Υποκείμενο διαδικασία αντικείμενο: προς ένα διαδικασιακό ρεαλισμό;

Σύμφωνα με τον Iain Hamilton Grant, διαφορετικές επιστήμες ή οπτικές γενικότερα, δίνουν διαφορετικό περιεχόμενο σε μία έννοια. Δεδομένο: η ιδέα είναι ήδη δια-εν-πλεκομενη και ως αφαίρεση ορίζει και βλέπει αντικείμενα καθαυτά υπό τη λογική ότι η ιδέα είναι και διαδικασιακός διαμορφωτής και διαδικασιακό διαμορφούμενο.
Το λάθος τώρα, αναφέρεται στις λειτουργίες ενός συστήματος που παράγει αφαιρέσεις. Η εξάρτηση από τη φύση είναι αυτό που εξαιτίας του υπάρχει παραγωγή. Αυτό συνεπάγεται οντογενεσεις που είναι το γίγνεσθαι ως δημιουργία. Η παραγωγή αυτή ενέχει πειθαρχία ώστε τα ενεργηματα που κατά συνέπεια απομονώνονται από την ίδια την ενέργεια, της οποίας μέρος είναι η αφαίρεση, πετυχαίνουν αντικειμενοποιήσεις. Εδώ, βρίσκουμε τον τόπο της ιδέας στη φύση: είναι η διάσταση της αφαίρεσης των αντικειμένων ως αποπλαισιοποίηση από τα πεδία εξάρτησης τους. Η ανάδυση του νέου σε αυτό το πλαίσιο είναι εξαρτημένη από αυτό που δεν είναι. Το ίδιο ισχυει και για το έδαφος. Το έδαφος, καταγωγικά, είναι first order προωθητής, ενώ υπερβατολογικά, second order παράγων. Συνεπώς, οι οντότητες είναι συνέπειες μη αναγωγιμων δυνάμεων. Οι δυνάμεις ως ανάδυση από εκεί όπου δεν υπήρχαν υλοποιούν τη γένεση. Έτσι το πράγμα,thing, ορίζεται ως η αφηρημένη έννοια των κοσμικών ουσιών (the abstract concept of wordly essences)
Στην περίπτωση της καρέκλας, η ιδέα καρέκλα, ως λειτουργική διαδικαστικη αιτιακοτητα, αποκτά γνωρίσματα που τα δένει η ιδεατότητα της αφαίρεσης και τα εφαρμόζει ανάλογα με το πλαίσιο. Από την εφαρμοσιμοτητα του πλαισίου προκύπτουν και τιμές αληθείας για αυτά τα γνωρίσματα. Μπορεί η ιδέα να αυθαιρετεί; Μπορεί, αλλά περιοριζεται γιατί δεν έχει οντολογικά πρωτεύοντα χαρακτήρα (η φυσικοποίηση της ιδέας)

Σχόλια φίλου: Η προσέγγιση του Grant είναι διεργασιακή/διαδικασιακή (processual/process-oriented) και δυναμοκρατική-γενετική, επομένως τα προϊόντα (things) δεν έχουν την πρωτοκαθεδρία, δίχως μολοντούτο να εκλαμβάνονται ως απλώς επιφαινόμενα βαθύτερων δυνάμεων (εφόσον αποτελούν προσωρινές εξισορροπήσεις τέτοιων δυνάμεων και τάσεων και περαιτέρω μεταγωγικοί ενισχυτές τους).

Υπάρχουν διάφορα επίπεδα εξαντικειμένισης/εξαντικειμενίκευσης σε διάφορες κλίμακες (νοητικές, γνωσιακές, πρακτικές, ιστορικές, πολιτισμικές, φυσικές, κοσμικές λειτουργίες).

Το σημαντικό είναι ότι πρόκειται για έναν ρεαλισμό των μορφογενετικών διεργασιών, των δομών και των οργανωτικών αρχών.

http://afterxnature.blogspot.com/2013/04/iain-hamilton-grant-interview-with.html?m=1

Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s