“Ο πραγματικός εχθρός;” Γιατί θα πρέπει να απορρίψουμε την αριστερή ενότητα ως σχέδιο

commies-party

Μια σειρά από αποσπάσματα έχουν γραφτεί πρόσφατα πάνω στην “ενότητα” της αριστεράς και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να την επιτύχουμε. Αυτό που ακολουθεί είναι οι λόγοι που απορρίπτω την αριστερή ενότητα ως αντίληψη και το είδος της πραγματικής ενότητας που τα εργατικά κινήματα χρειάζονται – και, σε μεγάλο βαθμό, ήδη έχουν.

Έχω γράψει γι’ αυτό στο παρελθόν σε σχέση με συγκεκριμένα ζητήματα, τόσο εδώ όσο και εδώ. Όμως, το ζήτημα επανέρχεται ξανά και ξανά, και καθώς ορισμένοι αγώνες κερδίζουν δυναμική το ερώτημα θα συνεχίσει να ανακύπτει όλο και πιο συχνά. Έτσι εδώ θα εξετάσω τις δύο ευρείες σχολές της αριστερής ενότητας και γιατί χρησιμεύουν μονάχα στο να υπονομεύουν την ταξική πάλη.

Η αριστερή ενότητα ως χαλινάρι

Πολύ πρόσφατα, ο Owen Jones έγραψε ένα κείμενο για την Independent που υποστήριξε ότι “η Βρετανία χρειάζεται επειγόντως ένα κίνημα που να ενώνει όλους εκείνους τους απεγνωσμένους που ζητούν μια συνεκτική εναλλακτική λύση απέναντι στην τραγωδία της λιτότητας.” Αυτό, είπε, δεν θα πρέπει να είναι ένα νέο κόμμα ή κάποια άλλη Λενινιστική μορφή οργάνωσης αλλά “ένα δίκτυο” που θα “έδινε στο θυμό και την απογοήτευση ένα καταφύγιο” και θα “ωθούσε πραγματικές εναλλακτικές λύσεις απέναντι στην αποτυχία της λιτότητας που θα πρέπει να ακουστούν.”

Το γεγονός αυτό προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Από την Αντικαπιταλιστική Πρωτοβουλία που είπε ότι το κύριο μειονέκτημα είναι οι “περιορισμένοι ορίζοντες“· στον Luke Akehurst επιμένοντας ότι το δίκτυο αυτό “ονομάζεται Εργατικό Κόμμα.” Ωστόσο, όλοι χάνουν την ουσία.

Το βασικό σημείο στο οποίο στρέφεται το επιχείρημα του Owen είναι η ιδέα ότι “εφ’ όσον τα συνδικάτα εγγυώνται ότι οι Εργατικοί είναι συνδεδεμένοι με εκατομμύρια βοηθούς στα σούπερ μάρκετ, υπαλλήλους στα τηλεφωνικά κέντρα και εργάτες στα εργοστάσια, υπάρχει μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί υποχρεώνοντας το κόμμα να αγωνιστεί για τους εργαζόμενους.” Όχι μια νέα ιδέα για τους αριστερόφρονες των Εργατικών, ούτε κάποιος που έχει έλλειψη εκτενών κριτικών, εκ των οποίων η Αντικαπιταλιστική Πρωτοβουλία είναι απλώς η τελευταία. Αλλά το κλειδί εδώ είναι ότι δεν ζητάει από όλους να ενταχθούν στους Εργατικούς για να τους μετακινήσουν προς τα αριστερά. Αντίθετα, επιμένει ότι ένα ευρύ δίκτυο που περιλαμβάνει “εκείνους στους Εργατικούς που θέλουν μια κατάλληλη εναλλακτική λύση απέναντι στη λιτότητα των Tory, τους Πράσινους, τους ανεξάρτητους αριστερούς, αλλά και εκείνους που αδιαφορούν για την πολιτική, αλλά που είναι έξαλλοι και απογοητευμένοι” θα μπορούσαν υπό το βάρος της δικής τους δραστηριότητας να δουν τους Εργατικούς “να αντιμετωπίζουν την πίεση που – για αλλαγή– δεν θα προερχόταν από τα δεξιά.”

Δεν χρειάζεται και πολύ εξέταση για να δούμε γιατί αυτό δεν θα συμβεί. Αν μη τι άλλο διότι, ακόμη και τη στιγμή στην ιστορία όπου έχτιζαν το μεγαλύτερό τους επίτευγμα στο κοινωνικό κράτος οι Εργατικοί έκαναν επίσης ό,τι κάνουν όλα τα κόμματα στην εξουσία – που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Από τη συγκράτηση μισθών και το σπάσιμο απεργιών μέχρι την υποστήριξη ιμπεριαλιστικών πολέμων, οι “παλιοί” Εργατικοί ήταν εξίσου άθλιοι όπως οι “Νέοι” Εργατικοί. Η μόνη διαφορά ήταν ότι ίσως οι ψευδαισθήσεις σε αυτούς ήταν ισχυρότερες.

