Με αφορμή ένα σχόλιο για τη χριστιανική σκέψη ως ανίκανη για χειραφέτηση.

«Όσον αφορά το χριστιανισμό και τον περσοναλισμό: δεν πιστεύω ότι κρύβουν πια χειραφετητικές δυνατότητες, το εξάντλησαν πια αυτό το δυναμικό.»

Ο φίλος Ονειρμός έγραψε αυτό το σχόλιο προκειμένου να κριτικάρει μία αναφορά μου για το καλό της χριστιανικής σκέψης στο ότι συνέβαλε στο εξής : «Όπως και ειδική μνεία για τους χριστιανούς Δημοκράτες που συνέβαλαν στην εδραίωση και αποδοχή της Δημοκρατίας στην Ιταλία τους Dossetti και La Pira με βάση τον περσοναλισμό του Maritain, οι οποίοι συνέβαλαν στο δημοκρατικό ιδεώδες καθώς έπεισαν τους πιστούς για τη Δημοκρατία αλλά και τους μη-πιστούς για την ανεκτικότητα των χριστιανών απέναντί τους και τον πλουραλισμό τους».

Τυχαία έπεσα σε ένα κείμενο για τον Adriaan Theodoor Peperzak όπου επιδιώκεται ένα άνοιγμα της χριστιανικής σκέψης στο σήμερα . Ο συγγραφέας ξεκινά από την προκείμενη ότι όλοι μας, και άρα και κάθε φιλόσοφος χαρακτηρίζεται από πεποιθήσεις και αναπόδεικτες θέσεις. Αυτή η μορφή πίστης δεν μπορεί παρά να έχει τη δική της μορφή ορθοδοξίας, που μοιάζει με τη χριστιανική, εβραϊκή ή μουσουλμανική ιδέα της πίστης. 

Από την άλλη, η ιδέα της ουδετερότητας στα άκρα, οδηγεί σε ένα φορμαλισμό απομακρυσμένο από την ίδια τη θέρμη της ζωής και άρα αρκετά βαρετό, ώστε η φιλοσοφική σκέψη να καταντά ένα μουσείο.

Η έννοια της πίστης είναι κοινός παρονομαστής στη σκέψη καθώς οποιοσδήποτε φιλόσοφος έχει την αίσθηση μιας ριζοσπαστικής εμπιστοσύνης σε κάτι, σε ένα δικό του «Ναι», σε ένα δικό του «Αμήν», που ακολουθεί της καταφατικές του διατυπώσεις. Μην ξεχνούμε, να προσθέσω εγώ, ότι ακόμη και στον πιο σχετικιστή να στραφείς, θα βρεις μία πεποίθηση αλήθειας, ένα Αμήν, αφού αλήθεια και σημασία σε μία γλώσσα είναι αξεχώριστες.

Ο Peperzak εκκινεί από μία φαινομενολογία, που προσωπικά μου θυμίζει Husserl, για να συνδέσει τον άνθρωπο και την επαφή του με μία πραγματικότητα. Χρησιμοποιεί μία έννοια της affectivity όπου η ηθική ουδετερότητα είναι αδύνατο να συμβεί (και μου θυμίζει τη φαινομενολογική προσέγγιση που έχω στο ποστ για την ηλιθιότητα). Μία μη-ηθική οντολογία είναι τόσο αφηρημένη που αναγκαστικά απομακρύνεται από την ανθρώπινη πραγματικότητα. Φαινομενολογικά η εστίαση, η προσοχή σημαίνει ενδιαφέρον, ευχαρίστηση, ωφέλεια,βλάβη, επιθυμία, ενώ παράλληλα, οι φαινομενολογικές διαδικασίες διαφεύγουν της συνείδησής μας.

Αυτοί οι τρόποι επαφής με την πραγματικότητα στηρίζονται κυρίως σε έννοιες της Ελπίδας(όπως και στον Winnicott) και της Πίστης και της Ευγνωμοσύνης ή της Χάρης  αν δεχτούμε πως ο άνθρωπος έχει κάποια μορφή αξίας  . 

