O Husserl και τα Πράγματα Καθαυτά, και λίγο Deleuze, De Landa, OOO, Εμπειρισμός

Ο Husserl έχει βασικό μοτίβο την αναφορά στα πράγματα καθαυτά.  Δεν το λέει με κάποια καντιανή έννοια αλλά έχει φαινομενολογικό περιεχόμενο. Δέχεται έναν κόσμο φαινομένων στην εμμένειά του όπου κάθε αντικείμενο είναι φαινομενικό αντικείμενο. Το πολύ σημαντικό στη σκέψη του Χούσερλ είναι ότι μιλά για αντικείμενα, η προθετικότητα στοχεύει σε αντικείμενα. Δημιουργείται μία προθετική πραγματικότητα όπου οι ποικίλες προθετικές προσεγγίσεις καταδεικνύουν την ουσία του αντικειμένου. Το αντικείμενο μάλιστα αντιστέκεται στην προθετικότητα έτσι ώστε ο άνθρωπος να μην είναι κυρίαρχος σε αυτό το φαινομενολογικό εμμενές πεδίο. Ο Husserl δηλ. μπορεί να χαρακτηριστεί ως φιλόσοφος του αντι-κειμένου. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με έναν εμπειρισμό που δίνει έμφαση στις ποιότητες παρά στα ίδια τα αντικείμενα. Έρχεται σε αντίθεση με μία ΟΟΟ σκέψη όπου κατά τη γνώμη μου το αντικείμενο που αποσύρεται είναι μία εκλεπτυσμένη μορφή μεταφυσικού ρεαλισμού. Έρχεται και σε αντίθεση και με θεωρίες του virtual επιπέδου όπως του De Landa, θεωρίες που ξεχνούν το αντικείμενο ως σαφή οντότητα.

Ο Deleuze έχει ενδιαφέρον καθώς ακολουθεί μία φαινομενολογική μέθοδο έρευνας με την έννοια ότι όπως και ο Husserl περιγράφει τη συγκρότηση των φαινομένων. Όμως, σύμφωνα τον Joe Hughes στο Deleuze and the Genesis of Representation, αυτό που διαπερνά το έργο του Deleuze είναι μία ασυνέπεια ως προς το περιεχόμενο των όρων του. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το εξής: πώς δημιουργείται η σταθερότητα, (εδώ μας ενδιαφέρει από την πλευρά του πράγματος); η έμφαση στον Αντι-Οιδίποδα είναι στις αλληλεπιδράσεις του σχιζοφρενικού σώματος στην υλικότητά του που αποτελεί το πεδίο για την αίσθηση όπου υπάρχει το πολλαπλό και το ενικό. Το σώμα χωρίς όργανα περιγράφεται ως πολλαπλότητα που αποτελείται από ενικότητες που επικοινωνούν με άλλες ενικότητες. Έχουμε να κάνουμε με αλληλεπίδραση αντικειμένων στη μερικότητά τους, και άρα έχουμε μίας μορφής light τελεολογίας.

Στο Difference and Repetition οι όροι αυτοί αφορούν αποκλειστικά το virtual πεδίο, ενώ περιγράφει τον κόσμο της σωματικότητας ως επανάληψη-στον-εαυτό-της. Το μόνο γνώρισμα αυτού του κόσμου είναι η έλλειψη σχέσεων. Οι σχέσεις, η πολλαπλότητα, οι ενικότητες αφορούν το virtual.

Ερωτήματα δημιουργούνται λοιπόν ως προς το ποια είναι η συνεπής περιγραφή της αναπαράστασης, όταν ένας κόσμος από τη μία παρουσιάζεται ως ένα σύνολο πολλαπλοτήτων και ενικοτήτων και από την άλλη ως μία χωρίς νόημα ροή.

Αντίθετα, στον Husserl, τα αντικείμενα βρίσκονται σε ένα υλικό/φαινομενολογικό πεδίο σε μία γόνιμη  σχέση έντασης με τις ποιότητές τους, χωρίς να υποπίπτουμε σε ένα μεταφυσικό ρεαλισμό.

βοηθητικό κείμενο: http://dar.aucegypt.edu/bitstream/handle/10526/253/page%20proofs.pdf?sequence=1

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Husserl, Φαινομενολογία, Φιλοσοφία, OOO and tagged , . Bookmark the permalink.

65 απαντήσεις στο O Husserl και τα Πράγματα Καθαυτά, και λίγο Deleuze, De Landa, OOO, Εμπειρισμός

  1. Ο/Η Eriugena λέει:

    Αρκετά διευκρινιστική η ανάρτησή σου, αλλά θα ήθελα κάποια παραπάνω πράγματα..
    Καταρχάς να δούμε λίγο τις (άγνωστες, στο συγκεκριμένο πλαίσιο τους, για εμένα, αλλά νομίζω φανερές) ταυτόχρονα αντι-ψυχιατρικές και αντι-ψυχαναλυτικές ρίζες της Ντελεζιανής ψυχο-οντολογίας. Η γενεαλόγηση όλων των θεωρήσεων που βγήκαν απο το καμίνι του «68» από την ψυχανάλυση και τον Νιτσεϊσμό είναι νομίζω δεδομένη, αλλά εδώ (στο χωριό μας) δεν έχουμε καποιες συγκεκριμένες εργασίες που να αναδεικνύουν αυτό πέρα απο κάτι συκοφαντικά βιβλιά-αμερικανιές των εκδ.»Πόλις» (ειδικά ένα που βαριέμαι τωρα να ψάχνω και δεν είναι άξιο λόγου).
    Πρώτα αυτό λοιπόν για να έχουμε κάποτε ένα μπούσουλα..
    Έπειτα θα ήθελα να δούμε κατά πόσο η κεντρική εποπτεία όσον αφορά τις «ποιότητες» είναι περιορισμένη στην εμπειριστική φιλοσοφία, που βέβαια «τις» χρησιμοποιεί στο γνωστό πλαίσιο της σχέσης πρωτευόντων και δευτερευόντων ιδιοτήτων όπως μας τα λέει ο Λοκ (π.χ σχήμα χρώματα κλπ). Θέλω να πω πως η «ποιοτική» προσδιοριστικότητα δεν αφορά μόνον τον εμπειρισμό, αλλά αφορά μάλλον όλη την μεταφυσική οντολογία, για την οποία θα έλεγα να μην είμαστε τόσο σίγουροι πως είναι «παρωχημένη», όπως δεν είναι και ο «ποιοτισμός», ο οποίος μάλιστα δεν περιορίζεται μόνον στο γνωσιολογικό πρόβλήμα…
    Υπό αυτή τη σκοπιά θα ήταν ίσως χρήσιμο να δούμε και την Λαιμπνίτσεια καταγωγή των Ντελεζιανών ενοράσεων, που δεν μπορούν να θεωρηθουν απλά «χαμηλής έντασης» τελελογία, αν όντως ακολουθούν την λαιμπνιτσιανή θέση. Εξάλλου το πιο «θεμελιακό» έργο του Ντελέζ αφορά το Μπαρόκ (άρα βασικά Λάιμπνιτς), και εξ’αυτού αν υπάρχει ομολογία συμβοολικών δομών
    μεταξύ τους δεν μπορούμε ίσως να τα κρίνουμε συλλήβδην ως «ασθενώς» τελεολογικά. Αν και έχει σημασία να δούμε τι αξιολόγηση σημαίνει αυτός ο «προσδιορισμός»…για μένα λ.χ είναι προφανές πως ο τελεολογισμός είναι «θετικό» στοιχείο, και να υπάρχει «ασθενής» τελεολογισμός αυτό είναι αρνητικό λόγω του «ασθενούς», ενώ εδω έχω την αίσθηση ότι ο τελεολογισμός είναι κάτι «αρνητικό»…

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Για τα δύο θέματα μάλλον μπορώ να σου απαντήσω. Κάπως. :)
    Για το θέμα των ποιοτήτων, αυτό που θέτω ως προβληματισμό είναι πώς από τις ποιότητες μπορούμε οντολογικά να περάσουμε στο αντικείμενο.
    Για το θέμα της τελεολογίας, δεν το λέω ως κακό, καθόλου, αλλά ίσως να υπάρχει ασυνέπεια στην ορολογία του Ντελέζ. Τελικά, πού ανήκει η πολλαπλότητα και οι ενικότητες;

  3. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Ωραίο θέμα, και το συγκριτικό, και το βιβλίο του Hughes.

