καθημερινά επίκαιρα

Η ιδέα της αναδιανομής πάει χέρι χέρι με μία γραφειοκρατία που καλείται να την υλοποιήσει, η οποία όχι μόνο πρέπει να βρει τη δίκαιη(?) εξίσωση για το πόσα θα πάρει από ποιους για να δώσει τόσα σε άλλους αλλά και να εντάξει τον εαυτό της σε αυτούς που θα εισπράξουν αν θέλουν η αναδιανομή να είναι «δίκαιη».

Η ηθική της αναδιανομής δηλ. είναι ανήθικη αφού ανάγεται στην ex nihilo δημιουργία του κεντρικού σχεδιασμού.-

Υπάρχει η άποψη ότι οι άνθρωποι είναι φύσει καλοί. Η ζωή όμως δείχνει ότι οι άνθρωποι ζηλεύουν και νιώθουν μνησικακία, επιδιώκουν να επιβάλλουν την ισότητα και να βρίσκουν αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψουν τις αδυναμίες τους. Έτσι, δένει η επιθυμία για ένα κράτος που θα έχει το ρόλο μαφίας προς προώθηση των συμφερόντων τους.-

Πολιτική και ιερό βέβαιη συνταγή για υπακοή.
Το παράδοξο για τη δύση είναι ενώ η θρησκευτική πίστη να γίνεται ιδιωτικό ζήτημα υπέρ της κοσμικοτητας, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να ιεροποιειται και μην αμφισβητείται.
Εδώ μοιάζουμε με τους Ρωμαίους παρά με τους αρχαίους Αθηναίους.
Το ρωμαϊκό sacramentum δεν υπήρχε στην αρχαία Ελλάδα όπως και η έννοια του imperium έβλεπε τον πόλεμο μέσα από τη θρησκεία ώστε ο Ρωμαίος Πολίτης, με αυτή την ιδεολογία, δεν υπήρχε περίπτωση να αμφισβητήσει την εξουσία. Το ανέκδοτο θα ήταν ο αρχαίος Αθηναίος Έλληνας να δεχτεί το senatus consultum ultimum. Ίσως χρειαζόμαστε μία θουκυδιδεια σκέψη περί παράδοσης σήμερα.
Ο Θουκυδίδης έβλεπε τις φατρίες ως εχθρούς των παραδοσιακών αξιών, όπου οι παραδοσιακές αξίες μπορούσαν να ενώσουν διαμορφώνοντας ένα κοινό Τέλος.-

Οι ιστορικοί ως αντικειμενικοί επιστήμονες απέρριψαν την ιστορική προσέγγιση μέσω των ανθρώπινων παθών ξεχνώντας ότι χωρίς αυτά δε θα κινουταν η ίδια η ιστορία. Ενδεικτικά, τα σπινοζικά πάθη ή η ανθρώπινη φύση κατά Θουκυδίδη αν χρησιμοποιηθούν είναι μία γονιμη αποδοχή ενός μετρημενου αναχρονισμου. Πχ η έννοια της πλεονεξίας όπως την έβλεπαν οι αρχαίοι μπορεί να ερμηνεύσει τη σημερινή μεταμόρφωση της Ευρώπης σε μία δυστοπία μαφιόζικου μηδενισμού.-

Η φυλετική καθαρότητα που φέρει μία έρευνα dna δεν μπορεί να ξεφύγει από το πρόβλημα με τα κατηγορήματα : δεν υπάρχουν επαρκή και απαραίτητα κριτήρια για να ανήκει κάτι σε ένα σύνολο. Τι είναι όμως αυτό που νιώθουμε, ότι δηλ. ανήκουμε κάπου; Μία απάντηση είναι φαινομενολογική, με το αίσθημα-βίωμα του ανήκειν ως γνώρισμα μιας διυποκειμενικότητας, ενός κοινού υπερβατολογικού. Μία άλλη βιτγκεσταϊνικού τύπου που βασίζεται στην «οικογενειακή ομοιότητα» ανάμεσα στα άτομα ενός συνόλου, με συμπλήρωμα από την έννοια της «επαγωγικής ισχύος»(inductive power) δηλ. να υπολογίζεις τι πετυχαίνεις, τι συμπέρασμα βγάζεις από το να αποδίδεις σε κάποιον ένα κατηγόρημα. Πχ είναι κάποιος κοκκινομάλης; ναι, τι σημαίνει αυτό; Σε πολλές από τις περιπτώσεις το κατηγόρημα δε χρειάζεται να τονιστεί, σε κάποιες άλλες όμως μπορεί και έτσι θα καθορίσει τις περαιτέρω αποφάσεις μας.-

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s