Απέναντι σε αυτό, μία πρακτική διάσταση ανοίγεται, αυτό του ετεροκαθορισμού όπου χρειάζεσαι τον άλλο για να κάνεις βήματα προόδου μέσω μιας διανοητικής, πρακτικής κρίσης και αλληλεπίδρασης, απορρίπτοντας την αποθέωση μιας μυθικής έννοιας της αυτονομίας ή του αυτοπροσδιορισμού. Πράγμα που με τη σειρά του εκβάλλει στη συμμετοχή και την παρέμβαση στην κοινωνία. Σε μία κοινωνία ανήκουμε όλοι, αυτήν της Πίστης. Αυτή η κοινωνία δεν είναι μία αφαίρεση, αλλά είναι η πιο συκεκριμένη από όλες. Χάρη, Πίστη, Ελπίδα και Ευγνωμοσύνη ενώνουν όλους σε μία κοινωνία. Όπως επίσης, μας ενώνει και μία Πνευματικότητα που ανάγεται σε κάτι πολύ θεμελιώδες : «τη θεμελιώδη εμπιστοσύνη ή μη, καχυποψία ή βεβαιότητα , ενθουσιασμό ή μελαγχολία, με αναφορά τα πιο βασικά γεγονότα και προβλήματα της ανθρώπινης ζωής.

Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι το πνεύμα της φιλοσοφίας είναι κοινό για κάθε συγκεκριμένη φιλοσοφική σκέψη.

Adriaan Theodoor Peperzak was born in Java (Indonesia) as a Dutch citizen. He studied philosophy in Venraai and theology in Alverna and Weert (The Netherlands). He obtained a licenciate in philosophy at the Higher Institute of Philosophy of Louvain University (Belgium) and a Ph.D. in the Humanities at the University of Paris (Sorbonne). His doctoral dissertation, Le jeune Hegel et la vision morale du monde (director: Paul Ricoeur), was published in 1960 and republished in 1969.

His research in the history of philosophy has focused on Hegel (six books and numerous articles) and Emmanuel Levinas (two books and three others edited). He also published on Plato, Aristotle, Bonaventura, Descartes, Heidegger, and Ricoeur, and on thematic questions in ethics, social and political philosophy, metaphilosophy, and philosophy of religion.

On Hegel he wrote Philosophy and PoliticsSelbsterkenntnis des Absoluten: Grund-linien der Hegelschen Philosophie des GeistesHegels praktische Philosophie; and  Modern Freedom, Hegel’s Legal, Moral, and Political Philosophy. On Levinas he published To the Other: An Introduction to the Philosophy of Emmanuel Levinas; and  Beyond: The Philosophy of Emmanuel Levinas. Some of his more personal books are Before EthicsFaith in ReasonPlatonic TransformationsThe Quest for Meaning;Elements of Ethics; and Philosophy between Faith and Theology.

http://www.luc.edu/philosophy/faculty_peperzak.shtml

Τα επιχειρήματα από : Rethinking Christian Philosophy: Andriaan Peperzak’s Contributions του Gregory B. Sadler.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Adriaan Theodoor Peperzak, Χριστιανισμός and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

21 Responses to Με αφορμή ένα σχόλιο για τη χριστιανική σκέψη ως ανίκανη για χειραφέτηση.

  1. Aπο που αποδεικνυετε οτι επαψε η χειραφετηση???????????????????????????????????
    Και εαν αποδεικνυετε τοτε γιατι υπαρχουν πιστοι? δεν θα ειχαν λογο υπαρξης

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ο Ονειρμός μπορεί να πει. Εγώ έβαλα το κειμενάκι για δείξω ότι η χριστιανική σκέψη τουλάχιστον δεν μπορεί να αποκλεισθεί από το διάλογο.

      Αλλά όχι και το ότι υπάρχουν πιστοί αποδεικνύει ότι υπάρχει και χειραφέτηση.
      Αν κάποιοι πιστεύουν στους εξωγήινους δε σημαίνει ότι και η πίστη τους αυτή τους χειραφετεί.

      • Πλακα κανεις .Ξεχνας αυτους που αυτοκτονησαν ομαδικα στην αμερικη οταν περναγε ενα κομητης?
        Ηταν λεει διαστημοπλοιο που ετσι θα τους επερνε μαζι.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Η δυνατότητα χειραφέτησης πού είναι σε αυτήν την περίπτωση αγαπητέ; Όχι τι πιστεύουν αλλά τι πραγματικά χειραφετητικο έχει η κατάσταση τους αυτή.

  2. το θεμα δεν ειναι η πιστη του καθενος .
    δικη του πιστη ειναι δεν μας πεφτει λογος .
    το θεμα γινετε ορατο οταν καποιος επικαλοντας καποια πιστευω μετα λεει οτι μπουρδα του ερθει και οι αλλοι απο κατω απλα χειροκροτανε η κανουν αλλες κινησεις με τα χερια.
    Ειτε επικαλουντε καποια θρησκευτικα πιστευω ειτε πολιτικα πιστευω αυτο συμβαινει ακριβως το ιδιο παντου.Οι πηγεσ καλες αλλα δεν λενε και τιποτα πλατφορμες ειναι δεν ειναι γεγονοτα

  3. Ο/Η Oνειρμός λέει:

    @Heroicodesembarazo

    Μίλησα για το χριστιανισμό ως ταυτισμένο με τη δυτική περσόνα, όχι για οποιαδήποτε θρησκεία ούτε οποιαδήποτε πίστη. Στο κείμενο απαντάς υπέρ του χριστιανισμού ή της πίστης γενικά? Μάλλον το δεύτερο. Το ίδιο ισχύει και για το »νέο τρόπο σκέψης». Μιλήσαμε για την πίστη, όχι για το χριστιανισμό.