    Για την πολλαπλότητα των ίδιων των ορισμών και των ντελεζιανών όρων, αυτό είναι βεβαίως σωστό, εξάλλου βγήκαν »λεξικά Ντελέζ» να εδαφικοποιήσουν αυτή τη σκέψη, και ακόμα και μεγάλοι ερμηνευτές του ορίζουν συνεχώς διαφορετικά τους βασικούς όρους. Ο DeLanda κάνει ολόκληρο πίνακα με συνώνυμα.
    Σημαντικό για την κουβέντα είναι να λάβουμε υπόψη πως το έργο του Ντελέζ ερμηνεύεται από τη μια ως »οντολογία δυνάμεων» (πχ Massumi, και ο DeLanda με flat ontology) και από την άλλη ως τρόπος που κατανοούμε-διακριτοποιούμε το συνεχές (ο Bruant λέει πχ πως το singularity δεν »υπάρχει», όπως ισχυρίζεται ο Ντελάντα, πρόκειται για »σημείο» μέσα σε ένα μοντέλο).
    Το ότι η ΟΟΟ είναι μεταφυσικός ρεαλισμός νομίζω γενικά το παραδέχονται. Αυτό από μόνο του όμως δεν μας λέει αν είναι καλό ή κακό. O Whitehead λέγεται (γνωρίζω μόνο έμμεσα τί γράφει, από αναφορές άλλων) πως είναι πιο »συνεπής» σε αυτή την κατεύθυνση.
    Οπότε το πρώτο πρόβλημα είναι, »γνωσιοθεωρία-μοντέλο» ή »οντολογία» ή μήπως το αμφίσημο μιας οντο-λογίας.
    Το πρόβλημα αυτό για να γενικεύσουμε, είναι ευρύτερο σε όλες τις »θεωρίες συστημάτων». Πχ Ο Λούμαν λέει »τα συστήματα υπάρχουν» ως πρωταρχική υπόθεση, και κάποιοι μαθητές του μιλούν για »ανακατασκευαστικό κονστρουκτιβισμό», »αποοντολογικοποιώντας».
    Όλα αυτά μου θυμίζουν τα σχετικά διφορούμενα στον Χέγκελ.

    Για το πού ανήκει η πολλαπλότητα και οι ενικότητες: oι Ντ νομίζω θα απαντούσαν »ανάμεσα» στο virtual και στο actual. Βασικά δεν νομίζω, αυτή είναι η απάντησή τους. Θεωρώ πως πρόκειται για ιδεοτυπικά »ακρότατα», που τίθενται όπως στον Χέγκελ το Είναι και το Μηδέν για να καταλήξουμε στο »γίγνεσθαι». Μπορώ να πω κάποια παραδείγματα για να στηρίξω αυτό τον ισχυρισμό, αλλά αρκεί απλά να αναφερθώ στην αναφορά των Ντ-Γκ στον Χέγκελ στο »Τί είναι Φιλοσοφία». Υπάρχουν τρεις αναφορές στον Χέγκελ αν θυμάμαι καλά, παραδόξως όλες θετικές (!), η μία για το ότι ο Χέγκελ συνέλαβε την έννοια ως αυτοτιθέμενη, η δεύτερη ότι συνέλαβε με πρωτοπόρο τρόπο μετά τον Λάιμπντις το ζήτημα του διαφορικού λογισμού, και η τρίτη για το »γίγνεσθαι» του Χέγκελ, που θα έπρεπε να είναι η δική τους εκκίνηση, και το αντιστοιχίζουν στο δικό τους »χάος» ως διαδικασία.
    Οπότε θα έλεγαν πως δεν πρέπει να τοποθετήσουμε ενικότητες-πολλαπλότητες σε κάποιο από τα δύο ετερογενή επίπεδα, αλλά ανάμεσα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο νοείται πχ η σχέση ριζώματος-δενδροειδούς, αφού άλλωστε το πρώτο είναι πεδίο εμμένειας-σώμα δίχως όργανα, το δεύτερο σώμα με όργανα/οργανισμός.
    Για την σταθερότητα: στα έργα τους που αφορούν πιο πολύ θα λέγαμε »κοινωνική οντολογία», μιλούν για συνθέσεις, συζεύξεις κλπ ως τυχαίες συναντήσεις-συναρθρώσεις διαδικασιών. Δλδ αυτή την κατασκευή συγκρότησης που βρίσκουμε στον Κάντ και τον Χούσσερλ τη θεωρούν κάτι σαν συγκόλληση μέσα σε ένα πεδίο εντάσεων, ταχυτήτων, πιέσεων που συνδέονται μέσω των διαφορών-διαφορικών σχέσεων (οπότε η μεταβολή του ενός είναι μεταβολή του άλλου). Τα singularities είναι κατώφλια όλων των ειδών που αποτελούν τους »τόπους» ή »τοπολογικές μορφές» μέσα στις οποίες »συμβαίνει κάτι». Για αυτό διακρίνουν ιδεατό συμβάν (τοπολογική μορφή, τόπος όπου συμβαίνει μια διαδικασία), και συμβάν ως ενεργοποιημένη κατάσταση-φάση της διαδικασίας.
    Ο »σκοπός» είναι κατά κάποιο τρόπο η τροχιά που διαμορφώνεται, η »αντικειμενική τάση» θα έλεγε ο Μάρξ, που εννοείται ως αντικειμενική τάση εξαρτάται από τη σταθερότητα ορισμένων όρων που προ-υποτίθενται. Αν έχουμε άλλη κατανομή των όρων, αλλάζει και η τροπή των κινήσεων. Δεν βρίσκω ούτε εγώ κακή μια τέτοιου είδους »τελεολογία».
    Για τα »αντικείμενα» λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, η απάντηση εξαρτάται αν θεωρεί κανείς τον Ντελέζ και τον Γκουατάρι »οντολόγους» ή οντο-λόγους, δλδ θεωρητικούς που δίνουν ένα τόσο γενικό, λειτουργικό και ευλίγυστο στη περιγραφή πραγματικών διαδικασιών σχήμα-μοντέλο, ώστε αυτό »τείνει» να ταυτιστεί με τον κόσμο που περιγράφει. Κατά τον ίδιο τρόπο που πχ το μοντέλο Νεύτωνα και Aίνσταιν ενώ δεν είναι παρά δυο μοντέλα, το καθένα στην εποχή του περιέγραφε τόσο καλά, ώστε να λέμε η πραγματικότητα »έτσι είναι»
    Πάντως, για να μείνω στο ερώτημά σου, η απάντηση για τη συγκρότηση αντικειμένων κατά Ντ-Γκ είναι στην »εμμενοποίηση» των καντιανών συνθέσεων. Δεν ξέρω αν είναι ικανοποιητική.
    Υπάρχει ένα κείμενο δεν θυμάμαι τώρα ποιό είναι, που συγκρίνει Καντ-Ντελέζ κυρίως βασισμένο στον Αντι-Οιδίποδα για τις καντιανές συνθέσεις και αναλυτικές-συνθετικές προτάσεις, νομίζω είναι του γνωστού Smith που έχει γράψει για τη σχέση του Ντ με τα μαθηματικά, και ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο για το ομοίωμα στον Ντελέζ

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Tώρα αφού λέω πως το virtual-actual είναι ιδεοτυπικά άκρα σε ένα φάσμα διαβαθμίσεων-διαδικασιών, αυτό σημαίνει μάλλον πως είναι συνεπέστερο να ακολουθήσει την ανάγνωση του μοντέλου που περιγράφει τον κόσμο και κάνει τις ιδεοτυπικές αφαιρέσεις του, και όχι της »αυτής ούσας πραγματικότητας». Και νομίζω πως ο Ντελέζ ήδη στη Λογική του Νοήματος δεν είναι αφελής να νομίζει πως από τα χείλια του μιλά η ίδια η πραγματικότητα. Ό,τι και να λένε ο Ζίζεκ και γενικά οι λακανικοί που τον θάβουν γιατί είναι ο κύριος αντίπαλος ανταγωνιστής της δικής τους ορθοδοξίας-άσε που χωρίς να ξέρω ειλικρινά τί παίζει, νομίζω πως έχουν »βελτιώσει» την ερμηνεία του Λακάν μέσα από την αντιπαράθεση με ντελεζιανούς, έχω δει κάτι λίγα. Ο Ζίζεκ θέλει να μας πει ότι τον παρέσυρε ο Γκουαταρί και τα ξέχασε όλα τα καλά ο Ντ.

