Σύντομη κριτική βάσανος του Foucault

0185_l

http://www.philosophersguild.com/Michel-Foucault-Finger-Puppet.html

Ο Φουκώ ενδιαφέρεται περισσότερο για μία γενεαλογία παραβλέποντας μία φιλοσοφική έννοια της χρονικότητας. Για αυτό και η έννοια της επανάληψης είναι προβληματική. Πχ μιλά για συγκλίσεις εξουσίας, πράγμα που υπονοεί τη χωροποίηση χρονικών στιγμών. Όμως έτσι δεν εξηγείται τι είναι αυτό που τις κάνει να συγκλίνουν; Τι είναι αυτό που κινεί την εξουσία και το λόγο ώστε να συγκλίνουν;

Άλλο παράδειγμα με ίδιες συνέπειες την παράβλεψη δηλ. της έννοιας της χρονικότητας. Η έννοια της λογικής αλληλουχίας δεν περιγράφεται πώς νοείται. Είναι μία έννοια που έχει ιστορικές εκφάνσεις; ή είναι διαφορετική κάθε φορά ανάλογα με τη συγκυρία; Είτε διαλέξουμε το ένα ή το άλλο η έννοια της χρονικότητας λείπει.

Αυτό που λέω(που είναι της Μπάτλερ) δηλ. συγκλίνει με την κριτική του Μπωντριγιάρ στο Φουκώ στο Forget Foucault όπου εντοπίζεται πως η φουκωική μέθοδος είναι τελικά η κυρίαρχη μέθοδος. Είναι παράξενο, λέει ο Μποντριγιάρ, που ο Φουκώ σταματάει να μιλάει γιατί εξαντλεί το θέμα.

Συμπερασματικά, πέφτει στην παγίδα της χωροποίησης της χρονικότητας που είναι η φαντασίωση της μαθηματικής απόλυτης γνώσης, που κυριαρχεί επάνω σε διακεκομμένες διάρκειες του παρελθόντος.

Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει με Χούσερλ, είναι ότι η συνείδηση δεν είναι κυρίαρχη, γιατί υπάρχει ένα προ- και μη- αναγώγιμο μιας “φυσικής σχέσης” όπου η φύση ως σφαίρα των blosse Sachen, πραγμάτων που ανάγονται στον εαυτό τους, δεν έχει ιστορικό χαρακτήρα αλλά αποτελεί συσχετικό της ανθρώπινης αντίληψης.
“Υπάρχει ένα γένος του “είναι”, ένα σύμπαν με το “υποκείμενο” και το”αντικείμενό” του χωρίς όμοιο, η άρθρωση του ενός στο άλλο και ο ορισμός μια για πάντα ενός “μη-σχετικού” όλων των ¨σχετικοτήτων” της εμπειρίας” (Signes).

Σε αυτή τη σχέση ο ρόλος του αντικειμένου είναι να συγκροτεί μία στιγμή ενότητας του σώματος περικλεισμένη μέσα στις λειτουργίες του, καθώς δε συνοδεύει απλώς κατά εξωτερικό τρόπο το πράγμα, αλλά αποτελεί πεδίο εντοπισμού των αισθήσεων. (Δεληβογιατζής). Η σχέση δεν είναι μονόδρομη. Ο χρόνος δημιουργείται με την αίσθηση αλλά αναπτύσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο χρονικότητας όπως κάνει και ο Ντελέζ.

Ο “χρόνος” δεν είναι κάτι εξωτερικό ως προς ένα ενέργημα. Το ενέργημα μπορεί να ιδωθεί ως επανάληψη αλλά επανάληψη τίνος; Αυτού που δεν μπορεί να ανακτηθεί (η φυσική σχέση πράγματος-σώματος σε προσυνειδητό επίπεδο). Αλλά, αποκρυσταλλώνει το παρελθόν γιατί το ενέργημα λειτουργεί ως παραπομπή σε προγενέστερη αλυσίδα ενεργημάτων που υποδηλώνονται από το παροντικό ενέργημα. Δηλ. το ενέργημα διαρκώς χάνει τον παροντικό του χαρακτήρα. Τεράστια η διαφορά της έννοιας αυτής της επαναληψιμότητας στη χρονικότητα από αυτές της σύγκλισης και επανάληψης του Φουκώ. Η έμφαση εδώ είναι στο “μεταξύ” των χρονικών “στιγμών” που είναι μη-θεματοποιήσιμο. Η αντίληψη του σώματος είναι “ευόλισθη”. Αδιαίρετη και συστηματική δύναμη οργάνωσης ορισμένων αναπτύξεων που περνούν από τη μια αντιληπτική προφάνεια στην άλλη, στη βάση μιας ευρύτερης έννοιας της χρονικότητας.

Advertisements
This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s