Η ουσία στο φαντασιακό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του έθνους

Marcel Gauchet: Από πρόσφατη συνέντευξή του στο «Revue des deux mondes».
» To πρόβλημα της πολιτικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ότι στρέφει την πλάτη σ’ αυτήν την εργασία (Σημ: της επεξεργασίας του περιεχομένου της δημοκρατίας, της ιεράρχησης των ατομικών συμφερόντων, του επιτρεπτού συμβιβασμού αντιφατικών απαιτήσεων κ.λπ.) προς όφελος μιας άνευ όρων αμεσότητας έναντι θεμάτων ατομικών- («και τι γίνεται με τα δικαιώματά μου μέσα σ’ όλα αυτά; «). Πρόκειται για μία πολύ βαθιά μεταλλαγή των δημοκρατιών μας, η οποία μας οδηγεί πολύ πίσω, προς την προδημοκρατική εποχή της αντιπαραθέσεως μεταξύ λαϊκής διαμαρτυρίας και ολιγαρχικών κυβερνήσεων. Προς αυτό που αποκαλούσαμε » η πλατεία και το ανάκτορο» (La place et le palais».): διαμαρτυρόμαστε από την πλατεία αλλά αφήνουμε τους κυβερνώντες του ανακτόρου να βρούν τις απαντήσεις. (…) [ Η πολιτική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι το μέσον για την ανακύκλωση του ηλίθιου αριστερισμού, και πλέον όχι στο πνεύμα της «επαναστατικότητας», εσφαλμένης, πλην νοητικά επεξεργασμένης, αλλά στο πνεύμα της»εξεγερτικότητας».]
Εις αντίθεσιν με αυτή την αρχαϊκή σκηνή της πολιτικής, το πνεύμα της δημοκρατίας είναι οικοδομημένο επάνω στην ιδιοποίηση της εξουσίας: ο λαός καταλαμβάνει το ανάκτορο και αποφασίζει για τον εαυτό του. Τοποθετείται συγχρόνως τόσο στην πλευρά της διαμαρτυρίας, όσο και σ’ εκείνη της απόφασης και της δράσης.Η λογική των ατομικών δικαιωμάτων μας οδηγεί στον ανεύθυνο αγανακτισμό».
Ημέρα συλλαλητηρίου και ο καημένος ο κόσμος στο παραπάνω πλαίσιο αναγνωρίζει ότι είναι μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων και διαμαρτύρεται. Γιατί σύμφωνα με άλλον διανοούμενο η ελευθερία είναι σωματική και άμεση : Jean-Claude Milner «Les penchants criminels de l’ Europe democratique», 2004.
» Υπάρχουν δύο δόγματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα κλασικά ανθρώπινα δικαιώματα – αυτά της επανάστασης του 1789 – υλοποιούν ένα σχήμα ορίων. (…) Λειτουργούν επάνω σε μία αισθητή προφάνεια Εκείνη των σωμάτων, η οποία δεν επιδέχεται αλλά και δεν ζητά καμιά ερμηνεία. Ένα σώμα αισθάνεται εάν είναι ελεύθερο ή όχι, στις κινήσεις του, στην ομιλούσα έκφρασή του, στις απόψεις του, ακόμη κι΄αν αυτές είναι οι πιο αγαθιάρηκες ή οι πιο κομφορμιστικές. » Αποσπάσματα από Γιώργος Γρηγορίου

Από την άλλη το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας έχει να κάνει με το βαθμό ωριμότητας ενός πολίτη, δηλ. την ικανότητα ισορροπίας ανάμεσα στο αίσθημα-επιθυμία της παντοδυναμίας και τη στάση απέναντι σε μία πραγματικότητα που αντιστέκεται και δεν μπορεί να ελεγχθεί. Πώς μπορεί να επέλθει σήμερα η ισορροπία όταν το σώμα νιώθει ότι είναι ανελεύθερο και αναζητεί απεγνωσμένα μία ουσία για να σταθεροποιήσει αυτή την έλλειψη με το εθνικό φαντασιακό; Το ερώτημα εδώ είναι ποια είναι άραγε αυτή η ουσία που κληρονομούμε και πρέπει να τη διατηρήσουμε; Είναι το εθνικό μία ουσία με όρους κατοχής-ιδιοκτησίας; Αν απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα ίσως είμαστε έτοιμοι και για ένα άλλο περιεχόμενο της έννοιας του πατριωτισμού…

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s