Ωστόσο, ενώ η Εργατική δεξιά θα απέρριπτε το δίκτυο του Owen, η Εργατική αριστερά θα το υποστήριζε για τον ίδιο λόγο που η συνδικαλιστική αριστερά υποστηρίζει αγκαλιάζοντας τις προτιμήσεις του UK Uncut. Τους δίνει αξιοπιστία.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, υπήρχε μια αυξανόμενη διάθεση θυμού και αμφισβήτησης σχετικά με τα μέτρα λιτότητας. Είναι καθοριστικής σημασίας, ότι η διάθεση έχει βρει διέξοδο σε κινήματα και δίκτυα που έχουν απορρίψει τις παραδοσιακές μορφές οργάνωσης και της ιεραρχίας και της γραφειοκρατίας που πάνε μαζί. Από τις προτιμήσεις του UK Uncut και του Occupy, μέχρι τη λιγότερο ενεργό ακτιβιστική-βάση στηνκοινότητα αντίστασης στο Φόρο Υπνοδωματίου (Bedroom Tax). Η μυριάδα των Τροτσκιστικών front groups δεν ήταν σε θέση να θερίσουν αυτή τη διάθεση όπως έκαναν με το αντιπολεμικό κίνημα, για παράδειγμα, και τα συνδικάτα εμφανίστηκαν συγκριτικά ως λείψανα λιμενεργατών.

Ωστόσο, για τα “αριστερά” συνδικάτα, όπως το PCS και το Unite, μιλώντας αυτή τη γλώσσα τούς επέτρεψε να ξεκαβαλήσουν από το συναίσθημα. Είναι σαφές ότι δεν μπορούν και δεν θα υποστήριζαν τις πιο ριζοσπαστικές πτυχές της αντιεξουσιαστικής οργάνωσης και άμεσης δράσης, επειδή απειλούν το ρόλο τους ως διαμεσολαβητές με το κεφάλαιο. Αλλά αν υποστηρίζουν την αποδυναμωμένη έκδοση μπορούν να αξιοποιήσουν την ενέργεια αυτής της νέας γενιάς ακτιβιστών, δίνοντάς τους ένα ψευτο-ριζοσπαστικό λούστρο. Γνωρίζουμε ότι ο Len McCluskey είναι μόνο λόγια όταν μιλάει για “άμεση δράση“, αλλά η ρητορική ανοίγει μια πιθανή νέα υποκατάστατη βάση με περισσότερους ανθρώπους να εντάσσονται στα παρακλάδια της κοινότητάς του και κερδίζει μια αξιοπιστία που ξεπροβοδίζει την κριτική από τα αριστερά.

Μια παρόμοια κίνηση από τους Εργατικούς θα είχε παρόμοια οφέλη. Ενώ πολλοί άνθρωποι βλέπουν μέσα από τον “Κόκκινο” Εντ Μίλιμπαντ, ακόμη και τώρα προσπαθεί να καβαλήσει σε αντίθεση με το φόρο υπνοδωματίου, υποστηρίζοντας ένα “νέο, δικτυωμένο κίνημα” που αξιοποιεί μια ασφαλή έκδοση των αγωνιστών, η λαϊκή αντίσταση θα του έδινε αξιοπιστία. Καμία αμφιβολία δεν υπάρχει για το κίνητρο πίσω από την Αριστερή ημέρα δράσης των Εργατικών για το θέμα της 16ης Μάρτη – ήδη καταδικασμένο ως κυνικός λαϊκισμός από εκείνους που οργανώνονται στη βάση.

Οι απαντήσεις σε αυτές τις επικρίσεις είναι προβλέψιμες. Θα πρέπει να πολεμούν “τον πραγματικό εχθρό” αντί ο ένας τον άλλον. Είμαστε όλοι στην “ίδια πλευρά.” Χωρίς “ενότητα” δεν μπορούμε να κερδίσουμε.

Εκτός αυτού δεν είμαστε στην ίδια πλευρά. Αν αφήσουμε το θυμό και την αποφασιστικότητα των ανθρώπων της εργατικής τάξης να αντισταθούν σε αυτές τις επιθέσεις να διοχετευθεί προς την υποστήριξη των εκλογών για τις προτιμήσεις των Εργατικών, έχουμε χάσει. Εκείνοι που είναι στην κυβέρνηση κάνουν παραχωρήσεις στα κινήματα της εργατικής τάξης όταν είμαστε μια απειλή για το στάτους κβο και έχουμε τη δύναμη να διαταράξουμε το κεφάλαιο. Παραχωρώντας αυτή τη δύναμη με την ελπίδα ότι ένα κόμμα στην εξουσία θα είναι λιγότερο αδίστακτο από ό,τι ένα άλλο, παραδίδουμε όλα τα όπλα μας στον ταξικό πόλεμο.

