Περί ενός Προβληματικού Σημείου στη Φιλοσοφία του Husserl (συζήτηση με Ονειρμό)

Ονειρμός περί κριτικής στον Χούσερλ:
(Το πρόβλημα) Το βρίσκουν όλοι όσοι κάνουν κριτική στον Χούσσερλ πέρα από τον Χάιντεγκερ. Ο Ντελέζ, ο Ποντύ ως προέκταση κλπ, ασχολούνται με το προυποκειμενικοαντικειμενικό υπόστρωμα. Ο Χούσσερλ είχε την αξίωση με τη φαινομενολογική μέθοδο να παράγει τις διαστάσεις της σχέσης συνείδηση-πράγμα, τη Γνώση της Γνώσης (Λογική), το θεμέλιο των ειδικών επιστημών. Δεν μπορεί να παράγει το βιόκοσμο οργανικά. Δεν μπορεί να τον εντάξει στη φαινομενολογική και την υπερβατολογική αναγωγή. Ο Χούσσερλ θέλει να είναι μεθοδικός και να δομεί με μια σειρά προοδευτικής κατανοήσης. Οι αναλύσεις για τον βιόκοσμο δεν μπορούν να ενταχθούν οργανικά σε αυτό το γενικό σχήμα. Οριακά καταλύουν το εγχείρημα, και προτρέπουν σε μια οντολογία της ”ζωής”. Για να μην συμβεί αυτό, πρέπει να παραχθεί και ο βιόκοσμος.

Πιο απλά, αν μείνουν τα πράγματα ως έχουν, ο Χούσσερλ έχει δύο μεθόδους. Μία φαινομενολογική, και μία για τη μελέτη των παθητικών συνθέσεων του χρόνου κλπ, που λειτουργεί ως ”συμπλήρωμα”. Αυτά τα δύο πρέπει να γίνουν ένα.

Ακριβώς επειδή υπάρχει υπόστρωμα ”κάτω” από τη σχέση υποκειμένου-αντικειμένου, η εκκίνηση στην ”Κρίση” γίνεται όχι από μια απλή απόφαση του υποκειμένου να θέσει σε παρένθεση, αλλά από μια Κρίση μέσα στον βιόκοσμο. Άλλη εκκίνηση από αυτή που ακολούθησαν τα προηγούμενα έργα
Πώς μιλάς μη φαινομενολογικά για πχ τις παθητικές συνθέσεις? Αν μιλάμε για τις παθητικές συνθέσεις μη φαινομενολογικά και κάπως ”παράπλευρα”, χωρίς να τις παράγουμε, μιλάμε, με τα κριτήρια του ίδιου του Χούσσερλ, εικοτολογικά, και αφελώς μεταφυσικά. Γιατί μιλάμε για την αισθητικότητα και το Χρόνο σαν να είχαμε ”άμεση πρόσβαση” και άρα ”οντολογούμε” με την παλιά μεταφυσική έννοια. Έτσι οι αναλύσεις του Χούσσερλ για τον βιόκοσμο είναι αυθαίρετες από φαινομενολογική σκοπιά. Στη πραγματικότητα, μπορεί να είναι σωστές γιατί στη πραγματικότητα ο Χούσσερλ δανείζεται εξιδανικεύσεις της εποχής από άλλες επιστήμες κλπ, ιστορικές κατηγορίες. Πρέπει όμως να υπάρχει επίγνωση για αυτό. Για να υπάρχει επίγνωση πρέπει ο βιόκοσμος να ενταχθεί οργανικά στο οικοδόμημα.
Εγώ:
Σχηματικά έχουμε την εξής πορεία:

1. “That is a house.” (primary perception—positing)
2. “I see that house.” (natural reflection—positing)
3. “ ‘I see that house.’ ” (the reduced act (2), the single quotation marks
signifying the reduced status)
4. A reflective glance at (3). (transcendental reflection, non-positing)

Το πρώτο εγώ στο 2 είναι το κοσμικό όπου συμβαίνει η αντιληπτική δραστηριότητα.
Το Εγώ στο 3 είναι αδιάφορο. Η κατευθυντήρια έμφαση είναι στο see.
Το Εγώ στο 4 είναι ο παρατηρητής που δε συμμετέχει στη κοσμική αντιληπτική δραστηριότητα. Εξετάζει το see.
Ο Fink μιλά για 3 Εγώ. Το εγκόσμιο, το αναχθέν και το μη-συμμετέχον.

