Για την Ειρωνεία

Η κίνηση της ειρωνείας είναι κατατοπιστική για όλη την πραξιακή καθημερινότητά μας καθώς διαρκώς θέτει τον εαυτό ή τον άλλον υπό διαρκή αμφισβήτηση. Η Αλήθεια με τη συνδρομή του ειρωνικού υπαινιγμού είναι πάντα προσωρινή. Με την ειρωνεία αποστασιοποιείσαι από τον εαυτό αλλά και γενικότερα από το Άλλο και την Αλήθεια του. Μπορείς να ενεργείς per contrarium μέσα από τον ειρωνικό θάνατό του εκ-σωτερικού Άλλου.

Ο είρων προσποιείται ότι παίρνει τη θέση του αντιπάλου. Ο είρων αρνείται το απόλυτο ιδεώδες και μετά λέει όχι σε αυτήν την άρνηση. Ελαττώνει το εγώ του ώστε αυτού του είδους η λιτότητα να αναδεικνύει μία σωκρατικού τύπου σιωπηρή επίθεση στην ιδεολογία και στην οίηση του γνωρίζειν. Η Αιδώς εδώ είναι μία υπερδύναμη ενάντια στο άμετρο και τη γελοία έμφαση.
Η σωκρατική αφωνία εκβάλλει στον αναδιπλασιασμό της ενδόμυχης σκέψης και του λόγου και στην τέχνη της πειθούς. Βρισκόμαστε ανάμεσα στο ρητό και το άρρητο, ανάμεσα σε αυτό που λέμε μεγαλόφωνα και σε αυτό που υποτονθορύζουμε (Jankelevich).
Έτσι, το υπαινικτικό γεννά μία νέα μορφή αιτιότητας, μία αιτιότητα δια σημάτων, όπου το σήμα τίθεται ως ευκαιρία παρά ως αίτιο. Ο καιρός του Γοργία αναδεικνύει την τόλμη να αδράξουμε τη στιγμή και να αποφασίουμε σχεδόν πηδώντας στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Η αναίρεση έρχεται με ερωτήσεις που θέτουν τον ίδιο το Σωκράτη στην έδρα του αντιπάλου για να την αποδομήσει από μέσα. Η πτώχευση της πλάνης δεν έρχεται από έξω αλλά από την ίδια την αδυναμία της πλάνης. Η ειρωνεία ενθαρρύνοντας την πλάνη ενδυναμώνει τα σοφίσματά της οδηγώντας στο παραφούσκωμα και την έκρηξη.
«Είμαστε πειστικοί όταν υποχρεώνουμε τον μοχθηρό να αγγίξει με ειλικρίνεια το βυθό της ίδιας της κακίας του»
Η ανήθικη συνείδηση φτάνει να γονατίσει από τις δικές της αντιφάσεις ώστε να ζητήσει χάρη.
Νιώθει αιδώ. Η αιδώς σαν πανικός είναι μετα-εμπειρική. Συμβαίνει τη στιγμή που βγαίνουν στην επιφάνεια ταυτόχρονα οι αντιφάσεις, έρχεται σαν ένας φόβος αδικαιολόγητος από τη σκιά δίνοντας το βήμα σε μία καιρική αρχή.
Η αιδώς γνωρίζει πως η οίηση είναι γνωστική αδηφαγία, λαιμαργία στον έρωτα, επίσπευση που γεννά εκτρώματα, βιασύνη και πρόωση εξοικείωση που δημιουργεί αισθήματα πριν από την ώρα τους. Η αναμονή της αιδούς μάς ενδυναμώνει με υπομονή περιμένοντας την ευνοϊκότερη στιγμή.
Συνοψίζοντας, η ειρωνεία βλέπεται ως αιδώς του εγωιστικού λόγου, ως διαρκής υπαινκτικότητα και αμφισβήτηση του απόλυτου, εκτός και αν το απόλυτο είναι ο ίδιος ο πραξιακός χαρακτήρας του ειρωνικού επαναστατικού λόγου. Ο έρως εδώ είναι ένα αδιαφορείν προς τα αδιάφορα και επιθυμία του αποφασίζειν στην ευκαιρία. Απόφαση όμως χωρίς Τελική ολοκλήρωση. Πρόκειται για μετακύλιση σε μια υπαρξιακή κατάσταση γυμνότητας. Ο βασιλιάς είναι πια γυμνός απέναντι σε ομοιώματα που δεν έχουν θεμέλιο και τίθεται μπροστά σε έρωτες ψευδών τραγωδιών. Καμία αξία δεν εξαντλεί τον εαυτό της κυοφορώντας πάντα το ριζικό μη-γνώσιμο Άλλο. Ο Νοήμων εδώ βρίσκεται πέρα από τα όρια της δεδομένης στιγμής έχοντας συνείδηση ότι κάθε του απόφαση δεν του εξασφαλίζει γνωστική ή ηθική μακαριότητα. Ζει συμβάντα προσομοίωσης και θανάτου.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s