισότητας και της συμφιλίωσης του ανθρώπου με τη φύση. Οδηγούσαν προς μια εναλλακτική κατεύθυνση επικοινωνιακού Λόγου, με την Τέχνη ως την κατεξοχήν διυποκειμενική δραστηριότητα. Ωστόσο στη συνέχεια (μετά τη περίοδο του Συστήματος της Ιένας), ο Χέγκελ θεώρησε την διυποκειμενική κατεύθυνση ως αυταπάτη και την εγκατέλειψε, για χάρη της πραγματοποίησης του Λόγου μέσω της πολιτικής, του κράτους και της ιστορίας.
    Οι επίγονοι Εγελιανοί, δεξιοί και αριστεροί, ακολούθησαν τα βήματά του· ο Μαρξ είχε το δικό του ανάλογο σημείο στροφής. Μετά το εγελιανό σταυροδρόμι, οι αντιμαχόμενες φιλοσοφικές παρατάξεις με ευρεία επιρροή, είναι πλέον σε πολύ γενικές γραμμές, από τη μία πλευρά ο ορθολογισμός του σκοπού (ο υποκειμενικός ή εργαλειακός κατά την Κριτική Θεωρία) και από την άλλη ο ανορθολογικός αντι-Διαφωτισμός.
    Ο homo autotelus μπορεί να υπάρχει και στις 2 εκδοχές: Στους Heidegger, Schmitt και μετα-στρουκτουραλιστές είναι σαφώς ανορθολογικός (δεξιάς ή αριστερής απόχρωσης). Στις θετικιστικές ιδεολογίες και στις ντετερμινιστικές εκδοχές ορθόδοξου μαρξισμού, υπάρχει καθαρός εργαλειακός λόγος.

    Φρειδερίκος Σίλλερ και Ουίλλιαμ Ουέρντσγουερθ: Η ιστορία ως καταστροφή και η ποιητική της επανόρθωσης
    http://nigromont.wordpress.com/2013/02/23/%CF%86%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%81-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BC-%CE%BF%CF%85%CE%AD%CF%81/

    Βλ. επίσης:
    Άγγελοι της Ιστορίας και νεοτερικοί ψευδοπροφήτες
    http://nigromont.wordpress.com/2013/03/03/%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%cf%88/

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Την ουτοπία που απευθύνεται στην ψυχή πώς θα την απεικονιζες πιο λεκτικά;

      • Ο/Η ♣ nigromontanus λέει:

        Η περιγραφή στο απόσπασμα από το δοκίμιο του Σίλλερ «Περί Αφελούς και Συναισθηματικής Ποιήσεως», λειτουργεί και σήμερα.
        Παραμένει ευκρινές το ανεκπλήρωτο αίτημα: Να ξαναενωθεί (από το δρόμο του Λόγου και της ελευθερίας) ο διχασμένος, κομματιασμένος άνθρωπος. Μέσα, στην ψυχή (η «ένδον φύσις») – όπως έξω, κοινωνία και φύση

  15. Ο/Η HD λέει:

    athemita 21/09/2013 στις 12:26 μμ
    @ heroicodesembarazo:

    Καλημέρα!

    Γράφετε:

    Στον Debord, παρόλη τη γόνιμη κριτική ενός κόσμου που περιγράφεται ως “πελώρια συσσώρευση θεαμάτων” η πρότασή του είναι μία επαναστατική εικονομαχία διαλυτική όλων των θεαμάτων, μια “ουσια-στική” ορατή εκδήλωση του επαναστατικού προτάγματος (Pernniola).

    Για να δούμε: Τρεις αναφορές έχει στη βία (violence) ο Γκυ Ντεμπόρ στην Κοινωνία του Θεάματος, στις θέσεις 64, 107 και 209. Επίσης, ως επίθετο ή επίρρημα απαντά στις θέσεις 102 (violente), 104 (brutale), 109 (violente), 138 (violemment) και 159 (violente).