      Για να μιλήσω για το ψητό: συμφωνώ με την εκκίνηση από Χούσσερλ, όπως το έχουμε συζητήσει, αρκεί να δεχτούμε την ερμηνεία ότι αναδρομικά αποδεικνύεται πως τα υπερβατολογικά είναι ιστορικά. Έχοντας δει τη συγκρότηση αντικειμένων που λες, βλέπουμε έπειτα το γενικό νοηματικό σχήμα ή διάγραμμα που καλύπτει σαν τη σάρκα του Ποντύ όλο το πεδίο ορατότητας αίροντας τη κεντρικότητα του υπερ.υποκειμένου. Η εγωλογική μονάδα τελικά χύνεται στο πεδίο ως ένας όρος που και αυτός συγκροτείται δίπλα στους άλλους μέσα σε ένα γενικό σχήμα »καθαρού» νοητικού μοντέλου.

  4. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    @ονειρμός,

    Αν είναι οντο-λογικός, πράγματι έχουμε να κάνουμε με μία γενική συστηματοποίηση ενός σχήματος όπου ταιριάζουν τα πάντα.Πχ λέει κάτι ο Ντελέζ και ο καθένας μπορεί να το ταιριάσει με τη φιλοσοφία που ο ίδιος αποδέχεται. Αλλά αυτό είναι πολύ γενικό. Σα να λες αυτό είναι κάτι, δείχνοντας με το χέρι. Αλλά αυτό είναι το πιο γενικό πράγμα από την άλλη. Δηλ. ερωτήματα που δημιουργεί μία αφηρημένη συστηματοποίηση είναι γιατί έτσι και γιατί αυτή;

    Όσο για τη σχέση του με τον Καντ, θα έλεγα ότι όσο κι αν χρησιμοποιεί τον Καντ είναι φιλτραρισμένος μέσα από τη δική του, τη ντελεζιανή σκέψη. Και δε νομίζω ότι είναι καντιανός αλλά αναμορφώνει έναν ντελεζιανό Καντ.

    Εν πάση περιπτώσει, η σταθεροποίηση στον Ντελέζ, ή πιο ειδικά, η διαμόρφωση του αντικειμένου οφείλεται στο τυχαιακό (αλεάτορυ) που δένει την κατάσταση και την κεφαλαιοποιεί. Αλλά, γνώμη μου είναι ότι κάτι τέτοιο δεν έχει και μεγάλη εξηγητική αξία για τη συγκρότηση. Το δέσιμο δεν μπορεί να είναι μόνο αποτέλεσμα της τυχαιακότητας.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Aν μιλάς για ιστορικές ενότητες, τί άλλο μπορεί να είναι το δέσιμο; Ή υλισμός της συνάντησης και ανάδυση, η διαχρονική εκτύλιξη της ιδέας, ή αναδρομική συγκρότηση από ένα υπερβ.υποκείμενο ή »παρατηρητή», μέσω μιας ενεργητικής σύνθεσης των στιγμών (παρακρατήσεις στη μνήμη-παρόν-μέλλον (προσδοκίες μελλοντικών καταστάσεων του αντικειμένου). Όμως αυτό το τελευταίο για να μην είναι σολιψιστικό πρέπει να ανοιχτεί ως κοινωνική θεμελίωση-σύνθεση στοιχείων, δλδ ανάδυση ενός νοηματικού συστήματος με κάποιο τρόπο, όμως πάλι πάμε στην αναγκαστικά τυχαία συνάρθρωση ή στη τελολογική ιστορία, αν η συνάρθρωση δεν γίνεται μόνο στο »μυαλό» μας αλλά στο ίδιο το πχ κοινωνικό πεδίο.
      Για παράδειγμα, θεωρείς ότι ένα κύμα συγκροτείται ως κάτι διάφορα από τη θάλασσα απλώς μέσω μιας ενεργητικής συγκρότησης-σύνθεσης από έναν παρατηρητή;

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Noμίζω δύσκολα να βγει κάποιος έξω από τον Ντελέζ χωρίς μια μπαντιουική στάση. Μου φαίνεται πως μεταξύ πχ κύματος ως ενότητας (παρατηρούμενο) και παρατηρητή υπάρχει μια διαφορά που είναι συγκροτητική. Όταν αγγίζω κάτι δεν πρόκειται για μια διαφορά ύλης; Αν είχα άλλη σωματική δομή, άλλα αισθητήρια όργανα λέει ο Κάντ, θα ήταν αλλιώς. Αυτό που βλέπω έχει την αλήθεια του στη διαφορά-σχέση, αυτή είναι και εγελιανοφέρνουσα λύση. Μετά λέει κανείς πως το πράγμα »αποσύρεται» και δεν είναι αφομοιώσιμο πλήρως για να θεωρείται ξεχωριστός πόλος κλπ.
        Αν φτάνουμε μετά το υπερβατολογικό πεδίο σε κάτι σαν σάρκα, ανοιγόμαστε σε μια αυτοσυγκρότηση του πεδίο και δεν μένουμε σε μια ενεργητική στάση υπερβ.υποκειμένου. Υπάρχει Χούσσερλ μετά τον Ντελέζ; Κατά τη γνώμη μου μόνο ως μέθοδος, και σε επιμέρους αναλύσεις, αλλά στέκεται μόνος του, χωρίς το βάθεμα των ύστερων σκέψέων του από Ποντύ και,τελικά, από Ντελέζ;

  5. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Για αυτό και θέτω αυτόν το προβληματισμό σε αυτό το ποστ. Αν δεν απαντηθούν ικανοποιητικά τα ερωτήματα, δε βλέπω να υπάρχει καν θέμα ορίου πριν και μετά Ντελέζ εποχή.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      heroicodesembarazo

      Υπάρχει μια τομή, ο »θάνατος του υποκειμένου», που δεν βέβαια ποτέ απόλυτη, όπως απόλυτα δεν περάσαμε ποτέ στον »μεταμοντερνισμό» από τον »μοντερνισμό». Η διαφορά πάντως είναι όλες αυτές οι post-human flat ontology, η τεχνική γλώσσα της κυβερνητικής κλπ. Θα έλεγα πως υπάρχει τομή. Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό που λες στο »δεν υπάρχει θέμα ορίου πριν και μετά τον Χούσσερλ». Πιστεύω πως όλη η συστημική γλώσσα και θεωρία είναι διαφορετική τόσο ώστε να δικαιολογεί την ιδέα μιας τομής. Ο Ντελέζ δεν είναι τομή, όσο η κυβερνητική. Και αν θες, και λιγό ντετερμινιστικά-μηχανιστικά, η τομή αυτή είχε να κάνει με εξελίξεις στο επιστημονικοτεχνικό πεδίο και στην πολεμική παραγωγή, από τον Β Παγκόσμιο και έπειτα.

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Ο Λούμαν λέει πως κάνει την »αποβλεπτικότητα» του Χούσσερλ »Διάκριση», αλά Spencer Brown. Αυτή είναι μια μεγάλη στροφή, όχι του Λούμαν αλλά γενικότερη, που ανεξάρτητα από τη φιλοσοφική της αξία, έχει τεράστια ιστορική αξία.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Κάνω ένα ποστ. Μιλώ κυρίως για Χούσερλ και για Ντελέζ. Ρωτώ για Ντελέζ αν έχει ασυνέπεια στην ορολογία του. Λέγοντάς μου για λεξικά κτό το εκλαμβάνω ως ναι, ότι έχει ασυνέπεια. Στις δύο εναλλακτικές περί οντολογίας ή οντο-λογίας, επιλέγεται το 2ο. Αν ναι, τότε αναρωτιέμαι γιατί έτσι(η ντελεζιανή συστηματοποίηση) και γιατί αυτό(το ντελεζιανό σύστημα).

        Μετά, στην πιθανότητα να μιλά για συγκρότηση αντικειμένου με βάση τον Καντ λέω όχι γιατί ο Ντελέζ διαβάζει τον Καντ με το δικό του τρόπο.
        Τη δική μας θέση όπως ρωτάς «αν μιλάς» και «θεωρείς» εδώ δε τη θέλω. Θέλω του Ντελέζ. Η απάντηση «Noμίζω δύσκολα να βγει κάποιος έξω από τον Ντελέζ χωρίς μια μπαντιουική στάση» είναι ρητορική.

        Στο 2ο κύριο θέμα για τον Χούσερλ λέω κάποια πράγματα και παίρνω τα εξής: «Υπάρχει Χούσσερλ μετά τον Ντελέζ; Κατά τη γνώμη μου μόνο ως μέθοδος, και σε επιμέρους αναλύσεις, αλλά στέκεται μόνος του, χωρίς το βάθεμα των ύστερων σκέψέων του από Ποντύ και,τελικά, από Ντελέζ;» και «Θα έλεγα πως υπάρχει τομή. Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό που λες στο ”δεν υπάρχει θέμα ορίου πριν και μετά τον Χούσσερλ”.»
        Σίγουρα ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά η ωριμότητα απαιτεί μία όσο το δυνατό πιο στιβαρή αιτιολόγηση των λεγομένων μας.
        Αν θες μείνε σε αυτά σε παρακαλώ, δηλ. αν μιλήσεις για Χούσερλ πιο εμπεριστατωμένα, αν για Ντελέζ, στα λεγόμενα του Ντελέζ.

