Ο Επίκτητος και το Ομοίωμα 

​Ο Επικτητος αναγνωρίζει ότι ένας σκλάβος μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του και έτσι να επιλέξει αν θα υπακούσει το αφεντικό του ή θα επαναστατήσει.  Τι σημαίνει αυτό αν θυμηθούμε από την παρακάτω ανάρτηση( βλ παρακάτω δημοσιεύσεις : an analysis … Συνέχεια ανάγνωσης

Gallery | Σχολιάστε

Ο σημερινός μαφιόζικος μηδενισμός

Ο ξεπεσμός σε ένα διακοσμητικό – μαφιόζικο μηδενισμό Η Δημοσιογραφία, το Πανεπιστήμιο και η Πολιτική πέτυχαν ως ένα βαθμο τη μετάδοση της ορθολογικοτητας και του διαλόγου στην κοινωνία. Πέτυχαν όμως την αυτονόμηση τους ως καθαυτα και διεαυτα με αποτέλεσμα να … Συνέχεια ανάγνωσης

Gallery | Σχολιάστε

Γοργίας

​Γοργίας  Καί λέγει ο λέγων λόγον αλλ ‘ ου χρωμα ουδέ πράγμα  Ο λόγος είναι λόγος,  το πράγμα είναι πράγμα  Ο τυφλός ποτέ δε θα καταλάβει βιωματικά τι είναι το χρώμα.  Εδώ ο λόγος δεν μπορεί να μεταδώσει το ίδιο … Συνέχεια ανάγνωσης

Gallery | Σχολιάστε

An analysis of ethical truth in stoicism 

Some personal comments on ​»Epictetus and apprehensive moral impressions in stoicism by Pavle Stojanovic».

 According to stoic orthodoxy , following Sextus 

An apprehensive impression   is «the one that is from something existent [apo  huparchon] and  is  stamped  and  impressed  in  accordance  with  that existent thing itself, and is of such a kind as could not come about from something that was not existent.» 

Thus,  an apprehension to be true espesially phantasia kataleptiki must be in correlation with something yparhon,  that exists.  But impression is “of such a kind that it could not become false”.

 «In other words,  the apprehensive impression  has to be  true not only at the time it is entertained, but  always, which is what makes it unmistakable. » Pavle Stojanovic 

 How then can we discern between existent and non -existent universal impressions  ?

As Pavle Stojanovic emphasises 

«The Stoics considered universal impressions to be useful paraphrases of conditionals that involve impressions about particulars. According to them, all universal moral impressions of the form “X  is  M” are generalized impressions (katholika) that stand for impressions expressing conditionals “if  x  is  X, then  x  is  M”.   For example, the universal impression “prudence is good” would stand for the  impression  “if some  particular thing  is prudent, then that  thing is good”. Furthermore,  they  thought  that  universal  impressions  can  be  true,  and  that  their truth depends on the truth of the impressions about particulars over which they range; for example, “Prudence is good” is true if and only if all particular prudent things are good. Thus, although themselves nonapprehensive, universal moral impressions  of  the  form  “X  is  M”  and  their  truth-values  crucially  depend  on particular moral impressions of the form “x  is  M”, and the latter, as we have seen, are capable of being apprehensive. Consequently, knowledge of universal moral truths can be secured through the apprehension of particular moral truths, that is, through moral apprehensive impressions of the form “x  is  M”.»

According  to Chrysippus,

 «only those predicates that are attributes are said to belong, for instance, “to walk” belongs to me when I am walking, but it does not belong to me when I am lying down or sitting.»