    • Ο/Η Oνειρμός λέει:

      μιλήσατε*

      Κανέναν δεν αποκλείω από το σχετικό διάλογο και τη προσπάθεια. Λέω ότι αυτή η θρησκεία αποτελεί ανάχωμα ειδικά του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου. Ενάντια όχι σε ημιφεουδαρχικό αλλά σε καθεστώς κοινοβουλευτικής δυτικής »δημοκρατίας» πιστεύω ότι ο χριστιανισμός είναι πραγματικά άσφαιρος, γιατί τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα σε διάφορες εκδοχές του (βλ. Μάρξ και Βέμπερ που συμφωνούν σε αυτό) προσιδιάζουν σε θεσμούς-πυλώνας του αστικού κράτους δικαίου.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      «Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι το πνεύμα της φιλοσοφίας είναι κοινό για κάθε συγκεκριμένη φιλοσοφική σκέψη.»
      Αυτό είπα θέλοντας να δείξω ότι σε αυτό το πλαίσιο ο χριστιανισμός έχει δικαίωμα λόγου. Εφόσον, ισχύει το παραπάνω ένα θέμα είναι τι είναι αυτό που είναι πέραν αυτού του κακού που λες, όταν κάθε σκέψη πάνω κάτω έχει αυτά τα γνωρίσματα.

      • Ο/Η Oνειρμός λέει:

        α) heroicodesembarazo

        Μπορούμε να εικάσουμε και να παρατηρήσουμε στη συνέχεια τα αποτελέσματα. Εικάζω για τους λόγους που είπα ότι μελλοντικά στο δυτικό κόσμο διάφορες εστίες αντίστασης θα έχουν άλλες αναφορές και όχι το χριστιανισμό. Η εικασία γίνεται έτσι ώστε να γλιτώσει κανείς χρόνο και φαιά ουσία, αποφεύγοντας να περιμένει κάτι που δεν θα έρθει. Η άποψη ότι ο χριστιανισμός ανοίγει προοπτικές χειραφέτησης, που έχει υπερσυζητηθεί και υπερυποστηρικτεί από πάρα πολλούς διανοητές που αναζητούν στήριγμα στη συγκεκριμένη πίστη, θεωρώ πως αποτελεί χάσιμο χρόνου και λάθος προσανατολισμό.

  4. Ο/Η Eriugena λέει:

    Εγώ φίλοι μου αμφιβάλλω πλέον αν υπάρχει οποιαδήποτε αντίληψη, και όχι μόνον θρησκεία, που να μπορεί να συμβάλλει σε κάτι που να θυμίζει ελευθερία και να έχει σαν αναφορά της το «ανθρώπινο πρόσωπο» ή το «πρόσωπο» εν γένει, για να μην μιλήσω ακόμα και για το «υποκείμενο». Πέρα από τις γνωστές θεωρήσεις του «αντι-ανθρωπισμού» ή του «δομισμού», που τελικά παραβίασαν μια θύρα που η επιστήμη έχει παραβιάσει ήδη από τον 19 αιώνα, όλο το ψωμί είναι νομίζω στην ψύχραιμη επιστροφή μας στον επιστημονικό τρόπο κατανόησης της έμβιας ύλης και των μηχανισμών μέσω των οποίων αυτή οργανώνεται «κοινωνικά». Οι θρησκείες σε αυτό δεν έχουν να προσφέρουν κάτι, αρχικά, αλλά ίσως είναι μια γιγαντιαία μεταφορική δομή που δηλώνει πολύ περισσότερα από τις επιστημονικές θεωρίες που απέτυχαν να είναι τελικά ικανές να δώσουν πρόσφορες απαντήσεις για το θέμα. Το πρόβλημα των θρησκειών σήμερα, και ειδικά του χριστιανισμού είναι ότι δυσλειτουργούν ακόμα και στο επίπεδο της μεταφοράς-μετωνυμίας και τα ρέστα, μετατρεπόμενες σιγά σιγά σε ένα καθαρά ψυχιατρικά ερμηνευόμενο φαινόμενο. Μαζί τους συμπαρασύρουν φυσικά και όλους τους συμβολισμούς τους και τα νοηματα-σημασίες τους, συμπαρασύροντας ταυτόχρονα και τις ψευδο-επιστήμες που στηρίχτηκαν στην «διαχρονική» τους λειτιυργία ( τζιζ, δε λέω..). Φυσικά κάτι λείπει, και αυτό δεν είναι ο προ-χριστιανισμός ή προ-ιουδαισμός ή προ-ισλαμισμός, και ελπίζω αυτό το κάτι να μην το καλύψει η σαηεντολογία και κάθε είδους αντιψυχιατρική μπαρούφα-παράνοια…(δεν μπορώ να μιλήσω ευθύτερα, μη μας κακολογήσουνε κι όλα….)