  6. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    α) είπα ότι έχει »ασυνέπεια». Ωστόσο, υπάρχει λόγος που επιλέγονται διαφορετικοί όροι κάθε φορά. Πχ το virtual και η Ιδέα είναι »το ίδιο» πράγμα, από άλλη σκοπιά. Το δυνητικό θα το πιάσει κανείς αν αναφέρεται στο ενεργό, και το αντίστροφο. Αν κανείς πει ότι το virtual ειναι quasi-cause, το πιάνει από τη σκοπιά του προβλήματος της αιτιότητας. Αν κανείς πει ότι το virtual είναι »αφηρημένη μηχανή», το πιάνει από τη σκοπιά της παραγωγής. Είναι σα να λέει κανείς ότι ο Χέγκελ έχει ασυνέπεια επειδή έχει και την κατηγορία της ουσίας, και τους προσδιορισμούς της ουσίας, και την κατηγορία της δύναμης, κ.ο.κ. Είναι πολλά τα επίπεδα. Μπορώ να πω ότι το virtual σχετίζεται πχ και με τη μνήμη. Το πεδίο εμμένειας είναι σώμα δίχως όργανα επίσης, αν το σκεφτόμαστε σε σχέση με οργανικές ολότητες με όργανα.
    Πώς για παράδειγμα να μην υπάρχει πολυσημία όταν η έννοια singularity χρησιμοποιείται από τα μαθηματικά σε πολλά διαφορετικά πεδία; Μιλούν για βαρυτικό singularity, για singularities στη γεωλογία, κλπ κλπ, ανάλογα με τη συνάρτηση, και πάλι υπάρχουν πολλά είδη διακλαδώσεων, όπως και πολλά είδη συναρτήσεων.
    Τα λεξικά Ντελέζ πάνε να τα μαζέψουν όλα αυτά, και δεν είναι πολύ ικανοποιητικά. Ασυνέπεια όχι, δεν πιστεύω πως υπάρχει όπως το εννοείς, και εξήγησα που οφείλεται η πολυσημία των όρων. Μια πιο εύκολη στάση είναι να την αποδώσουμε απλά σε αναρχική στρατηγική.

    β) Δεν έχεις δείξει πειστικά πώς δεν καταλήγουμε στον σολιψισμό από Χούσσερλ. Αν πρέπει να προσφύγουμε σε ιστορική υπερβατολογική θεμελίωση (γιατί τελικά βλέπουμε πως το υπερβατολογικό δεν είναι εγωλογική, και μόνο, υπόθεση) και »υλισμό της συνάντησης» ποιός ο λόγος να επιμένουμε στον Χούσσερλ και να μην πάμε σε Ποντύ, Ντελέζ, συστήματα, ακόμα και Αλτουσέρ. Το βάρος της απόδειξης εδώ το φέρεις εσύ. Εγώ αυτό είπα, και δεν απάντησες.

    γ) Για παράδειγμα, γράφεις στο τέλος: »Αντίθετα, στον Husserl, τα αντικείμενα βρίσκονται σε ένα υλικό/φαινομενολογικό πεδίο σε μία γόνιμη σχέση έντασης με τις ποιότητές τους, χωρίς να υποπίπτουμε σε ένα μεταφυσικό ρεαλισμό». Eδώ ποιό ακριβώς είναι το επιχείρημα; Τί πάει να πει γόνιμη σχέση έντασης με τις ποιότητές τους, χωρίς να υποπίπτουμε στον (κακό) μεταφυσικό ρεαλισμό»;

    δ) Για Κάντ Ντελέζ δεν απάντησα αυτό που μου αποδίδεις. Απάντησα πως ο Ντελέζ δεν »διαβάζει απλώς τον Κάντ με τον δικό του τρόπο». Και πρότεινα να αναζητήσεις σχετικό άρθρου του Smith κατά πάσα πιθανότητα, για τη σχέση αυτή.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Για το θέμα της ασυνέπειας, δλδ, εξαρτάται τί εννοείς. Συμφώνησα, επειδή φαντάζομαι τί εννοείς. Όμως μπορεί να εξηγηθεί.

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Δηλαδή για τον Χούσσερλ αυτό που πρέπει να απαντηθεί είναι: διυποκειμενικά συγκροτείται ένα υπερβατολογικό νόημα του βιόκοσμου. Αυτή τη συγκρότηση, αφού τη συλλάβουμε, εξακολουθούμε να την αποδίδουμε σε εγωλογικές μονάδες, ή μήπως η πορεία που ακολουθήσαμε ήταν μια »ανάβαση» ώστε να ανοιχτούμε στη »σάρκα», στο πεδίο-συμβάν, ή τέλοσπάντων στην ιστορική-οντολογική θεμελίωση, ως ανάδυση πέρα από τα υποκείμενα. Βλέπουμε τότε το νόημα σαν κάτι που συγκροτήθηκε με συνάντηση »στοιχείων» (υποκειμένων, αλλά και σωμάτων, αλλά και γεωφυσικών όρων, κλπ) ή εξακολουθούμε να μένουμε στην διυποκειμενικότητα;
        Ποιός είναι ο τρίτος δρόμος, εκτός του Χούσσερλ και των συστημάτων με την ευρεία έννοια ώστε να συμπεριλαμβάνεται πχ και ο Σερ; Έχουμε ακούσει για τον Μπαντιού. Υπάρχει και η εγελιανή αυτοεκδίπλωση της λογικής Ιδέας στην Ιστορία, σαν αναδρομική σύλληψη της ιστορίας μέσα στο λογική σχήμα ή σε μια παραδοσιακή ανάγνωση.
        Τί άλλο είναι διαθέσιμο; Τί αιτιολογία πρέπει να δώσω για την ερώτηση αυτή;

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        A)Αν στον Αντιοιδίποδα έχουμε πολλαπλότητα και ενικότητα σε διαφορετικά επίπεδα με το Difference and Rep. τότε ένα από τα δύο πρέπει να εγκαταλειφθεί. Δε βλέπω δυνατό πάντρεμα γιατί είναι ασύμβατα. Δεν μπορείς την ίδια στιγμή ένα επίπεδο να έχει επικοινωνία αλλά και να μην έχει επικοινωνία όπως εξήγησα στο αρχικό ποστ.
        Η αναρχική στρατηγική δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι στην ασυνέπεια, αλλά μπορεί να στηρίξει τη συνέπεια με την έλλειψη συστηματοποιημένης σκέψης. Το ανάποδο δηλ.

        Β) Ο σολιψισμός ξεπερνιέται από τον Χούσερλ γιατί μιλά για μία επικοινωνιακή κοινότητα ως το κριτήριο αλήθειας κάτι που ο Χάμπερμας παραβλέπει προκλητικά. Τώρα, αν αναλογιστούμε ότι η Ιδέα στον Ντελέζ και η Ιδέα στον Χούσερλ έχουν σημαντικότατες ομοιότητες που δεν μπορούν να παραβλεφτούν, τότε δεν τίθεται θέμα υπέρβασης αλλά τουλάχιστον επικοινωνίας. Απλώς, ο Ντελέζ φαίνεται να έχει ασυνεπή ορολογία με συστηματοποιημένη σκέψη, ενώ ο Χούσερλ, συνεπή ορολογία με μη-συστηματοποιημένη σκέψη.

        Γ) Η οντολογική φαινομενολογική δέσμευση στον Χούσερλ είναι το αντικείμενο. Δηλ. δε χρειάζεται να υποθέσουμε ένα αντικείμενο που αποσύρεται αλλά οπτικές με διαφορετικές ποιότητες που προσιδιάζουν στην ουσία του αντικειμένου καθαυτού.
        Τώρα, όσο αφορά τη διυποκειμενική συγκρότηση του βιόκοσμου, η ίδια η διυποκειμενικότητα είναι απαραίτητο κομμάτι για το πέραν του εαυτού και για την αντικειμενικότητα του κόσμου όπως είπα στο Α.