«From a set of  impressions that evaluate  someone’s  walking in a  particular  practical  context,  for  example  “Dion’s  walking  is  befitting  in  the practical  context  C”, “Theon’s walking is  befitting  in  C”, etc., the  agent could form  a universalized impression  “walking  is befitting in  C”  or “it befits to  walk  in C”,   and then, when in circumstances sufficiently similar to  C, the agent could deduce the impulsive impression “it befits me to walk now”. Examples of such universalized impressions about  kathēkonta  are abundant in our sources; in fact, various lists of befitting actions that we find in preserved accounts of Stoic ethics seem to consist precisely of such universalized propositions. For example, Diogenes Laertius says that (in most contexts) honoring parents, brother, and the fatherland is befitting, that spending time with friends is befitting, while neglecting parents is not befitting, and so on (DL 7.108–109 = LS 59E.). Thus, even if impulsive impressions cannot be apprehensive, they can be deduced from the agent’s knowledge of universal facts about which actions are befitting, which was in turn based on the apprehension of particular befitting actions of other agents. » P.S.
Hence,  the agent in everyday life acts and thinks in an evaluative way choosing among good and bad but also evaluating  indifferent things that help being virtuous.  But,  this starts from experience, history and culture.  The content of virtue or good cannot be a vacuum but their content stem from material life. A third person perspective starts working through  intersubjective co-living. 

We must also have in mind that 

«Requirement for the moral/evaluative apprehensive impression would be to ensure that the agent’s evaluation of the object is not only correct, but such that it could not turn out incorrect.» P. S.
How then a stoic can establish a universal type of behaviour that is always true if it has to start from particulars and universals cannot exist outside of human beingness? 

We may say that exactly such an intersubjective context generates moral  evaluations concerning relation projects among selves.  This is a mirror of how Cosmos works according to Physis. 

 Ethics that probably become dominant are prone to change thanks to the responsible actions of agents.  For example,  cannibalism as an accepted  social habit might become rejected from the same society after a big transformation of society’s general moral codes so as to be closer to physis’ commandments . The last doesn’t mean that are predetermined or always preexistent like a platonic idea, but that they are creations of the interactive functionalism as far as Physis is considered as hexis kinoumeni. 

Posted in Φιλοσοφία | Σχολιάστε

Τι είναι η Φύση στον Επίκτητο

Όταν ψάχνουμε στον Επίκτητο τι είναι αυτό που κάνει μία φαντασία καταληπτική να είναι δηλ.  δείκτης της φύσης δε φαίνεται ο ίδιος να μπαίνει σε λεπτομέρειες. Μήπως όμως αυτό είναι πλεονέκτημα;

Πχ Η φύση ορίζεται ως έξις κινουμενη.

Πρώτη διάσταση για τον άνθρωπο είναι η κίνηση μέσα σε ένα οντολογικό πλαίσιο (έξις) που του επιτρέπει αυτή την πρωταρχική διάσταση.

Αμέσως μου ρχεται στο μυαλό ο Merleau Ponty:

 

«The Sich bewegen, an abstraction made from all consciousness: the fact that the fluctuation in the body which sich bewegt [moves] is multiplied; it’s the establishment of an instability such that any [functioning] with what it involves that is invariant, can be conceivable only as invariance in the variation; the variation is established as dimension proper, taken up—which means that this body no longer moves itself in an In-itself, but in a milieu where the dimension of which, [for] the variation, are also dimensions of stability, or there is no in-itself but the vectors, in an “Umwelt” [“environment”] or infrastructural Being, internally in agreement with the build of exterior Being. The relation of the Umwelt [environment] to Welt [world] is not that of appearance to reality but the dynamic schema to its full realization.

Thus we can deduce perception and aesthesiology from the very fact that the organism is an edifice of compensated instabilities (cf. walk, lose one’s balance, catch oneself).

Sich bewegen = to organize the instability oneself, and thereby dominate it (the Sich defined without “consciousness”).» (Page 434-435 «The Merleau-Ponty Reader» Editors Toadvine and Lawlor, Northwestern University Press. Evanston 2007)

 

Εμπνεόμενοι από τον ΜΠ η Φύση είναι αυτή που μας επιτρέπει να κινηθούμε με τους κανόνες της ώστε να οργανώσουμε την αστάθεια στην οποία βρισκόμαστε και να την επικυριαρχήσουμε.