The method of intentional analysis is now presented as explicating the potentialities
that lie within an objective meaning, i.e., the intentional object qua intended.
What is intended in a cogito is much more than what is actually and explicitly
meant. This allows for, indeed calls for, an actualization of those “implicit”
components. We have here a remarkable phenomenon, of “intending beyond
itself.” In all this, the intentional object serves as a “transcendental cue” for
intentional analysis. The “world” itself is a meaning, which calls for explication
of the different strata of meanings that build up this total meaning. In all this,
the formations of objectivities are rule-governed. Transcendental subjectivity
in which all constitution takes place is not a chaos of diverse experiences but
a system of rule-governed constitutional processes corresponding to different
types of objectivities.

Αυτή είναι η πορεία που μας νομιμοποιεί να μιλήσουμε για τις υποστρωμματικές διεργασίες.

Ονειρμός:
Τα επίπεδα που έστειλες δεν απαντάνε στο πρόβλημα. Γράφεις

1. “That is a house.” (primary perception—positing)

Πώς είναι δυνατή η εμπειρία, πέρα από την ενεργή συγκρότηση είναι και η παθητική ”πρόσληψη” (αίσθηση). Οι ”παθητικές συνθέσεις” λοιπόν είναι προυπόθεση της primary perception. Το πρόβλημα έγκειται λοιπόν στο πως μιλά ένας φαινομενολόγος για ένα επίπεδο προφαινομενολογικό, που δεν μπορεί να προκύψει δλδ από την ίδια τη φαινομενολογική εξέταση. Και αφού δεν μπορεί να προκύψει, ο φαινομενολόγος προυποθέτει μια οντολογία, υπόρρητα, που εξηγεί τις παθητικές συνθέσεις. Αυτή η οντολογία πρέπει να γίνει διάφανη ως τοποθέτηση, όπως είπα να ενταχθεί στη μελέτη των ειδικών επιστημών, ως μελέτη φυσικών και ψυχικών συστημάτων

Εγώ:
Η φαινομενολογία του το επιτρέπει, γιατί επιτρέπει στο υπερβατολογικό εγώ να εξεταστεί.
Η φυσική επιστήμη ή η ψυχική πού στηρίζεται;
Ονειρμός:
στην τυπική υπερβατολογική οντολογία, ως απόρροια της φαινομενολογίας, η οποία συγκεκριμενοποιείται σε ”περιοχικές οντολογίες (regional ontologies) μεταξύ των οποίων η μελέτη της φυσικής, των οργανισμών κλπ. Τις παθητικές συνθέσεις ωστόσο μπορείς να τις δεις μόνο στο πλαίσιο των σχετικών επιμέρους επιστημών, μετά την τυπική υπερβατολογική οντολογία (μετά την υπερβ. αναγωγή και τη συγκρότηση της γενικής λογικής των επιστημονικών νοηματικών ενοτήτων-συστημάτων). Με τη σειρά που έστειλα πριν.
Εγώ:
Το Εγώ είναι ένα. Αλλά μπορεί να “μεταφέρεται”

Από την αντιληπτική διαδικασία, το Εγώ μπορεί να γίνει υπερβατολογικό. Ως τέτοιο μπορεί να συνειδητοποιήσει τις συνήθειές του. Το Εγώ και το υπερβατολογικό Εγώ αποκτούν έναν προσωπικό χαρακτήρα μέσω των συνηθειών.
Μέχρι εδώ: Εγώ αντιληπτικό, Υπερβατολογικό, Προσωπικό. Αυτό το εγώ στο σύνολό του ο Χ το ονομάζει Μονάς.

Η Μονάς είναι ένα γεγονικό υπερβατολογικό Εγώ. Από αυτό το Εγώ μπορεί από αυτή τη γεγονική του κινητικότητα, να γνωρίζει τις πολλαπλότητές του, πχ με το να φέρνει στη φαντασία μία από τις καταστάσεις του για να μελετήσει. Έτσι, περνά στο εγώ ως “Είδος”. Έτσι, η φαινομενολογία γίνεται ειδητική έρευνα για να βρει τους νόμους της.
Η Ζωή του Εγώ που αναπτύσσεται σύμφωνα με τους νόμους του είδους του, δημιουργεί μία Ιστορία που διαμορφώνεται σύμφωνα με γενικούς νόμους μιας Γένεσης. Συνεπώς, η Υπερβατολογική Φαινομενολογία γίνεται μία Γενετική .Φαινομενολογία.