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Kάποια επιχειρήματα κατά του Χούσσερλ:

        1) Από τη στιγμή που ο ύστερος Χούσσερλ, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο που παραπέμπεις, στράφηκε στις »παθητικές συνθέσεις», φάνηκε πως υπάρχουν συνθέσεις οι οποίες συγκροτούνται χωρίς την ενεργητική συγκρότηση από το υποκείμενο. Έτσι όμως δεν κλονίζεται η πορεία της φαινομενολογικής (και υπερβατολογικής αναγωγής) που μας έχει εκθέσει σε διάφορες εισαγωγές, από τη στιγμή που προϋποτίθεται κάτι το οποίο είναι σύνθεση, αλλά δεν συγκροτείται ενεργητικά από το υποκείμενο; Όπως και στο »αισθητικό» κομμάτι του Κάντ, ο Ντελέζ βλέπει συνθέσεις πριν την ενεργούσα υποκειμενική συγκρότηση, και από εδώ πιάνει το νήμα. Είναι αυτό που λέγαμε για την »εμπάθεια»: αν η εμπάθεια είναι σύνδεση πριν την ενεργή, υποκειμενική συγκρότηση, τότε υπάρχει κάτι άλλο στο »υπόστρωμα». Υπάρχει μια »λογική» συνέχεια στη στροφή που κάνουν οι Ποντύ, Φουκώ, Ντελέζ, όλοι προσεκτικοί μελετητές του Χούσσερλ.

        2) Ο Χούσσερλ έχει αρκετές αντιφάσεις στο σύνολο των δημοσιεύσεών του (αυτό θα λέγαμε, συνιστά πράγματι ασυνέπεια). Δεν είναι στα υπέρ του ότι για να βρει κανείς την »αληθή ουσία» του πρέπει να πάει στα πολλά του χειρόγραφα, ενώ οι δημοσιεύσεις του έχουν γενικώς παραδεκτά ελαττώματα. Συνήθως λέγεται πως η εικόνα που έχουμε για τον Χούσσερλ δεν είναι αντιπροσωπευτική από τα δημόσια γραπτά του, και ότι πρέπει να πάμε τα χειρόγραφα, κλπ. Ας πούμε αυτή τη διάκριση φαινομενολογικής-υπερβατολογικής αναγωγής δεν την ξεκαθαρίζει συνήθως (δεν φταίει ο αναγνώστης του που τα θεωρεί όλα φαινομενολογική αναγωγή).

        3) Συνήθως αναφέρεις την κριτική του »ενδοκωδικισμού», για a priori που ενυπάρχουν ήδη μέσα στο ον ή το υποκείμενο, θέση που πρέπει να αποφύγουμε ως ουσιοκρατική. Ο Χούσσερλ γιατί δεν εμπίπτει σε αυτή την κριτική;

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        1) Δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί είναι υποκειμενική ενεργή συγκρότηση. Το παθητικό σημαίνει όχι-συνειδητό
        2) Δεν βλέπω τι πρέπει να απαντήσω σε αυτό, αν δεν υπάρχουν στοιχεία.
        3)Όχι γιατί μία λάιτ τελεολογία που λέγαμε δεν μπορεί να την αποφύγει κανένας. Εκεί εντάσσω και τον Χούσερλ

  7. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    @heroicodesembarazo

    Αυτή η αναφορά σου »Στο Difference and Repetition οι όροι αυτοί αφορούν αποκλειστικά το virtual πεδίο, ενώ περιγράφει τον κόσμο της σωματικότητας ως επανάληψη-στον-εαυτό-της. Το μόνο γνώρισμα αυτού του κόσμου είναι η έλλειψη σχέσεων. Οι σχέσεις, η πολλαπλότητα, οι ενικότητες αφορούν το virtual» δεν νομίζω ότι αποδίδει τη πραγματικότητα. Υπάρχουν πολύ πιο λεπτές διακρίσεις.

    Από Difference and Repetition, 206-207

    «Ideas contain all the varieties of differential relations and all the distributions of singular points coexisting in diverse orders ‘replicated’ in one another. When the virtual content of an Idea is actualised, the varieties of relation are incarnated in distinct species while the singular points which correspond to the values of one variety are incarnated in the distinct parts characteristic of this or that species. The Idea of colour, for example, is like white light which replicates in itself the genetic elements and relations of all the colours, but is actualised in the diverse colours with their respective spaces; or the Idea of sound, which is also like white noise. There is even a white society and a white language, the latter being that which contains in its virtuality all the phonemes and relations destined to be actualised in diverse languages and in the distinctive parts of a given language. Thus,with actualisation, a new type of specific and partitive distinction takes theplace of the fluent ideal distinctions. We call the determination of the virtual content of an Idea differentiation; we call the actualisation of that virtuality into species and distinguished parts differenciation. It is always in relation to a differentiated problem or to the differentiated conditions of a problem that a differenciation of species and parts is carried out, as though it corresponded to the cases of solution of the problem. It is always a problematic field which conditions a differenciation within the milieu inwhich it is incarnated. Consequently – and this is all we wish to say – the negative appears neither in the process of differentiation nor in the process of differenciation.

    Υπάρχει διάκριση differentiation και differenciation. »Διακρίσεις» λαμβάνουν χώρα και στο virtual και στο actual επίπεδο. »Thus,with actualisation, a new type of specific and partitive distinction takes theplace of the fluent ideal distinctions»

    Γενικά αν δεν παραπέμψεις σε κάποια από τα λεγόμενα του Ντελέζ (αυτού που μου ζήτησες να κάνω), δεν βλέπω πώς δικαιολογούνται οι θέσεις αυτές.

    Τα επίπεδα virtual-actual επικοινωνούν σε μια διαδικασία, στη πραγματικότητα είναι ιδεοτυπικά άκρα αυτής της διαδικασίας. Εδαφικοποίηση-στρωματοποίηση=ενεργοποίηση, και απεδαφικοποίηση-counter actualisation κλπ, όταν είναι απόλυτη η απεδαφικοποίηση, έχουμε μεταβολή στο virtual (οι γραμμές φυγής »γράφουν» τον ιδεατό »χάρτη»-σχεδίασμα-plane. Eίναι αυτό που περιγράφουν, για μια κίνηση όχι πάνω στον προδεδομένο, προχαραγμένο χώρο, αλλά για μια κίνηση που δημιουργεί χώρο).

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Οι Ντελέζ-Γκουαταρί τονίζουν συχνά πως η αποεδαφικοποίηση είναι πάντα στους κόλπους των στρωματώσεων και η εδαφικοποίηση πάντα συμβαίνει στον λείο χώρο, κ.ο.κ. Οπότε οι ενικότητες και η πολλαπλότητα δεν είναι απλά στο ένα επίπεδο. Γενικά προτιμητέα από τον »ΑντιΟιδίποδα», είναι τα »Χίλια Επίπεδα». Δεν νομίζω πως υπάρχει το χάσμα που λες μεταξύ των τελευταίων και του Διαφορά και Επανάληψη, αν και συχνά πυκνά ο Γκουατάρι παρουσιάζεται σαν να παραπλάνησε ή αποπλάνησε τον Ντελέζ. Για τον DeLanda το λιγότερο, δεν υπάρχει κανένα χάσμα.
      Αν ο συγγραφέας του βιβλίου που παραθέτεις δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα ασυνεπειών, αυτά αν μπορείς παρέθεσε (η αιτιολόγηση που λέγαμε).

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Partial objects are
      the molecules themselves of a molecular unconscious (AO 309, 323).
      Their second characteristic is that they exist in a state of ‘positive dispersion in
      a molecular multiplicity’ (342). Deleuze and Guattari describe this state of partial
      objects, prior to their organization in the syntheses, as a ‘multiplicity’. It should
      be clear, however, that the expression ‘multiplicity’ does not refer to the transcendental
      Idea as it does in Difference and Repetition, but simply to the ‘strange unity’
      of partial objects in a state of dispersion (324–26, 42).2 In fact, the famous ‘multiplicity’
      of Difference and Repetition corresponds to a completely different register of
      genesis than the multiplicity of Anti-Oedipus…