Μακριά από το να είναι κάτι που χρειαζόμαστε για να κερδίσουμε, η αριστερή ενότητα υπό την έννοια που περιγράφεται παραπάνω θα εγγυάται μονάχα ότι θα χάσουμε. Αυτό ισχύει είτε οι Εργατικοί κρατούν τα χαλινάρια, ή οποιοδήποτε νέο κόμμα της αριστεράς που θα μπορούσε να πάρει τη θέση τους.

Η αριστερή ενότητα ως μέτωπο στρατολόγησης

Αυτή η δεύτερη μορφή της αριστερής ενότητας, πρακτικά όλοι θα είναι εξοικειωμένοι μαζί της. Ενώ η αξιοποίηση της ενέργειας των κινημάτων σε μια ωραιοποιημένη μορφή δεν απαιτεί πραγματικά άμεση στρατολόγηση, το αριστερό μέτωπο οργάνωσης σχεδόν πάντα το έχει αυτό ως ρητό στόχο του. Κατ’ αρχήν, εντάσσεσαι στο ενωτικό μέτωπο (ή λαϊκό μέτωπο, στην περίπτωση του SWP). Έπειτα, γιατί να μην αγοράσεις την εφημερίδα του κόμματός σου; Τέλος, και αν ενταχθείς στο κόμμα μπορείς να πάρεις περισσότερο μέρος στον αγώνα – υπογράψτε εδώ.

Το πιο προφανές πρόβλημα με αυτό το είδος της ενότητας είναι ότι δεν είναι πραγματική ενότητα. Σε κάθε λαϊκή εκστρατεία που ανακύπτει, κάθε κόμμα έχει το δικό του ξεχωριστό μέτωπο. Για κάθε National Shop Stewards Network υπάρχει ένα Unite The Resistance και ένα Right To Work Campaign και ένα Coalition of Resistance και ούτω καθεξής. Και εάν περισσότερα από μια αριστερή σέκτα συμμετέχει σε ένα μέτωπο, μπορείς να εγγυηθείς μια διάσπαση και την εμφάνιση ενός νέου μετώπου αργά ή γρήγορα.

Παράλληλα με το πλέον ανιαρό αστείο των Monty Python, όμως, υπάρχει επίσης το αποστραγγισμένο αποτέλεσμα που το ενωτικό μέτωπο (οποιασδήποτε απόχρωσης) έχει για τα κινήματα που επιδιώκουν να κυριαρχήσουν και  να μεταγγίσουν από τους νεοσυλλέκτους. Η αναφορά του Owen Jones για τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο ως “ζωτικής σημασίας” συνεισφορές από το SWP δείχνει πραγματικά πόσο πολύ εξέχουν το στρατολογημένο μέτωπο και τα χαλινάρια για τον ριζοσπαστισμό. Αλλά είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού του σημείου.

To Σταματήστε Tον Πόλεμο κινητοποίησε πάνω από δύο εκατομμύρια ανθρώπους – και τους οδήγησε, ξανά και ξανά, από το σημείο Α στο σημείο Β και πάλι πίσω. Κατέλαβε πρωτοσέλιδα, οι άνθρωποι ένιωθαν ότι είχαν κάνει το καθήκον τους για να αντιταχθούν στον πόλεμο, και ο πόλεμος συνεχιζόταν ακάθεκτος. Αυτό μπορεί να αφυπνίσει τους ανθρώπους μέχρι του σημείου ότι η παθητική, η ειρηνική διαμαρτυρία επιτυγχάνει ελάχιστα έως καθόλου – αλλά το έκανε με έναν τρόπο που δεν προσέφερε καμία εναλλακτική, πρότεινε επομένως ότι τίποτα δεν άξιζε να γίνει, και ίσως αποστράτευσε τους περισσότερους απ’ αυτό το κίνημα από την πολιτική εντελώς.

Επιπλέον, όπως βλέπουμε ξανά και ξανά, τέτοια μέτωπα δεν ανέχονται καμία συζήτηση σχετικά με τακτικές. Είναι αυστηρά ελεγχόμενα από τα πάνω, τα συνέδρια και οι συνελεύσεις τους δεν είναι τίποτε περισσότερο από πλατφόρμες για γραφειοκράτες που φωνασκούν (με wannabe γραφειοκράτες να φωνασκούν στα βάθρα) και συνεχώς αποτυγχάνουν να κάνουν κάτι αποτελεσματικό.

Γι’ αυτό είναι καλύτερο να τους απορρίψουμε από χέρι. Κάθε φορά που το τελευταίο νέο κάλεσμα για μια ακόμη ομιλία μαγαζιού εμφανίζεται, είναι καλύτερα να ανασηκώνουμε τους ώμους μας, αφήνοντας τα απολιθώματα της αριστεράς σ’ αυτά και να συνεχίσουν να οργανώνονται.

Αληθινή ενότητα – ταξική ενότητα:

(Η συνέχεια αυτού του πολύ ενδιαφέροντος κειμένου εδώ: )

http://aixmi.wordpress.com/2013/02/25/%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%87%CE%B8%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9/

Μετάφρ. aixmi

http://www.thenorthstar.info/?p=6532

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Πολιτική δράση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s