Η θεωρία της καθαρής χρονικής προτίμησης στον Mises

Η θεωρία της καθαρής χρονικής προτίμησης υποστηρίζει πως το επιτόκιο πρέπει να είναι πάντα θετικό εξαιτίας της a priori ύπαρξης της θετικής χρονικής προτίμησης. Ο Irving Fisher έχει δείξει πως μπορεί το επιτόκιο να είναι και μηδενικό αλλά και αρνητικό κάτι που η σκέψη του Mises θεωρεί αδιανόητο.
Το πρόβλημα φαίνεται να είναι στο ότι δεν είναι η χρονική προτίμηση που καθορίζει το επιτόκιο αλλά η παραγωγικότητα.

Στην περίπτωση όπου κάποιοι ναύτες ξεβράζονται σε νησί με μερικές γαλέτες και ακολουθούν τη χρονική προτίμηση : ένας πχ ναύτης που ζει σε δύο χρονικές περιόδους προτιμά να φάει τη μια γαλέτα τώρα, με τη δεύτερη να ταΐσει το σκύλο του, την τρίτη να φάει αύριο κοκ πληροί το κριτήριο του Μίζες αλλά σε όλη αυτήν την περίπτωση το interest rate δεν μπορεί παρά να είναι μηδενικό κτ που δεν αποδέχεται ο Μίζες. Είναι μηδενικό γτ δεν έχει νόημα να κρατούν τις γαλέτες ώστε να επενδυθούν παραγωγικά και έτσι μία γαλέτα τωρινή δεν μπορεί παρά να «παράγει» μία γαλέτα στο μέλλον. Αρνητικό επιτόκιο επίσης μπορεί να αναδυθεί όταν αντί για γαλέτες οι ναύτες έχουν σύκα που στο μέλλον θα σαπίσουν κάτι που είναι πάλι ανήκουστο για τη θεωρία της καθαρής χρονικής προτίμησης. Από την άλλη, ως αρχή απριορική, η χρονική προτίμηση πώς μπορεί να έχει καθολικό χαρακτήρα όταν μπορούν να βρεθούν άνθρωποι που δεν έχουν για βασικό κριτήριο την επιβίωση; πχ άνθρωποι με τάσεις αυτοκτονίας. Το να θεωρήσει ο Μίζες τις περιπτώσεις αυτές ως παθολογικές μόνο παραβλέπει το πρόβλημα. Εξάλλου, η ψυχολογική ερμηνεία αντίκειται στην πραξεολογία. Τώρα, η διατύπωση του Μίζες Those contesting the universal validity of time preference fail to explain why a man does not always invest a sum of 100 dollars available today, although these 100 dollars would increase to 104 dollars within a year’s time.(Mises 1949, p. 483) δείχνει ότι νιώθει την ανάγκη να εξηγήσει με τη χρονική προτίμηση γτ κάποιος επιλέγει αυτό που έχει λιγότερη αξία τώρα ενώ παρέχει περισσότερα στο μέλλον. Επομένως, αν δεν υπήρχε η χρονική προτίμηση, το συμπέρασμα είναι πως πάντα το υποκείμενο θα διαλέγει το μελλοντικό αγαθό και άρα αποδίδει μία οντολογική εγγενή περισσότερη-αξία στο μελλοντικό αγαθό. Αυτό όμως τι άλλο σημαίνει; ότι το μελλοντικό αγαθό είναι ομοιογενές με το παροντικό ενώ ως οικονομικά αντικείμενα πρόκειται για ετερογενή αντικείμενα. Πχ δεν είναι το ίδιο το καλαμπόκι ως μέσο που καλλιεργείται με το καλαμπόκι της συγκομιδής.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s