  5. Ο/Η Eriugena λέει:

    Είμαι σίγουρος πως εδώ μιλάμε ελεύθερα…οπότε ας θέσω όσο πιο σύντομα μπορώ τα θέματα που είναι πολλά και εκτεταμένα στην πολυμορφία τους (που μπορεί να μας πονοκεφαλιάσει όντως και να μας κάνει να χαθούμε σε πολλούς δρόμους):
    1) Υπήρξε μια προσπάθεια ερμηνείας και εξήγησης των ψυχοκοινωνικών δομών (χρησιμοποιώ τους όρους με την πιο κοινότοπη σημασία τους) με βάση τις θρησκευτικές αναπαραστάσεις και τον μύθο. Και αναφέρομαι φυσικά και στην ψυχανάλυση, αλλά και σε όλη την ερμηνευτική σχολή που μπορεί να συμπεριλάβει από τους καθαυτό ερμηνευτικούς (απο τον Σλαϊερμαχερ μέχρι τον Ντιλτάυ και τον Γκάνταμερ), για να μην αναφέρω και τον Νίτσε αλλά και τους μαρξιστές, που εκκινώντας από εντελώς διαφορετικές αρχές (αν και «υλιστές» υπο μια έννοια) συνέχισαν ένα είδος καταιγιστικής κριτικής της θρησκείας, ειδικά της χριστιανικής. Μιλάω με ένα πολύ σχηματικό τρόπο.
    Όλοι λοιπόν οι ερμηνευτές-κριτικοί-λιβελογράφοι ή απλά επιστημονιστές-αθειστές έλαβαν ως δεδομένη την ιστορική επικράτηση του χριστιανισμού και επίσης με τον ένα ή άλλο τρόπο εξέλαβαν τον χριστιανισμό ειδικά, αλλά ευρύτερα τις αβρααμικές θρησκείες ως μια μορφή αντίληψης και αναπαράστασης που ταιριάζει με τον κυρίαρχο δυτικό κόσμο στις απαρχές του και στην εξέλιξή του.Τελικός συγκεφαλαιωτής αλλά με τον δικό του τρόπο και αυτός, λόγω των ειδικών ιδεολογικών και επιστημονικών συγκυριών ήταν ο Μ.Βέμπερ, ο οποίος είχε θεμελιακά κοινωνιολογικο-θρησκειολογικές αντιλήψεις για την ανάλυση του κοινωνικο-ιστορικού, αν και όχι περιορισμένες στην πασίγνωστη και πολυ-κακο-χρησιμοποιημένη σε επιπεδο «λαϊκής επιστήμης» ανάλυσή του για τον προτεσταντισμό (λίγοι γνωρίζουν ότι στο βιβλίο αυτό ο προτεσταντισμός αφού επιτελεί έναν σύντομο ιστορικό ρόλο «χωνεύεται» διαλυμένος-ανηρημένος μέσα στον ανερχόμενο καπιταλισμό- αλλά τι να κάνουμε ο λαικίστικος ψευδο-βεμπεριανισμος είναι άλλη μια μάστιγα της μαζικής κουλτουρας των αγραμμάτων). Οι διακυμάνσεις των αναλύσεων αυτών και οι διαφορές τους μπορούν να γεμίσουν μια βιβλιοθήκη με διδακτορικές διατριβές και δεν έχω τώρα την όρεξη να προχωρήσω σε κάτι ανάλογο έστω συνοπτικά…
    Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως υπήρξε και υπάρχει ένας μόνιμος χριστιανο-κεντρισμός, όποια ανάλυση και οπτική κι αν επιλέξει κανείς. Αρα υπάρχει ένα ειδος όπως λέγαμε στα τρελά νιάτα μας πολιτισμικού ιμπεριαλισμού. Τι να πούν τώρα οι διαφωτισμένοι άραβες-ιαπωνες-κινεζοι-ινδοί κλπ. ?????? Αφού φάνε τη χλαπάτσα να διαβάσουν τα ξερατά όλων των μεγάλων διαφωτιστών για τις θρησκευτικες τους παραδόσεις (αρκεί να δεί κανείς τι λεει οΈγελος για όλες αυτές στην φιλοσοφία της Ιστορίας του για να καταλάβει την ευτέλειά τους) πρέπει να μάθουν με εξονυχιστικό τρόπο κάθε ερμηνεία-υπερερμηνεία-αναερμηνεία της χριστιανικής παράδοσης, ακόμα κι αν είναι πασπαλισμένη από μίσος κόμπλεξ και καθαρά ψυχιατρικά προβλήματα όπως στην περίπτωση του διαπιστωμένου σχιζοφρενούς