  8. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    @heroicodesembarazo

    2) Ωραία, πχ στο λήμμα για την Britannica, που θεωρείται σημαντική εισαγωγή του στο έργο του, δεν διακρίνει δύο »αναγωγές». Έχω την εντύπωση, πως ούτε στις Λογικές Έρευνες διακρίνει φαινομενολογική και υπερβατολογική αναγωγή. Το ίδιο δεν κάνει πχ ο Σοκολόφσκι, μόνο περιφραστικά, αλλά λείπει η ευκρινής διάκριση των δύο αναγωγών. Παλιότερα είχες παραπέμψει από Πάνο Θεοδώρου και ότι εύκολα μπορεί να κατηγορηθεί ο Χούσσερλ για Πλατωνισμό, καρτεσιανισμό, ψυχολογισμό κλπ κλπ. Το θέμα είναι πως (και) ο ίδιος ο Χούσσερλ ευθύνεται για αυτό. Και ο Π.Θεοδώρου στα Χειρόγραφα ανατρέχει και στις Ιδέες. Το θέμα είναι πως ο Χούσσερλ έχει βγάλει αρκετά μικρά εισαγωγικά στη μέθοδό του, και δεν διευκρινίζει βασικά θέματα της μεθόδου. Και τα γράμματα που αντάλλασσαν με τον Χάιντεγκερ, είχαν να κάνουν με ερωτήσεις πάνω σε ασάφειες (μιλώ για την αλληλογραφία πάνω στο περίφημο λήμμα). Αν θέλεις ακόμα πιο συγκεκριμένα, θα παραπέμψω.
    3) Μια λάιτ τελολογία με ποιά έννοια; Ένα λάiτ a priori δλδ;
    1) Οι παθητικές συνθέσεις είναι αναγκαία βάση για το υπερβ. υποκείμενο. Η Φαινομενολογική έρευνα πώς μπορεί να εντάξει αυτή τη πλευρά στην τυπική έκθεσή της; Για παράδειγμα, στην ανάρτηση για την Εγωλογική μονάδα, ξεκινώντας λέγοντας πως το Εγώ έχει έξεις μνήμες κλπ. Όμως αυτό για να δειχθεί θέλει μια ξεχωριστή εξέταση. Έτσι φαίνεται πως η φαινομενολογία πρέπει να »σπάσει στα δύο» και δεν είναι μία ενιαία έρευνα. Εκτός εάν υπάρχει κάποια φαινομενολογική ανάβαση που πραγματοποιεί »ολόκληρη» την πορεία, από το επίπεδο των παθητικών συνθέσεων μέχρι τα του υπερβ.υποκειμένου και του διυποκειμενικού νοήματος, αλλά με φαινομενολογικό τρόπο από την αρχή μέχρι το τέλος.
    Το πρόβλημα είναι απλά πως ξεκινάμε φαινομενολογικά από το Υποκείμενο, αλλά αυτό προυποθέτει ένα σωματικό υπόστρωμα, και μπορούμε να πάμε ακόμα πιο πίσω.

    »Ο Χούσσερλ διακρίνει τρεις θεμελιακές περιοχές ανάμεσα στον πρωταρχικό βιόκοσμο, οι οποίες είναι και αυτές δοσμένες, αρχικώς, πριν από κάθε θεματοποίηση στην απλή εμπειρία εν γένει. Οι περιοχές αυτές είναι η (προ-επιστημονική) »υλική φύση», το »έμβιο» ή και »ψυχικό» εν γένει, και το »πολιτισμικό» ή »πνευματικό» εν γένει. Έτσι μέσα στον βιόκοσμο, τα όντα μπορούν να είναι δεδομένα ως »φυσικά πράγματα», ως »έμβια όντα» ή ως »φορείς συνείδησης», και ως »πολιτισμικά όντα» ή πρόσωπα». Καθεμια από αυτές τις βιοκοσμικές περιοχές διαθέτει μια ουσία (Εssenz, Wessen), ένα σύνολο όρων υπό τους οποίους το καθένα ον μπορεί να αναγνωρίζεται ως ον της αντίστοιχης οντολογικής περιοχής. Τότε λέμε ότι τα όντα εμφανίζονται μέσα στην περιοχή τους, δηλαδή μέσα στον περιοχιακό τους ορίζοντα, ή γίνονται κατανοητά υπό το πρίσμα της πρωταρχικής περιοχιακής τους ουσίας. Όπως το αντιλαμβάνομαι, το ότι έχουμε την εμπειρία όντων μέσα στο βιόκοσμο υπό το πρίσμα της ουσίας της οντολογικής τους περιοχής (υπό το πρίσμα του περιοχιακού τους α πριόρι) σημαίνει για τον Χούσσερλ το εξής. Τα όντα τα έχουμε εκάστοτε ήδη κατανοήσει από την άποψη του πώς αυτά μπορούν να βρεθούν στα διάφορα ποικιλοτρόπως συγκεκριμενοποιήσιμα είδη σχέσεων τους με εμάς και μεταξύ τους (αλλά για εμάς πάντοτε)» (Πάνος Θεοδώρου,αντίληψη και θεωρία ως πρακτικές, σελ 54).

    Στο παραπάνω μιλάμε για ολόκληρα περιοχικά α πριόρι, και η όλη δομή δεν διαφέρει από ένα κόσμο συστημάτων όπου το νόημα είναι οι »όροι δυνατότητας υπό τους οποίος το καθένα ον μπορεί να αναγνωρίζεται ως ον της αντίστοιχης οντολογικής περιοχής». Αν θεωρήσουμε αυτούς τους όρους όχι υποκειμενική απόφαση ή νοηματοδότηση αλλά κοινωνική (ή διυποκειμενική) και ιστορική, ουσιαστικά μιλάμε για ανάδυση ολόκληρων περιοχών-συστημάτων με δικά τους α πριόρι, ορίζοντες νόημα. Απλά θεωρούμε ότι η παρατήρηση (συστήματα για εμάς) δεν είναι δική μας με έναν αυθαίρετο τρόπο και αυθαίρετη νοηματοδοσία, αλλά νοηματοδοτούμε και συγκροτούμαι διακρίνοντας πχ τί είναι έμβιο και τί όχι (όροι δυνατότητες) βάσει παγιωμένων αντιλήψεων, ορισμών κλπ, της εποχής. Έτσι όμως δίνουμε μια αντικειμενική-ιστορική διάσταση, και φεύγουμε από τον Χούσσερλ.
    Τότε περνάμε πχ σε Λούμαν, και λέμε ότι η παρατήρησή μας, αφού δεν είναι απλά »μας» αλλά είναι ενέργημα συγκρότησης και διάκρισης σημαντικών-μη σημαντικών με βάση παγιωμένες αντιλήψεις στην κοινωνία, η παρατήρησή μας λοιπόν είναι »αυτοπαρατήρηση του νοηματικού συστήματος» ή αλλιώς οπτική γωνία εσωτερική στο ιστορικό σύστημα (πχ σύστημα έμβιων όντων).
    Μια φαινομενολογική ανάβαση με την έννοια που μας την έχει εκθέσει ο Χούσσερλ, δεν κάνει αυτό το παραπάνω βήμα, ενώ μιλώντας για αντικειμενικές »περιοχικές ουσίας» όπως (βιο)κοσμός των έμβιων/ψυχικών, των πολιτισμικών-πνευματικών κλπ, μιλά ουσιαστικά για Κόσμους οι οποίοι είναι ιστορικές θεμελιώσεις (διυποκειμενικές αλλά εδώ έχουμε και τον άξονα της διαχρονίας-έχουμε παραλάβει την παράδοση κλπ μιας ολόκληρης κοινωνίας).
    Αυτά τα συστήματα λοιπόν πρέπει να τα διακρίνουμε στην αυτοτέλειά τους από το υποκείμενο και τη συγκρότησή του. Αυτό το βήμα παραπάνω κάνουν τα »συστήματα» και ο Ντελέζ, και με αυτή την έννοια μιλά με τον Γκουατάρι (όπως και ο Bryant) για »γεωφιλοσοφία». Θέτω το ερώτημα λοιπόν, πώς μπορεί κάποιος να ξεκινήσει φιλοσοφικά από το »Εγώ σκέφτομαι». Αυτό συμβαίνει σε ένα ιστορικό-νοηματικό πλαίσιο, όπου συντρέχουν κάποιοι όροι πχ διάκριση ιδιωτικού δημοσίου, εμπορευματοχρηματικές σχέσεις, σχετικοί θεσμοί-δομές κλπ.

    Για μένα αυτό το βήμα παραπάνω πρέπει να γίνεται, πέρα από τον Χούσσερλ.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Αντιθέτως, τα συστήματα για να υπάρξουν πρέπει να ενσωματωθούν στο σκεπτικό του Χούσερλ, γιατί το υποκειμενικό είναι πάντα παρόν.
      Δηλ. το α-υποκειμενικό είναι εφεύρημα μιας υποκειμενικότητας. Δεν μπορεί να προκύψει κάτι μόνο από τις ουδέτερες συνθήκες της αυτοτέλειας των συστημάτων. Αυτό που χρειάζεται είναι η υποκειμενικότητα να υπάρχει παντού μέσω της χουσερλιανής έννοιας της «διαισθητικής ορθολογικότητας». Αυτή είναι η κριτική πράξη που μπορεί να οδηγήσει διυποκειμενικά στην «αντικειμενική ορθολογικότητα» όπου ανήκουν οι ουδέτερες επίστημες όπως πχ η θεωρία συστημάτων, τα αντικείμενα της φυσικής, της βιολογίας, των μαθηματικών κά.