Κάθε habitus έχει τη δική του ιστορική καταγωγική εδραίωση.

Διαμορφώνονται δύο μορφές γενέσεως η ενεργητική και η παθητική. Η παθητική διαμορφώνεται στη βάση γενικών νόμων που τη δένουν με τη συνείδηση του Εγώ. Η λέξη κλειδί εδώ είναι σύνδεσμος (association).

Δηλ. όπως βλέπεις ο Χ πηγαίνει στο παθητικό ξεκινώντας από τα αναμφισβήτητα φαινόμενα.
Και λέω αναμφισβήτητα γιατί η αλήθεια στη φαινομενολογία ταυτίζεται με την τεκμηρίωση.

Αλήθεια είναι απόδειξη.

Και απόδειξη εδώ είναι τα στοιχεία της φαινομενολογίας ως αποβλεπτικότητα προς ένα κατέναντι αντικείμενο.
Αυτό είναι ένα σπίτι.
Βλέπω ένα σπίτι.
Το Εγώ υπάρχει αναμφισβήτητα σε σχέση με ένα κατέναντι.
Αλήθεια στη φαινομενολογία είναι το αυτο-δόσιμο του πεδίου σχέσεων αυτής της εμπειρίας όπου το αντικείμενο καθαυτό είναι αυτό που στοχεύει και βρίσκει η αποβλεπτικότητα. Η επιβεβαίωση του αληθούς ξεκινά με το αν η αποβλεπτικότητα πετυχαίνει το στόχο της.

Δε βρίσκω κάτι πιο βέβαιο στο οποίο μπορεί να στηριχθεί οποιαδήποτε επιστήμη.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Husserl, Φαινομενολογία, Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

3 Responses to Περί ενός Προβληματικού Σημείου στη Φιλοσοφία του Husserl (συζήτηση με Ονειρμό)

  1. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Διορθώνω τον εαυτό μου,η »εξιδανίκευση» στον Χούσσερλ είναι ακριβόλογη με την τεχνική-ποσοτική-μετρική έννοια και αφορά το φυσικοθετικό πρότυπο επιστημών, η ιδεοποίηση είναι ευρύτερα επιστημονική και αυστηρή αλλά όχι ακριβόλογη. Οπότε χρησιμοποιεί το »εξιδανικεύσεις» παραπάνω με τρόπο που εκφράζει και τα δύο.

    Θα επανέλθω

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Δεν είναι και η καλύτερη αναπαράσταση του εγελιανού συστήματος, αλλά δεν βρήκα άλλη τώρα πρόχειρα

      https://www.google.gr/search?hl=el&site=imghp&tbm=isch&source=hp&biw=1280&bih=709&q=hegel+system&oq=hegel+system&gs_l=img.3..0i19.751.7463.0.7853.20.11.3.6.6.0.252.1161.5j5j1.11.0….0…1ac.1.19.img.orW0mvSYuuw#facrc=_&imgdii=_&imgrc=niIY49v13zCDBM%3A%3B0UmjqukXUMnKPM%3Bhttp%253A%252F%252Fwww.tparents.org%252FLibrary%252FUnification%252FBooks%252FEuth%252FEuth-10-05.gif%3Bhttp%253A%252F%252Fwww.tparents.org%252FLibrary%252FUnification%252FBooks%252FEuth%252FEuth10-01.htm%3B629%3B532

      Λείπει η πρώτη φαινομενολογία πριν τη Λογική, που οδηγεί σε αυτήν. Στο υποκειμενικό πνεύμα στην »ανθρωπολογία» υπάρχει το habitus που λες, καθώς και η μηχανική μνήμη, Η »ψυχολογία» αφορά το ανώτερο επίπεδο του υποκειμενικού πνεύματος, δεν έχει το νόημα που έχει σήμερα. Ζήτημα είναι η θέση της ιστορίας της φιλοσοφίας και της φιλοσοφίας της ιστορίας, η δεύτερη αφορά τη συστηματική έκθεση της ιστορικής γενεαλογίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s