Νίτσε…Σίγουρα δεν θα νιώσουν καλύτερα αν μετά από την νιτσεική και τευτονο-βαρβαρική παγανιστική παλαβομάρα έλθουν σε επαφή με τις υπεραναλύσεις περί Παύλου και τα ρέστα που έκαναν και κάνουν θραύση στα Παρίσια. Η αντίστοιχη θρησκειολογία τους είναι άγνωστη σε μας, και εν πάσει περιπτώσει για να τα πω λαικότερα και κάπως χύμα, μιας και είμαστε στο ίντερνετ και όχι σε επιστημονικό συμπόσιο των πανεπιστημιακών του Συριζο-Δημαρ: ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ ΤΟΣΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΌΣΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ πολυθεο-ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ (κυριλέ οι καστοριαδικοί και παπαιωαν-ικοί και χυδαία οι διάφοροι νιτσεο-χαιντεγκερο-γότθοι) όλοι οι δυτικοί φιλοσοφοι αναλυτες δημοσιολόγοι ψυχαναλυτες και άλλα είδη. Επίσης μας τα έχουν κάνει ΜΠΑΛΟΝΙΑ όλοι οι ιουδαϊζοντες με τηνΤορά και τον μεσσιανισμό και άλλα τελιεωμένα πλέον (όχι δεν είμαι αντισημίτης, κάθε άλλο…απλά βαριέμαι)
    Την ίδια στιγμή οι θρησκείες έχουν μεταλλαχθεί σε απογυμνωμένες φόρμες που όλο και περισσότερο τείνουν να μετατραπούν ή σε ψυχιατρικά φαινόμενα ή σε καθαρά εμπορικες επιχειρήσεις ή σε φασιστικές ομάδες παραφρόνων φονταμενταλιστών. Παράλληλα όλα τα ελίχε η μαριορή το new age μας έλειπε: Σαηντελόγοι, ουφολόγοι, δωδεκαθειστες, νεογκουρού, νεοψευδομασώνοι (γιατί η Μασωνία δεν υπαρχει πιά…το λέω για να το καταλάβουν οι ανόητοι που την βλέπουν παντού) και διάφοροι εκλεκτικιστές που είναι όλα αυτά ταυτόχρονα (αυτοι είναι στο ψυχιατρείο ήδη αλλά δεν τους έχουν ακόμα ειδοποιήσει). Πόσο πιό ωραίο και λογικό είναι να είσαι ΑΘΕΟΣ! μα τελικά έλεος δηλαδή…αλλά είναι έτσι τα πράγματα? ας προχωρήσω:
    2) Αν η θρησκεία ήταν ένας τρόπος, περα από την καθαρά ταξική ιδεολογική εξουσία που την καθοδηγούσε, να εκφράζεται το α-συνείδητο (που είναι αυτό το πράμα ρε παιδί μου τελικά) οι διαγενεακές σχέσεις, τα σύνδρομα και παράδρομα και τα ανάδρομα του λιμπιντικού κομφούζιου (ουφ, μόνο έτσι καταλαβαίνω τα φρουδικά..) μέσω μεταφορικών δομών (και όχι μόνο γιατί οι ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις των προφητών τους καθιστα με βεβαιότητα αν και αναδρομικά απλά τους κατάλληλους για τη δουλειά της εποχής τους σχιζοφρενείς), αν λοπόν οι διάφοροι ψυχωτικοί (χριστός μωάμεθ, αλλά και αβρααμ αλλά και για να μην ξεχνιόμαστε όλοι οι αρχαίο-παγανιστές ιερείς-ιέρειες) έπαιξαν τον ρόλο τους, σημερα ποιός θα παίξει αυτόν το σαμανιστικά ψυχιατρικό ρόλο? Κάποιοι λατρέυουν μούμιες, κάποιοι ριγούν με συμβολα, κάποιοι τρελαίνονται με τον ΠΑΟ η την ολυμπιακάρα (ουστ!) ή την ΑΕΚάρα (εγώ και δεν θέλω σχόλια επ’αυτού), αλλά κανείς δεν μπορεί να πιστέψει έναν ψυχωτικό τόσο εύκολα. Πολύ θα θέλανε κάποιοι αλλά η απομάγευση έχει συντελεστεί μόνιμα. Η μόνη θρησκεία που αντιστέκεται λόγω της απλότητας της και της ελάχιστης μαγικοθρησκευτικότητας, είναι ο μουσουλμανισμός, αλλά με άλλες παρενέργειες..
    Αμήν