 

Επίκτητος: Μπορούμε να κινηθούμε από μυριάδες πραγμάτων αλλά εμείς επιλέγουμε τη συγκατάθεση με κάποια από αυτά.

 

Προς το παρόν τολμήσαμε μία φαινομενολογική ανάγνωση του Επίκτητου αποδεικνύοντας τη δυνατότητα συμπόρευσης με τους νόμους της Φύσης.


Posted in Φιλοσοφία | Σχολιάστε

Έθος ανθρώπω Δαίμων 

​Εθος ανθρωπω δαίμων Ηράκλειτος 

Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του έλεγε ο Ηράκλειτος και μεις με τη σειρά μας πρέπει να τονίσουμε την ανθρώπινη διαφορά που είναι η δύναμη του Λόγου που ελέγχει καθοδηγεί τις φαντασιες μας σύμφωνα με τη φύση : Το κατά συμβολον της φύσεως ζην. 

Στωικοι και Επικτητος :

Είμαστε υπεύθυνοι να μάθουμε , να συνηθίσουμε να ελέγχουμε (προαιρεσις) τις φαντασίες μας ώστε να αναστρεφουμε τα δόγματα μας. Το λεκτόν αντικατοπτρίζει το Δόγμα που αντικατοπτρίζει την επιλεχθεισα προαιρεση. Τα Ονόματα καθορίζουν το Προσωπον. Έτσι το Προσωπον δημιουργεί και υπηρετεί Καθήκοντα. 

Μόνο οι κρίσεις μας είναι υπό τον πλήρη έλεγχο μας.  Τα εξωτερικά δεν τα ελέγχουμε πλήρως και δε μας ανήκουν.  Είμαι πλήρης όταν ελέγχω τα εσωτερικά μου.  Κίνητρο μας είναι τα δόγματα μας: Δόγματα,  πάντων αίτια. 

Η Ευδαιμονία είναι εμμενες καθεστώς όχι ως ευτυχία που πρόκειται να έρθει. 

Αναστρεφεσθαι : η αντικατάσταση ενός δόγματος από ένα άλλο.  

Πρόταση Δόγματος : Ένας ψυχολογικός ρεαλισμός ή ένας αισιόδοξος φαταλισμος:

Τα εξωτερικά είναι για να ελέγχονται με ιδιαίτερα ικανό τρόπο με την ιδέα ότι ό,τι κι αν συμβεί μπορώ βγω κερδισμένος. 

Θεωρητική αποδοχή : Εν : Κόσμος =Εγώ =Λόγος => Ορθολογικοτητα της μοίρας και πίστη στο Λόγο 

Κέρδος : Σε αντίθεση με ψυχαναλυτικες προσεγγίσεις που αναζητούν μιαν αλήθεια που βρίσκεται στο βάθος και μένει να αναδυθει (ουσιοκρατια της αποκαλύψεως) Κυριαρχεί το Ομοίωμα αλλά μη αναγωγιμο σε μία κρυμμένη ουσία. Με την πράξη του αναστρεφεσθαι βρίσκεις πλήρες νόημα στη ζωή, (self sufficiency) .

Posted in Φιλοσοφία | 1 σχόλιο

Σχεδιάγραμμα περί ελευθερίας

Είμαστε ελεύθεροι; Το ερώτημα ταλανίζει την ανθρώπινη σκέψη αδιάκοπα για αυτό και πολλές απόπειρες απάντησης έχουν δοθεί. Είτε όχι είτε ναι ως απάντηση, πώς είναι δυνατόν να μην τις απορρίψουμε όλες ως γνωστικές νοητικές κατασκευές που απλώς υιοθετούνται από κάποιον … Συνέχεια ανάγνωσης

Gallery | 2 σχόλια