      Όσο για το 3) εννοώ ότι υπάρχουν συνδέσεις όπως το εννοεί και ο Ντελέζ δηλ. χωρίς προκαθορισμένο design και κατά συνέπεια το 1) αυτό που ενώνει τα δύο που διαχωρίζεις είναι το κοινό σημείο αυτής της ιδιόμορφης επικοινωνίας από τα πρώτα στάδια των αλληλεπιδράσεων. Πρόκειται για την αναζήτηση του «πνεύματος». Όπως λέμε ότι υπάρχει επεξεργασία πληροφοριών στα κατώτατα επίπεδα, όπως ο Ντελέζ μιλά για μορφές επικοινωνίας στα partial objects χωρίς τέλος προκαθορισμένο, έτσι το κοινό στοιχείο αυτό , ονόματι πνεύμα, είναι ο συνδετικός κρίκος οιασδήποτε φάσης της εξέλιξης. Ντελεζιανά μιλώντας από την molecular multiplicity μέχρι την molar multiplicity. Δεν σπάει κάτι.

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Για τα partial objects έχω την εντύπωση ότι είναι singularities όπως κατανέμονται στο πεδίο εμμένειας. Αυτό το απόσπασμα που μετέφερες και πάλι δεν μου φαίνεται ξεκάθαρο. Θεωρεί ότι τα partial obejcts δεν αντιστοιχούν σε κάποια κλασική ντελεζιανή έννοια;

        http://users.rcn.com/bmetcalf.ma.ultranet/Bryants%20Difference%20and%20Givenness.htm (του Levy Bryant, Difference and Giveness)

        »However, for Deleuze, ‘partial objects’ are not individual extensive things or parts
        of things. Rather, singularities are pre-individual intensity»

        Έχω την εντύπωση ότι ο συγγραφέας κάνει μια άσχημη καρικατούρα του Ντελέζ. Αν δεν λέει ότι τα partial objects είναι singularities (κλασικό concept στο Διαφορά και Επανάληψη), αυτό κάνει. Δεν με πείθει καθόλου για την ασυνέπεια του Ντελέζ με το τρόπο που την εννοεί.

        Για το θέμα του »πνεύματος» δεν διαφωνώ, άλλωστε είπα πως ο Χούσσερλ μπορεί να είναι η εκκίνηση. Ίσως αυτό να τον κάνω και έναν κώδικα που μεταφράζει όλους τους άλλους, μάλλον έτσι το εννοείς. Πχ ο Morin λέει πως το »σύστημα» είναι ένα γενικό »παράδειγμα», σύνολο εννοιών και μια λογική-σχήμα σκέψης με εφαρμογές. Άρα το θεωρεί ένα »μοντέλο» και θα συμφωνούσε μαζί σου. Και εγώ έτσι το προσεγγίζω, αυτό που λέγαμε για οντο-λογία και έμφαση του Bryant. Όμως θεωρώ τον Χούσσερλ κωδικοποιήσιμο σε μια τέτοια προοπτική, και όχι το αντίστροφο. Διαφορά έμφασης νομίζω περισσότερο. Ότι υπάρχει επικοινωνία των δύο παραδόσεων και ενότητα είναι αναμφισβήτητο.

        »αυτό που ενώνει τα δύο που διαχωρίζεις είναι το κοινό σημείο αυτής της ιδιόμορφης επικοινωνίας από τα πρώτα στάδια των αλληλεπιδράσεων. Πρόκειται για την αναζήτηση του “πνεύματος”

        Αυτό που λες στέκει αν σκεφτούμε την περίπτωση πχ του χρήματος που είναι το »σημείο» της αφηρημένης μηχανής »αξία». Μπορεί εδώ κανείς να δει τη »θέσμιση» (βλ. και Ποντύ, από όπου παίρνει ο Καστοριάδης), δλδ αυτή τη στιγμή του »πνεύματος» που λες. Ωστόσο κατά τη γνώμη μου το »πνεύμα» υπάρχουν κάποιες διαδικασίες στο φυσικό και βιολογικό κόσμο που μας προκαλούν να το σκεφτούμε ευρύτερα (και κάποιες συζεύξεις). Το ότι η σύζευξη είναι ενεργητική δραστηριότητα του παρατηρούντος πρέπει να λαμβάνει υπόψη πως σε αυτό παίζουν ρόλο και οι παρατηρούμενες διαδικασίες, γιατί βλέπουμε συνθέσεις κάπου και όχι κάπου αλλού. Αν μπει όμως η διαφορά παρατηρούντος-παρατηρούμενου τότε η παρατήρησή μας είναι πάνω στη σχέση, και μπορούμε να πούμε ότι έχουμε το σύστημα παρατηρούντος-παρατηρούμενου ή με παραδοσιακούς όρους υποκείμενο-αντικείμενου, που το βλέπουμε από μια εσωτερική γωνία. Μπορούμε στο σύστημα κηπουρός-δέντρο να δούμε »από τη σκοπιά του κηπουρού» και από τη »σκοπιά του δέντρου». Η σκοπιά του δέντρου είναι διακριτή (τί επενέργεια ασκείται στο δέντρο), και μπορούμε να τη νοήσουμε ως διακριτή, στο »μοντέλο» πάντα, που είναι σχήμα του »πνεύματος».
        Νομίζω ο τρόπος που το προσεγγίζει ο Bryant είναι καλύτερος από του ΝτεΛάντα σε αυτό.

  9. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    »ξεκινώντας λέγοντας πως το Εγώ έχει έξεις μνήμες κλπ»

    ξεκινώντας λες*

  10. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Δεν είναι λόγια του Bryant στο λινκ. Είναι κριτική σε βάρος του ως στρουκτουραλιστή που μένει μόνο στο actual. Only when we reach the sub-representative plane can we reach the pre-individual singularity of intensity that is actualized on the other plane. Singularity is pre-individual. Individuation is intensive. It must occur at the level where there are not already actualized structural-relations. Τέλος πάντων λέει το παραπάνω. Ας το δεχτούμε ως σωστό. Πώς συμμορφώνεται με το σώμα χωρίς όργανα (BwO) που είναι σε αυτό το επίπεδο, και o Ντελεζ το παρομοιάζει με το βρέφος; Το βρέφος λέει είναι παθητικό και ενεργητικό απέναντι σε partial objects(po). Δηλ. το BwO αλληλεπιδρά με po όπως το βρέφος με τα μερικά αντικείμενα που επιδρούν πάνω του. Επομένως, εδώ, ναι μεν δεν υπάρχει ανάδυση νοήματος για τον Ντελέζ, αλλά υπάρχουν διαδικασίες σε ένα υπο-αναπαραστασιακό επίπεδο όπως λέει. Ο συγγραφέας λέει επίσης ότι υπάρχουν 2 είδη πολλαπλότητας. Προφανώς έτσι προσπαθεί ο συγγραφέας να αντιμετωπίσει πιθανές ασυνέπειες στην ντελεζιανή ορολογία. Αλλά, νομίζω ότι το πρόβλημα παραμένει. Στο Διαφορά και επανάληψη λέει ο Ντελέζ ρητά ότι η διαφορά έπεται. Επομένως, στο υποαναπαραστασιακό βάθος πώς συμβαίνει η επικοινωνία του σώματος χωρίς όργανα με αντικείμενα στη μερικότητά τους χωρίς να υπάρχει διαφορά; Νομίζω ότι το να διαλέξουμε μια σημασία επικοινωνίας χωρίς επικοινωνιακά χαρακτηριστικά οδηγεί σε άτοπο.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      A ναι σόρυ, πάντως όντως είναι αυτό τα partial objects το έχω δει και αλλού, στα Χίλια Επίπεδα. Θα επανέλθω σε αυτό αν χρειαστεί.

