Ο εγγενής διχασμός της αρχαίας Αθήνας

«Υπάρχει ο κίνδυνος, η ψήφος να διχάζει τους πολίτες ανάμεσα σε δύο αντίθετες γνώμες… Η ψήφος εισάγει μία δύναμη, με την οποία η μία από τις δύο γνώμες επιβάλλεται στην άλλη»(Nicole Loraux) : Δια-φορά: διαμόρφωση σε δύο πόλους=>κίνδυνος αδιεξόδου=>Εμφύλιος πόλεμος.
Ήδη και ανέκαθεν η Αθήνα βρίσκεται από το Έν στο Δύο:
Η εμπιστοσύνη της πόλης στο ένα δεν είναι ποτέ τόσο ισχυρή, παρά όταν ανάγεται σε φαντασιακές κατασκευές. Επειδή ο διχασμός ελλοχεύει ανέκαθεν, η διαμορφωμένη πλειοψηφία είναι συχνά, περισσότερο ή λιγότερο, αντικείμενο φαντασίωσης.

ου διχορρόπως: Πώς γίνεται να αποφευχθεί ο διχασμός στο δύο;
«Και μακάρι να ανταλλάσσουν μεταξύ τους τη χαρά
με τη σκέψη της κοινής φιλίας
και να μισούν με ένα και μοναδικό πνεύμα(Αισχύλος)»

Ποιον να μισούν; Αποκρύπτεται ο εσωτερικός εχθρός. Η μοναδικότητα του μίσους αφορά το έξω, τον εχθρό από τα έξω, αυτό το κοινό μίσος είναι που αποτρέπει(?) την στάσιν. Αριστοτελική λύση: το μέσον, που δεν είναι παρά άλλη μία έννοια φαντασιακά ακριβής. (από το η τραγωδία της Αθήνας)

Advertisements
This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s