Συνεχίζοντας. Οι περιπτώσεις Foucault, Baudrillard

Συνεχίζοντας τις προηγούμενες σκέψεις, θα αναφερθώ στην περίπτωση Foucault, ο οποίος κατέληξε εν ολίγοις στο «τα πάντα είναι εξουσία», χωρίς να διερωτηθεί ο ίδιος πώς μας μιλά αληθινά και όχι υπό το σκέπαστρο της εξουσιαστικής ακαδημαϊκής γνώσης.

Στο forget Foucault, ο Baudrillard αναρωτιέται πώς είναι τόσο τέλειος ο θεωρητικός εντοπισμός της εξουσίας στο έργο του Φουκώ. Και απαντά : γιατί την υποστασιοποιεί και τη θάβει μέσα στο ίδιο του το θεωρητικό project. Όταν πρόκειται περί εξουσίας τού «…» πχ της σεξουαλικότητας, το θεωρητικό μοντέλο είναι η καταπίεση της σεξουαλικότητας από πρακτικές εξουσίας. Αν προσέξουμε καλύτερα αυτό το θεωρητικό σχήμα θα διαπιστώσουμε πως είναι απλοϊκό στον σχηματισμό του και παγιδεύεται το ίδιο στα δικά του δίχτυα. Η καταπίεση κάτινος δημιουργεί κάτι που θέλει να είναι ελεύθερο και αυτό το καταπιεσμένο είναι πρέπει να απελευθερωθεί από την καταπίεσή του. Έχουμε δηλ. ήδη δύο πόλους ουσιοκρατικούς, υποστασιοποιημένους, όμως αθεμελίωτους αλλά μεταφυσικά προδεδομένους. Η  φουκωική έννοια της εξουσίας είναι εξουσία κάτινος, για το οποίο η υποννοούμενη προκείμενη είναι, ότι, ειδάλλως, το καταπιεσμένο θα ήταν ελεύθερο, όπως πχ η σεξουαλικότητα, ή ότι σε μια πρότερη οντολογική κατάσταση ήταν αυθεντικά ελεύθερο. Στους DeleuzeGuattari παρόλες τις μεταβάσεις σε μικροσκοπικό ρευστό επίπεδο, υπάρχουν μόρια που υποτάσσονται και δημιουργούν εστίες αντίστασης. Η επιθυμία δεν παύει να είναι ο ένας απελευθερωτικός πόλος, που καλείται να αντισταθεί στον άλλο πόλο στις εξουσιαστικές κρατικές πρακτικές. Το μοριακό και η κυβερνητική αποτελούν μία τοπολογία της επιθυμίας που αντιστέκεται στον Νόμο. Η διάκριση σε εξουσία και θύμα της εξουσίας αναπαράγει την ίδια την εξουσία για το λόγο ακριβώς ότι η πολική υποστασιοποίηση που δημιουργείται ενισχύει την εξουσία της μη-αμετακλητότητας των εννοιών. Έτσι, έχουμε ένα ασυνείδητο που πρέπει να απευθερωθεί, ένα προλεταριάτο που πρέπει να απελευθερωθεί, μία επιθυμία που πρέπει να απελευθερωθεί κοκ. Διαπιστώνεται δηλ. μία Τελεο-νομία όπου η μεσσιανική υπόσχεση της απελευθέρωσης εδραιώνει την ίδια την εξουσία αυτού του θεωρητικού σχήματος. Μία τελεονομία, όπου η αυθεντική ουσία επιζητά την απελευθέρωσή της.

Βέβαια, o Baudrillard, αναζητώντας διέξοδο προκρίνει την ξαφνική έκρηξη μέσα στις κυρίαρχες κανονικότητες, ώστε μέσα σε αυτό το κενό να προκύψει μία αν-οικονομική δύναμη που θα καταστρέψει το κυρίαρχο. Αυτό όμως δεν είναι, όπως είδαμε στο προηγούμενο ποστ, αυτό που οραματιζόταν ο Schmitt, στο πρόσωπο του Ντούτσε; Ο Baudrillard αναγκαστικά, όπως και ο Ντεριντά, δεν μπορεί να δεχτεί ως κάτι ορθό ή αληθές μέσα στην κυρίαρχη κατάσταση και καταφεύγει ως λύση στον μύθο του αυτογενετικού όντος που επι-συμβαίνει ex nihilo. Ό,τι δηλ. υποστηρίζει και ο θεωρητικός φασισμός. Απορρίπτοντας την ηθική δεν μπορεί να δει καν τον καθημερινό θάνατο των ανθρώπων από ανθρώπους. Ξεπερνά ακόμη και το «2-3 θάνατοι είναι σημαντικοί, ο θάνατος εκατομμυρίων είναι στατιστική». Για τον εν λόγω διανοητή ούτε 1 θάνατος δε μετρά, αφού το μόνο που υπάρχει είναι ομοιώματα.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Baudrillard, Ντεριντά, Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

2 Responses to Συνεχίζοντας. Οι περιπτώσεις Foucault, Baudrillard

  1. Ο/Η Oνειρμός λέει:

    Και τί γίνεται με τις δύο διαστάσεις της εξουσίας του Φουκώ, την »νομική» απαγορευτική και την »θετική-παραγωγική»; Όσα γράφεις μοιάζουν να αναφέρονται κυρίως στο πρώτο. Τον Φουκώ όμως δεν νομίζω να τον εκφράζει η θέση ότι η επιθυμία είναι απελευθερωτική. Και αυτό γιατί πέρα από τη πρώτη διάσταση της »καταπίεσης», έχει και τη δεύτερη όπου η εξουσία και η επιθυμία παράγονται θετικά από ένα σχηματισμό εξουσίας σε ένα καθεστώς Λόγου.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Θα σταματήσω σε δύο φάσεις της ζωής του Φουκώ όσον αφορά τη θετική παραγωγική του πλευρά.
      Η πρώτη αφορά τους πειραματισμούς με το περιφερειακό, παίρνοντας ναρκωτικές ουσίες ή συμμετέχοντας σε σαδομαζοχιστικό σεξ, πράγμα που για μένα δείχνει ότι αναζητούσε την απελευθέρωση που δεν έβρισκε γιατί το θεωρητικό του σχήμα τον κρατούσε αιχμάλωτο σε μορφές εξουσίας που δεν έχουν πόλο. Η σκέψη του ήταν περί καταπίεσης της σεξουαλικότητας και όχι για καταπίεση μέσω της σεξουαλικότητας, ώστε να δημιουργείται η ελπίδα ότι μία ars erotica απελευθερώνει τις καταπιεσμένες δυνάμεις.

      Και μετά, η προσπάθεια για μία αναζήτηση της αλήθειας μέσω της έννοιας της παρρησίας, πράγμα που έγινε προς το τέλος της ζωής του και δυστυχώς δεν πρόλαβε να συνεχίσει. Αυτό όντως έχει ενδιαφέρον, μιας και έχω ασχοληθεί με την αρχαία έννοια της παρρησίας και τα έχω διαβάσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s