    • Ο/Η HeroicoDesembarazo λέει:

      Κάτσε να διευκρινήσω κάτι στη σκέψη σου. Αν η απομάγευση έχει συντελεστεί μόνιμα αλλά ο καθένας, όπως λες πιστεύει σε μικρότερους μύθους, τότε η απομάγευση δεν έχει συντελεστεί. Απλώς 2-3 Μέγκα-Μύθοι έσπασαν σε ατομικούς-μικροομαδικούς μικρομύθους.

      Και ύστερα, αν το μοντέλο που χαρακτηρίζεται από : Πίστη, Ελπίδα, Ευγνωμοσύνη, Χάρη, όπως αναπτύσσονται στο κείμενό μου, αλλά θα προσέθετα και ακόμη Εξαγνισμός και Προσευχή (με την έννοια της Υπόσχεσης) χαρακτηρίζουν κάθε χειραφετητική σκέψη, τότε πρέπει να δούμε αν είναι ακόμη ζωντανό ή έχει ψοφήσει προ πολλού. Αν είναι ζωντανό τότε είμαστε δεκτικοί σε αυτό που ξορκίζεις στο κειμενάκι σου δηλ. στη χριστιανική σκέψη (αλλά και στην αντιχριστιανική ως αντικατοπτρισμός). Αν είναι ψόφιο, τότε μπορούμε να βρούμε κάτι εναλλακτικό;

      (ΥΓ και γω Αεκτζής είμαι)

  6. Ο/Η Eriugena λέει:

    Ο διασκορπισμός των μεγαμύθων σε μικρούς-μικροομαδικούς μόνο ανησυχία μπορεί να μας προκαλέσει, όχι λόγω της όποιας διάσπασης της προηγούμενης «μυθικής-νοηματικής» ενότητας, διάσπαση που προκαλεί τις οιμωγές συντηρητικών (βασικά) στοχαστών, αλλά λόγω του γεγονότος ότι δείχνει την εμμονή της «κοινωνίας» να πιστέψει κάτι ακόμα και όταν αυτό είναι αδύνατο. Και ο φασισμός-φονταμενταλισμός από ιδεο-νοηματική πλευρά, θα μπορούσε να πεί κανείς να πεί πως είναι μια εγκόσμια θρησκεία, τέτοιας ποιότητας, που συνενώνει ότι χειρότερο έχει μέσα του και το υπερβατικο και το εμμενές, απωθώντας ότι καλύτερο (πιθανόν) είχε, και μάλιστα σε ένα πλαίσιο «διασκορπισμού» (ο εθνικισμός επίσης ως αρχική μορφή έχει τέτοια στοιχεία ανωμαλίας). Πίστη? εμπιστοσύνη ίσως θα ήταν καλύτερο, γιατί η πίστη από ΄ότι έχω δεί είναι η παρανοική-ψυχωσική αναπλήρωση μάλλον της έλλειψης κοινωνικής εμπιστοσύνης και ομαλών συνεργατικών-παραγωγικών-ανταλλακτικών σχέσεων. Χάρη? δεν καταλαβαίνω πως η γεναιοδωρία και η έλλειψη φόβων όσον αφορά την μεταβίβαση ιδιοτήτων, αισθημάτων, ιδεών, σωμάτων, μπορεί να σχετιστεί με την χάριν και όλο το θυσιαστικό-ενοχικό της πλέγμα. Εξαγνισμός? αυτό κι αν είναι ψυχωσάρα…και με το συμπάθειο το έχουν και κάποιοι γνωστοί «άθεοι»….λίγη, για να μην πω πολύ σκουριά, βρωμιά, απλυσιά, και ιδρωτίλα, όχι μόνο στα σώματα, αλλά και στις ιδέες….δεν θα έβλάπτε. Θα πρότεινα να αλλάξουμε εντελώς πλαίσιο , και να αναζητήσουμε όχι και τόσο καθαρολογικές στην βάση τους «αξίες»…καλύτερα να μιλήσουμε για τρόπους ζωής, για τον βίο, για το καθολικό αίτημα ενός σαρκικού ορθού λόγου, για την επαναφορά δηλαδή της καθαρά φιλοσοφικής αξιολογίας, σε συμμαχία με τις νεώτερες επιστήμες. Ας αφήσουμε ολες τις θρησκείες και ιδεολογο-θρησκείες να μαραζώσουν και να ψοφήσουν τελικά, απόλυτα εξορισμένες εκεί που ανήκουν: στον χώρο της ψυχικής σύγκρουσης, της ψυχο-βιοπαθολογίας, ή στην καλύτερη στο ενδιαφέρον πεδίο των υποφλοιωδών λειτουργιών, που γενικά είναι χρήσιμες και απαραίτητες, όπως άλλωστε κάθε ερπετοειδής υποστρωματική εγκεφαλική περιοχή. Το περίφημο α-συνείδητο είναι απλά κάτω από τον φλοιό, και χωρίς αυτό δεν κάνει κανείς την βάρκα γεφύρι και το γεφύρι αστέρι και το αστέρι προ-εκσπερματική διεργασία…αλλά άλλο αυτό και γενικά άλλο η ποίηση και άλλο η γκομενοθεωρία…αυτή ας κάνει πέρα….υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, και παθησεις που δεν έχουν ακόμα ερευνηθει σωστά, κάποια φάρμακα, επίσης υπάρχει και ένα «κοινωνικό σύστημα» που ακόμα λειτουργεί και αυτό σε ένα «υποφλοιώδες» επίπεδο-παρά την τεχνοεπιστημονική εξέλιξη…

