Στίλπων ο Μεγαρεύς. Λογική

Ο Στίλπων ισχυρίζεται ότι το συνδετικό ρήμα «είναι» δεν μπορεί να δηλώνει μία σχέση ταυτότητας γιατί μία σχέση S is P ταυτίζει το S και το P ενώ αν τα ορίσουμε, φαίνεται πως S ≠ P. Και το λογικό παράδοξο σχηματίζεται ως εξής:

Αν σε δύο αντικείμενα ισχύει S1≠S2 και S1 = P και S2=P τότε S1=S2 πράγμα αντιφατικό.

Με παράδειγμα από τον Πλούταρχο, αν ο άνθρωπος είναι καλός και το φαγητό είναι καλό τότε ο άνθρωπος είναι φαγητό.

http://aitia.revues.org/677#ftn86 :

1) S1 ≠ S2
and predicating (understood as asserting the identity)
2) S1 = P
3) S2 = P
one can only conclude
4) S1 = S2 (from 2 and 3),
which contradicts 1.

45To use Plutarch’s examples: if we say that good and man are the same, and food and good are the same, and drug and good are the same, then man = food = drug. Or if we say that horse and to run are the same, and lion and to run are the same, and dog and to run are the same, horse = lion = dog. A paraphrase of the argument that stays closer to the text would be: If <by predicating good of man it is implied that> good is identical to man, how could we still predicate good of food and medication as well?

Αυτό σήμερα θα το λέγαμε ως παραλογισμό ή εύκολα θα αντέτασσε κανείς τον Πλάτωνα όπου δηλώνεται πως το «είναι» σημαίνει «συμμετέχει» και έτσι δεν υπάρχει αντίφαση.

Αλλά μία τέτοια κριτική φαίνεται πως δεν ενδιέφερε τον Στίλπωνα.

Γιατί;

Στο προηγούμενο ποστ φαίνεται να υποβαθμίζει την εξηγητική αξία της γλώσσας για να τονίσει μία πιο βιωματική εμπειρία που καθώς δεν προσδιορίζεται πλήρως από το λέγειν, υποδηλώνει την υπεραξία ενός ακίνητου παντοτινού όντος.

Το διαλεκτικό αυτό παιχνίδι ίσως είναι για να δείξει την αδυναμία της γλώσσας στο να είναι πλήρης οδηγός έκφρασης του Είναι.

Η θέση του πως το καθόλου δεν συμμετέχει στα επιμέρους φαίνεται σύμφωνο με την ηθική του σκέψη όπου η πληρότητα δεν έχει να κάνει με πράγματα που χάνονται και αποσπώνται από τον εαυτό. Μπορεί η οικογένεια να χαθεί αλλά την όλη εμπειρία που είχε με την οικογένειά του δεν μπορεί να του την αφαιρέσει ο Δημήτριος. Για αυτό και δεν ισχύει ο λόγος με κατηγορήματα: Δεν ισχύει το S είναι P γιατί με αυτό το σκεπτικό του Στίλπωνα, το P είναι κατά συμβεβηκός γνώρισμα που αποδίδεται στο S. Το S είναι αύταρκες στον εαυτό του ενώ τα κατηγορήματα έρχονται και παρέρχονται. Σύμφωνα με αυτό αποδέχεται την ύπαρξη μιας εσωτερικής ταυτότητας με αυτάρκεια. Αυτό δε σημαίνει ότι ο άνθρωπος δε χρειάζεται να ζει και να είναι σε πλήρη απάθεια αλλά ότι τα βιώματα τον βοηθούν ως εμπειρίες για αυτο-πλήρωση αλλά και να μην του συνέβαιναν πάλι ο σοφός άνθρωπος θα μπορούσε να είναι σοφός με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Πώς μπορεί αυτό να έχει κάποιον αντίκτυπο σήμερα;

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Στίλπων ο Μεγαρεύς, Φιλοσοφία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s