    Στη θέση 64 αναφέρεται στο συγκεντρωμένο θεαματικό, στην 102 στο κόμμα των ιδιοκτητών του προλεταριάτου, στην 104 στη γραφειοκρατία και τον κρατικό καπιταλισμό, στην 107 στον σταλινισμό, στην 109 στον φασισμό, στην 138 στον χρόνο και την ιστορία, στην 159 στη βίαιη απαλλοτρίωση του χρόνου των εργατών και στη 209 στην εκτροπή-οικειοποίηση και την ιστορική δράση…

    *

    Στα Σχόλια στην Κοινωνία του Θεάματος απαντούν: brutalité (XIII) και violences (XXVII).

    XIII

    Les méthodes de la démocratie spectaculaire sont d’une grande souplesse, contrairement à la simple brutalité du diktat totalitaire. On peut garder le nom quand la chose a été secrètement changée (de la bière, du bœuf, un philosophe). On peut aussi bien changer le nom quand la chose a été secrètement continuée : par exemple en Angleterre l’usine de retraitement des déchets nucléaires de Windscale a été amenée à faire appeler sa localité Sellafield afin de mieux égarer les soupçons, après un désastreux incendie en 1957, mais ce retraitement toponymique n’a pas empêché l’augmentation de la mortalité par cancer et leucémie dans ses alentours. Le gouvernement anglais, on l’apprend démocratiquement trente ans plus tard, avait alors décidé de garder secret un rapport sur la catastrophe qu’il jugeait, et non sans raison, de nature à ébranler la confiance que le public accordait au nucléaire.

    XXVII

    Thucydide, au livre VIII, chapitre 66, de La Guerre du Péloponnèse dit, à propos des opérations d’une autre conspiration oligarchique, quelque chose qui a beaucoup de parenté avec la situation où nous nous trouvons :

    « Qui plus est, ceux qui y prenaient la parole étaient du complot et les discours qu’ils prononçaient avaient été soumis au préalable à l’examen de leurs amis. Aucune opposition ne se manifestait parmi le reste des citoyens, qu’effrayait le nombre des conjurés. Lorsque quelqu’un essayait malgré tout de les contredire, on trouvait aussitôt un moyen commode de le faire mourir. Les meurtriers n’étaient pas recherchés et aucune poursuite n’était engagée contre ceux qu’on soupçonnait. Le peuple ne réagissait pas et les gens étaient tellement terrorisés qu’ils s’estimaient heureux, même en restant muets, d’échapper aux violences. Croyant les conjurés bien plus nombreux qu’ils n’étaient, ils avaient le sentiment d’une impuissance complète. La ville était trop grande et ils ne se connaissaient pas assez les uns les autres, pour qu’il leur fût possible de découvrir ce qu’il en était vraiment. Dans ces conditions, si indigné qu’on fût, on ne pouvait confier ses griefs à personne. On devait donc renoncer à engager une action contre les coupables, car il eût fallu pour cela s’adresser soit à un inconnu, soit à une personne de connaissance en qui on n’avait pas confiance. Dans le parti démocratique, les relations personnelles étaient partout empreintes de méfiance et l’on se demandait toujours si celui auquel on avait affaire n’était pas de connivence avec les conjurés. Il y avait en effet parmi ces derniers des hommes dont on n’aurait jamais cru qu’ils se rallieraient à l’oligarchie. »

    Σημείωση athemita: Πρόκειται για το βιβλίο Θ΄ (9). Προφανώς, το VIII είναι τυπογραφικό λάθος…

    * * *

    Αποσπάσματα και μεταστροφές στην Κοινωνία του Θεάματος:

    107

    « Les atomes bureaucratiques » : allusion à Hegel, La Phénoménologie de l’Esprit : « Les atomes personnels » ; « ce souverain du monde qui se sait de cette façon la personne absolue, pour la conscience de laquelle il n’existe pas d’esprit plus haut » : détournement de Hegel, La Phénoménologie de l’Esprit ; « Ce souverain du monde se sait de cette façon la personne absolue, embrassant en même temps en soi-même tout l’être-là et pour la conscience de laquelle il n’existe pas d’esprit plus haut » ; « Le souverain du monde possède la conscience effective de ce qu’il est – la puissance universelle de l’effectivité – dans la violence destructrice qu’il exerce contre le Soi de ses sujets lui faisant contraste », « La puissance ravageant ce terrain » : citations de Hegel.