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      καλύτερα να μιλήσουμε για τρόπους ζωής, για τον βίο, για το καθολικό αίτημα ενός σαρκικού ορθού λόγου, για την επαναφορά δηλαδή της καθαρά φιλοσοφικής αξιολογίας, σε συμμαχία με τις νεώτερες επιστήμες.
      Δηλ.;
      Ο κόσμος καίγεται δε θα μου τη γλυτώσεις με γενικούρες!!!!!!!!! λολ

  7. Ο/Η Eriugena λέει:

    Χαχαχα…έτσι για να σε εξιτάρω λίγο, και να δωσω στίγμα, θα δήλωνα καταρχάς πως είμαι υποστηρικτής της ψυχο-βιο-φαρμακολογίας….Ας ξεκινήσουμε απο τον Κρέπελιν και σιγά σιγά θα την βρούμε την άκρη….θα βοηθηθούν άνθρωποι σου λέω!
    Έπειτα θα σου έλεγα πως είμαι υπέρ των εισαγγελικών ψυχιατρικών παραγγελιών, και νομίζω πως κάποια χρυσάυγουλα θα εντάσσονταν (μαζί με κάποιους εισαγγελείς φίλους τους) πολύ καλά στην νέα δομή του ΨΝΑ (ΔΑΦΝΙ) που θα είναι «Ψυχιατρικές Φυλακές».
    Έπειτα θα συνέχιζα με την πρότασή μου να ενταχθούν εκεί όλοι οι Σαηεντολόγοι, αλλά και οι οπαδοί της αγιοποίησης του Πάτερ Παίσιου, αν και αυτό το τελευταίο είναι δύσκολο αφού ως γνωστόν στην ψυχιατρική κοινότητα υπάρχουν πολλοί θαυμαστές του…
    Εν ολίγοις, η στροφή μου στον αναγωγιστικο υλισμό με έχει γεμίσει χαρά και ευτυχία, αλλά μου προσφέρει και πολύ γέλιο. Το μόνο που μένει είναι να έλθει στην εξουσία (ο επιστημονικός υλισμός) και υπόσχομαι μια επέκταση του συστήματος ψυχιατρικής υγιεινής…
    Τέτοια ώρα τέτοια λόγια…
    Θα απαντήσω σοβαρότερα άλλη ώρα!

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ε τότε δες για βοήθεια και στο κείμενο μου «πέντε σοβαρές ψυχικές-νοητικές παθήσεις …» Και πιο πολύ τα σχόλια.

      • Ο/Η Eriugena λέει:

