Σύνδρομο Munchausen δι’ αντιπροσώπου

Από την πολιτική δι’ αντιπροσώπου στο σύνδρομο Munchausen δι’ αντιπροσώπου
Είναι γνωστό ότι ο προβληματισμός για την πραγματικότητα και την υποκειμενικότητα στην κριτική και την αντανάκλασή της διαρκεί, για να αναφερθούμε μόνο στην περίοδο των τελευταίων 200 χρονών, από τον Ludwig Feuerbach, ο οποίος το 1843 έγραφε ότι η αποκορύφωση της αυταπάτης-ψευδαίσθησης αποτελεί την αποκορύφωση του ιερού (1971: 27), τον Guy Debord, ο οποίος το 1967, υπό το πρίσμα των μαρξικών εννοιών της αλλοτρίωσης και του φετιχισμού του εμπορεύματος, έγραφε για τον ολοκληρωμένο διαχωρισμό, για την αποσπασματικά θεωρημένη πραγματικότητα ως έναν ξεχωριστό ψευδόκοσμο και για το αληθινό που αποτελεί μια στιγμή του ψεύτικου (2011: 13, 16) και για τη γενικευμένη μυστικοπάθεια και το ψεύδος που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση (1988) έως τον Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ που από το 1970 επισημαίνει ότι στα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας κάνει την εμφάνισή της μια καινούργια σχέση υποκειμένου-αντικειμένου η οποία ξεφεύγει από τις παλιές και απαιτεί νέες κριτικές έννοιες για την περιγραφή και την ανάλυσή της (1981: 48).
Παρ’ όλα αυτά, για να γίνει περισσότερο κατανοητή η κατάσταση που περιγράφηκε προηγουμένως, ιδιαιτέρως με τους ασχολούμενους με την ιδεολογία, την πολιτική και τους πολιτικούς, τους κρατικούς και τους κομματικούς οργανισμούς, θεωρώ ότι πρέπει να ιδωθεί υπό το πρίσμα του συνδρόμου Munchausen (Munchausen syndrome) και, κυρίως, υπό το σύνδρομο Munchausen δι’ αντιπροσώπου (Munchausen syndrome by proxy — MSbP ή MbP) (Meadow, 1982).
Αναλυτικά, θεωρώ ότι όσοι ασχολούνται με την πολιτική, την ιδεολογία και τους συνακόλουθους κρατικούς ή ιδιωτικούς οργανισμούς:

α. Προκαλούν (με παραγωγή) ή επινοούν (με προσποίηση) προβλήματα σε όσους υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύουν ή ευρίσκονται στ’ αλήθεια υπό την προστασία τους (κοινωνία, οικονομία, πατρίδα, έθνος, τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ),

β. Αναζητούν συνεχώς την ιδιαίτερη φροντίδα και βοήθεια από τους, κατά περίπτωση ειδικούς (οικονομολόγους, περιβαλλοντολόγους, κοινωνικούς αναλυτές, στατιστικολόγους, αναλογιστές, χρηματιστές κλπ), στην επίλυση του υποτιθέμενου σημαντικού προβλήματος,

γ. Αρνούνται, ως υπεύθυνοι λειτουργοί ή φορείς εξουσίας, την πραγματική ευθύνη τους ή την ανάμιξή τους στην εκδήλωση ή την όξυνση του προβλήματος και

δ. Τα νοσηρά συμπτώματα υποχωρούν, ευθύς όταν ο οργανισμός απομακρύνεται από την ευθύνη τους ή όταν απομακρύνονται αυτοί από τον οργανισμό που προστατεύουν.
Τα συνήθη χαρακτηριστικά αυτών των δραστών είναι:

α) Παρουσιάζονται ως φυσιολογικοί και καλοί δημόσιοι ή ιδιωτικοί λειτουργοί και επιστήμονες,

β) Είναι συνήθως τέλειοι ψεύτες, απατεώνες και δίνουν φαινομενικά αληθοφανείς λόγους για τη συμπεριφορά τους,

γ) Έχουν εξειδικευμένες γνώσεις,

δ) Συνήθως αρνούνται την παθολογική τους συμπεριφορά, ακόμη και όταν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία,

ε) Αλλάζουν συμπεριφορά όταν αυτή αποκαλύπτεται, αλλά συνήθως δεν σταματούν τη δράση τους,

στ) Αναζητούν βοήθεια από πολλούς και διαφορετικούς, κατά περίπτωση, ειδικούς,

ζ) Μπορεί να έχουν διαταραγμένο (ή και απολύτως φυσιολογικό) νοητικό επίπεδο,

η) Η συμπεριφορά τους γίνεται πιο επικίνδυνη, αν αντιληφθούν ότι τους υποψιάζονται και

θ) Χρησιμοποιούν τα θύματά τους για να ικανοποιήσουν τις εσωτερικές τους ανάγκες, διαμέσου της προσοχής που εισπράττουν λειτουργώντας σε έναν υποτιθέμενα άρρωστο (μη υγιή) οικονομικό, πολιτικό ή κρατικό οργανισμό για τον ηρωισμό, τον αλτρουισμό και την υποτιθέμενη αυτοθυσία που επιδεικνύουν.
Το ενδιαφέρον μας πρέπει να επικεντρωθεί στην περίπτωση όπου το σύνδρομο Munchausen δι’ αντιπροσώπου εκδηλώνεται όχι με προσποίηση αλλά με παραγωγή γιατί τότε προκαλείται η ενεργή βλάβη στο θύμα.

Τέλος, το σύνδρομο Munchausen δι’ αντιπροσώπου θα πρέπει να διαχωριστεί από την υποχονδρίαση γιατί οι πάσχοντες από αυτό γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει στ’ αλήθεια αρρώστια ή πρόβλημα ενώ οι υποχόνδριοι πείθονται γι’ αυτό που προσποιούνται.
Βιβλιογραφικές αναφορές

Debord, G.  (2011).  Η κοινωνία του θεάματος.  Αθήνα: Διεθνής Βιβλιοθήκη.

Debord, G.  (1988).  Commentaires sur la société du spectacle.  Paris: Éditions Gérard Lebovici.

Εντσενσμπέργκερ, Χ.Μ.  (1981).  Για μια θεωρία των μέσων επικοινωνίας.  Αθήνα: Επίκουρος.

Feuerbach, L.  (1971).  Η ουσία του χριστιανισμού.  Αθήνα: Αναγνωστίδης.

Meadow, R.  (1982).  Munchausen syndrome by proxy.  Arch Dis Child; 57: 92-98.

 

By steve Trevor – athemita

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s