    104

    Citation de La bureaucratisation du monde de Bruno Rizzi ; citation de Lénine et la révolution d’Anton Ciliga.

    138

    « déclin du moyen âge » : titre du livre de Johan Huizinga.

    159

    « Pour amener les travailleurs au statut de producteurs et consommateurs « libres » du temps-marchandise, la condition préalable a été l’expropriation violente de leur temps » : détournement de Marx, Le Capital .

  16. Ο/Η athemita λέει:

    Καλημέρα σας! Το έχετε δει αυτό (Jappe για Perniola – Debord);
    http://bit.ly/16flxby

  17. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Αγαπητέ athemita,
    ευχαριστώ πολύ για την εύρεση γιατί ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός. Γιάππε, Περνιόλα, Ντεμπόρ.
    Στα λόγια του Jappe:

    È chiaro che Debord rimane fortemente ancorato a una lettura hegeliana della storia, come processo teleologico, per cui gli eventi traggono la loro importanza proprio dal fatto di essere parte di uno sviluppo. Nel senso che ogni cosa interessa tanto per quello da cui deriva che per quello verso cui porta. Questo schema di pensiero è ovviamente agli antipodi rispetto all’idea postmoderna della contingenza. È chiaro che per Debord il pensiero hegeliano aveva una valenza rivoluzionaria, perché dimostrava, ai suoi occhi, che la storia doveva sfociare necessariamente in una rivoluzione finale. Ora, io continuo a pensare che il successo del pensiero postmoderno corrisponda veramente a un forte bisogno sentito da parte degli intellettuali di regime di organizzare una risposta a questo tipo di critica mossa dai situazionisti e da altri.

    It is clear that Debord remains strongly anchored to a Hegelian reading of history, as teleological process, for which events derive their importance from the fact of being part of a development. In the sense that everything care much for the one from which it follows that for that to which port. This pattern of thought is obviously at odds with the postmodern idea of contingency. It is clear that Debord’s Hegelian thought it had a revolutionary significance, because it showed in his eyes, that the story would necessarily result in a final revolution. Now, I still think that the success of postmodern thought really corresponds to a strong need felt by the intellectuals of the regime to organize a response to this kind of criticism by the situationists and others.
    (google tr.)

    Αυτό το εγελιανό του Debord είναι που βλέπει ο Perniola.
    Μια στιγμή ουσια-στικής τελεολογίας.
    Βέβαια παρακάτω λέει ο Jappe πως με τη συνδρομή του μεταμοντέρνου χωρίς αυτό το εγελιανό στοιχείο, πηγαίνουμε σε μια εκδοχή απλής εναλλαγής γεγονότων και χάνεται η ιδέα της επανάστασης.

    Και από δω και πέρα, αν απορρίπτουμε μία λενινιστικού τύπου πορεία, το ζόρι είναι να θεωρητικοποιήσουμε το «άλλο» …

    Εγώ που δε βλέπω κάτι εντελώς εξωτερικό και με τη μία εκτός συστήματος, σκέφτομαι κάπως έτσι:
    https://rakis1.wordpress.com/2011/12/03/%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/
    με την έννοια ότι κάτι τέτοιο δεν εγκλείεται σε μία «αντικειμενική λειτουργικότητα».
    Αλλά βέβαια δεν είναι και πανάκεια.

    (για να μη λένε ότι μόνο γκρινιάζουμε)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s