        Το έχω ήδη μελετήσει ενδελεχώς, αν και απέφυγα να παρέμβω για να μην συμμετέχω πάλι σε πολεμικές επιχειρήσεις επι του θέματος της σχέσης βιοχημείας-κοινωνίας. Νομίζω πως πέρα από το γενικό θέμα που θίγω στην τελευταια ανάρτησή μου (συγγνώμη για την αυτοδιαφήμιση) υπάρχει και ένα πολύ «εξειδικευμένο» θέμα που έχει να κάνει με την θεραπεία και ανάλυση των ψυχικών παθήσεων υπο το πρίσμα των σαρωτικων ανακαλύψεων της βιολογικής ψυχιατρικής και της νευρο-βιολογίας που πέρα απο τις γνωστές αλλοιώσεις που επιφέρει η καπιταλιστική αξιοποίηση τους (τα γνωστά με τις φαρμακοβιομηχανίες) έχουν σώσει κοσμο και κοσμάκη παρά τις ανοησίες που διαδίδουν αριστεριστές μυθομανεις και νοσταλγοί της αντιψυχιατρικής των δεκαετιών 60-70 και σαηεντολόγοι (!!!!!!!!!!!!!!!!!!)…. Στηρίζονται σε μια πραγματική επανάσταση στις επιστήμες της νευροψυχιατρικής και νευροβιολογίας. Φυσικά μιλάμε για σπαργανώδεις ακομα επιστήμες και παρεμβάσεις, αλλά για να ξαναγυρίσω στο γενικό θέμα αυτό όλο έχει και ευρύτερες συνέπειες αφού εκτός από τις «μεταβατικές» και «γειτονικές» σχετίσεις των πεδίων εμφανίζεται πάλι το (αγαπημένο) φάντασμα του υλισμού με μια μονιστικότερη μάλιστα εκδοχή. Αν και οι αναλογίες ψυχικής πάθησης του «ατόμου» και της ψυχικής πάθησης της «κοινωνίας» ειναι ακόμα περιορισμένες στην κοινωνική ψυχολογία και τις διάφορες ψυχαναλυτικές θεωρίες, με την ανάδυση της θεωρίας των νευρωνικών δικτύων, της συστημικής, της πληροφορικής κ.αλλων ανοίγεται πάλι η δυνατότητα μιας «οργανικιστικης-υλιστικής» (ίσως και αριστοτελίζουσας) εποπτείας του «κοινωνικού»¨………πολλοί θα φρίξουν βέβαια με κάτι τέτοιο….κουλ μπειμπι

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Οκ θα σε διαβάσω

  8. Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

    Διάολε, πολύ ενδιαφέροντα όσα είπε ο Eriugena.

  9. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Συζήτησα με τον athemita για τον Kurz και στο παρακάτω λινκ :
    http://www.principiadialectica.co.uk/blog/?p=5904
    λέει:
    Ideology means affirmation; a thinking with an affirmative relation to one or several fetishized categories. Usually these are played out against each other: politics against economy, labour against capital, art against industry, or something similar. Ideology comes as an abundance of positive visions for the future; nevertheless, every ideology is essentially an ideology of crisis. Ideology itself is a symptom specific for the situation of a crisis within a society built on growth, that is, self-valorizing value.
    Αυτό σε αντιπαράθεση The alternative to ideology is called critique.
    Critique demands both distance and closeness to the object of critique. Distance can only be kept by radically historicizing. Thus, radical critique is primarily to be understood as critique of fetishism, while the critique of ideology is secondary but indispensable. There is hardly any room for a genuine critique of “injustice”, as such jargon necessarily implies a positive notion of justice, which can only be formulated by recourse to fetishized categories and thus transform itself to ideology.
    H ιδιότητα radically historicizing δεν ξέρω πως ή αν μπορεί να θεμελιωθεί ως προνομιούχα.
    Εξάλλου, ως θέτουσα εαυτόν ως προνομιούχα έχει αξίωση αληθείας, επομένως συμβαδίζει με μία έννοια ότι λέει κάτι καλό , (μπορεί να δεχτεί ότι λέει κάτι κακό εφόσον διατείνεται ότι λέει την αλήθεια; ), μιλά για τον άνθρωπο κυρίως και κρυμμένη της προκείμενη είναι η εναλλακτική ενάντια στην ολότητα του καπιταλισμού. Κατά συνέπεια, φαίνεται ότι πληροί τις εξής προϋποθέσεις ως κίνηση :
    Χάρη : ως εμφατική στον άνθρωπο
    Πίστη: ως θέση που δεν μπορεί να θεμελιωθεί απόλυτα.
    Ελπίδα: ως εμφατική ενός καπιταλιστικού επέκεινα
    Επίσης, έχει ένα δικό της Αμήν-Αλήθεια με μία δική της ορθοδοξία.

    Δηλ. το πνεύμα της φιλοσοφίας που αναφέρω στο αρχικό κείμενο ισχύει και εδώ.
    Παρόλα αυτά βλέπω με πολλή συμπάθεια την έμφαση στον φετιχικό χαρακτήρα του εμπορεύματος. Πώς το θεμελιώνω αυτό; Είμαι της γνώμης ότι πρόκειται για μία πρόταση που είναι από τις λιγότερο λογικά μη διαψεύσιμες. Αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s