Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ Φ.Α. ΧΑΓΙΕΚ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Ακόμα, όμως, έγραψε ο Αυστριακός φιλόσοφος-οικονομολόγος, όταν τα κράτος επεμβαίνει μερικώς στην οικονομία, στο όνομα του «δημοσίου συμφέροντος», γίνεται αναπόφευκτη η διαφθορά αυτών που ασκούν την εξουσία. Διότι, απλώς, οι γραφειοκρατικές εξουσίες δεν προσελκύουν ανθρώπους αγγελικά πλασμένους. Προσελκύουν άτομα που κατά κανόνα θέλουν να εξουσιάζουν τις ζωές των άλλων. Γι αυτό στις επιλογές τους προτεραιότητα έχουν πάντα οι φίλοι τους. Διψούν για εξουσία.

»Ο «κοινωνικός στόχος» ή ο «κοινός σκοπός» για τον οποίο πρέπει να οργανωθεί η κοινωνία, συνήθως περιγράφεται αόριστα ως το «κοινό καλό», η «γενική ευημερία», ή το «γενικό συμφέρον». Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να δει κανείς ότι οι όροι αυτοί δεν έχουν επαρκώς ορισμένο νόημα ώστε να καθορίσουν μία συγκεκριμένη πορεία δράσης. Η ευημερία και η ευτυχία εκατομμυρίων δεν μπορεί να μετρηθεί σε μία μόνον κλίμακα του λιγότερο ή του περισσότερο. Η ευημερία ενός λαού, όπως και η ευτυχία ενός ανθρώπου, εξαρτώνται από πολλά πράγματα που μπορούν να παρασχεθούν με άπειρη ποικιλία συνδυασμών. Δεν μπορούν να εκφραστούν επαρκώς ως ένας μοναδικός σκοπός, αλλά μόνον ως μια ιεραρχία σκοπών, μια διεξοδική κλίμακα αξιών στην οποία κάθε ανάγκη κάθε ανθρώπου βρίσκει την θέση της. Το να καθοδηγούνται όλες μας οι δραστηριότητες σύμφωνα με ένα ενιαίο σχέδιο προϋποθέτει ότι καθεμία από τις ανάγκες μας βρίσκει την θέση της σε μια τάξη αξιών που πρέπει να είναι αρκετά πλήρης, ώστε να μάς επιτρέπει να αποφασίζουμε ανάμεσα σε όλες τις διαφορετικές λύσεις από τις οποίες καλείται να επιλέξει ο σχεδιαστής. Προϋποθέτει, εν ολίγοις, την ύπαρξη ενός πλήρους, ηθικού κώδικα στον οποίο όλες οι διαφορετικές ανθρώπινες αξίες τοποθετούνται στην θέση που τους αρμόζει».

»Η σύγκρουση ανάμεσα σε τυπική δικαιοσύνη και τυπική ισότητα ενώπιον του νόμου, αφ’ ενός, και στις απόπειρες υλοποίησης ποικίλων ιδεωδών ουσιαστικής δικαιοσύνης και ισότητας, αφ’ ετέρου, εξηγεί επίσης την ευρέως διαδεδομένη σύγχυση σχετικά με την έννοια του «προνομίου» και την συνακόλουθη κατάχρηση της τελευταίας. Θα αναφέρουμε μόνο το σημαντικότερο παράδειγμα τέτοιας κατάχρησης –την εφαρμογή του όρου «προνόμιο» στην ιδιοκτησία ως τέτοια. Θα ήταν πράγματι προνόμιο αν, για παράδειγμα, όπως συνέβαινε μερικές φορές στο παρελθόν, η έγγεια ιδιοκτησία περιοριζόταν αποκλειστικά σε μέλη της αριστοκρατίας. Και είναι προνόμιο αν, όπως συμβαίνει στην εποχή μας, το δικαίωμα παραγωγής ή πώλησης συγκεκριμένων πραγμάτων περιορίζεται αποκλειστικά σε συγκεκριμένους ανθρώπους που καθορίζονται από τις αρχές. Αλλά το να αποκαλούμε προνόμιο την ιδιοκτησία ως τέτοια, την οποία όλοι μπορούν να αποκτήσουν υπό τους ίδιους κανόνες, επειδή μόνο μερικοί καταφέρνουν όντως να την αποκτήσουν, στερεί από την λέξη «προνόμιο» την σημασία της.

Όλο εδώ: http://www.europeanbusiness.gr/page.asp?pid=1370

Advertisements
This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s