      Υπάρχουν δύο είδη πολλαπλότητας. Η δυνητική πολλαπλότητα, και η πολλαπλότητα στο actual επίπεδο, δεν υπάρχει ζήτημα εδώ. Φαίνεται και από το απόσπασμα που σου έστειλα από το Διαφορά και Επανάληψη, όπου αναφέρονται δύο είδη »διαφοροποίησης».
      Η διαφορά πώς έπεται; Η διαφορά λογικά προηγείται σε σχέση με την αντίφαση, στο προ-αναπαραστατικό επίπεδο. Η διαφορά διαφοροποιείται, κλπ. Η διαφορά ζει και βασιλεύει στο υποαναπαραστασιακό βάθος. Η ίδια η Ιδέα δεν είναι παρά Διαφορά νοήματος-μη νοήματος. Οπότε δεν ισχύει αυτό που λες στον Ντελέζ.
      Αν έπρεπε να του καταλογίσουμε μια ασυνέπεια, αυτή θα ήταν πως ενώ η Ιδέα είναι Διαφορά, ταυτόχρονα είναι και διαφορικό σύστημα. Το πεδίο εμμένειας είναι διαφορικό αλλά και η διαφορά. Το ίδιο θα πεις και για τον Λούμαν, πως ενώ πχ η Δικαιοσύνη δεν είναι παρά η διαφορά νομικά σημαντικών-μη σημαντικών, ταυτόχρονα είναι ένα σύστημα, ή αλλιώς, η διαφορά συστήματος-περιβάλλοντος, είναι και το σύστημα συστήματος-περιβάλλοντος. Για το πως ο Ντελέζ είναι στοχαστής του »όλου» λέει και ο Μπαντιού. Ανοιχτή ολότητα, concept παρμένο από τον Μπερξόν, αν θυμάμαι καλά από το βιβλίο του για τις δύο πηγές Ηθικής Θρησκείας. Το »παγκόσμιο ζώο» λέει ο Brassier.
      Εμένα βέβαια δεν με πειράζει αυτό με την ενότητα ούτε έχω φετίχ με την ενότητα ή καλύτερα με το ΕΝ όπως κανένας μαρξιστής, όπως θέλω να αυτοπροσδιορίζομαι, δεν θα έπρεπε να έχει (γιατί τότε το Κόμμα θα θεωρούνταν ένα τεράστιο ΕΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝ στα μούτρα-αλλά ας μην ανοίξουμε αυτό το ζήτημα) χωρίς να ισχυρίζομαι ότι δεν τρέχει και τίποτα, ότι δεν υπάρχει ανάγκη ξεκαθαρίσματος του ζητήματος.
      Οπότε το δύο είδη πολλαπλότητας δεν είναι προσπάθεια του συγγραφέα. Αν δεν πείθεσαι από το απόσπασμα που έστειλα (που μιλά για δύο είδη διαφοροποίησης, άλλα πολλαπλότητας, θα επανέλθω και σε αυτό)

      Η επικοινωνία των »στοιχείων» (πρόκειται για μόρια πνευματικο-υλικά) γίνεται μέσω του object x-αφηρημένη μηχανή, που λέγαμε και στην ανάρτησή σου για την κενογραμματική. Πρέπει όμως να διακριθούν ΞΕΚΑΘΑΡΑ (κρίσιμο σημείο) η αφηρημένη μηχανή από το σημείο της, που μπορεί να υπάρχει, μπορεί και όχι (αν και νομίζω, πρέπει να έχουμε το σημείο). Η διαφορά αυτή είναι ακριβώς η διαφορά αφηρημένης εργασίας στον Μάρξ, και σημείου-χρήματος.
      Η αφηρημένη εργασία, στο προαναπαραστατικό επίπεδο, είναι η Διαφορά με την οποία επικοινωνούν τα μόρια στο πεδίο. Όπως λέει ο Ιλιένκοφ ο σοβιετικός, δεν έχουμε στην έννοια πχ άνθρωπος ή εργασία, μια ουσία που την διαθέτουν ολόκληρη εντός τους οι επιμέρους άνθρωπου ή εργασίας, αλλά έχουμε το σύνολο των διαφορικών σχέσεων ή αλλιώς τη διαφορά των λεπτομερειών τους, συνοψισμένη σε μια minimal difference.
      Οπότε αυτό που ρωτάς έχει ήδη απαντηθεί στην ανάρτησή σου και στο σχόλιό μου στην »κενογραμματική», και μπορείς να το δεις και σε σχέση με τον Ellerman.
      Κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο προβλήματα όλα αυτά.

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Για το βρέφος: singularity, λέει, είναι το γέλιο του βρέφους (βλ. για αυτό αλλά και για όλα όσα συζητάμε, το κείμενο του G.Agamben για τον Ντελέζ »absolute immanence», που σχολιάζει ένα ύστερο άρθρο του Ντελέζ με τον χαρακτηριστικό τίτλο »immanence: a life…»)

  11. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Σα να καταλαβαίνω. Μάλιστα, πρέπει να υπάρχουν 3 είδη διαφοράς αν θυμάμαι καλά.
    Δηλ. singularity είναι το γέλιο του βρέφους, θα εννοείς το αντανακλαστικό, σε αντιδιαστολή με το συνειδητό γέλιο. Στο πρώτο έχουμε τη repetition-in-itself που είναι μία material repetition ενώ στη 2η περίπτωση είμαστε σε άλλο επίπεδο διαφοράς και επανάληψης όπου υπάρχει μάλιστα και ο χρόνος, γιατί στην πρώτη περίπτωση χρόνος δεν υπάρχει με την έννοια ότι ο χρόνος απαιτεί σύνθεση ενώ στο 1ο δεν υπάρχει σύνθεση. Ο χρόνος ως σύνθεση είναι αυτό που ονομάζεται στον Χούσερλ ως «living present».

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Συμπερασματικά, θα έλεγα ότι αν ο Χούσερλ τείνει προς το συνειδητό και προκαθορισμένο και αν ο Ντελέζ τείνει προς τος τυχαιακό(aleatory), θα έλεγα ότι εμείς να τοποθετηθούμε κάπου στη μέση. Με την έννοια ότι ο Ντελέζ θα μπορούσε να παρέχει ένα μοντέλο γενικό και ο Χούσερλ πιο ειδικό.

      Πχ η κενογραμματική θα μπορούσε να περιγράψει το ανθρώπινο μοντέλο με όρια και άρα μιλάμε για ένα σύνολο που αυτοοργανώνεται, όπως μιλά για αυτοοργάνωση οι Varela και Birkhard, αλλά επιτρέποντας την ανάδυση του νέου όπως μοντελοποιείται από τον Ellerman και τις χίμαιρές του.

      Τώρα, το «πνεύμα» που λέγαμε μπορεί να είναι φυσική ποιότητα όπως η μάζα το σπιν κά. Πχ υπάρχουν οι μικροσωλινίσκοι που ερμηνεύουν, οι νευρώνες που επεξεργάζονται πληροφορία κοκ μέχρι τη συνειδητή επιλογή που αποδεικνύει την ελεύθερη βούληση όπως την αναπτύσσει ο Libet. Μάλλον θα κάνω επόμενο ποστ.

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Σκέψου ότι η μία πολλαπλότητα είναι η δυνητική πολλαπλότητα, η άλλη είναι η πολλαπλότητα του Ενός, στη διαλεκτική ενότητα Ένα-πολλά. Η δεύτερη είναι ομογενή στοιχεία κατόπιν »ιζηματοποίησης», που καθιστά τα ετερογενή ομογενή (βλ. και έδαφος κλπ, έχω δει νομίζω τον Μίλλερ να λέει για »στοιχειοποίηση»).

        Το πρόβλημα με την ανάδυση του νέου είναι αρκετά σημαντικό, ουσιαστικά αν έχουμε ένα ανοιχτό όλον ή »παγκόσμιο ζώο»-δυνητικό πεδίο, υπάρχει όντως το νέο, ή τα συμβάντα είναι συνδυασμό στοιχείων και αναδύσεις που ήδη ανήκαν στο »δυνητικό δυναμικό», να το πω έτσι;
        Η γένεση του νέου είναι πρόβλημα. Ένα ακόμα είναι το Είναι ως γλωσσικό Είναι ουσιαστικά, αφού η θεωρία του συμβάντος-νοήματος συνυφαίνεται με τα συστήματα με κώδικα κλπ, δλδ φαίνεται σαν να εγκλωβιζόμαστε σε έναν σχεσιασμό ακόμα και όταν συλλαμβάνουμε τη »ζωή» (έχουμε δυισμούς δεμένους σε σχέσεις, εδώ ο Brassier από ό,τι θυμάμαι βλέπει ένα ίδιο ελάττωμα με τον Χέγκελ-βέβαια υπάρχει η διάκριση εσωτερικών και εξωτερικών σχέσεων και η »απόσυρση» αλλά είναι θα έλεγα ένας »αρνητικός» τρόπος να δείξεις το »πράγμα» που και πάλι ετεροπροσδιορίζεται από το γλωσσικό σύμπαν-η θέση του κονστρουκτιβισμού έχει δυνατά σημεία όπως λέει και ο Μπ στο Είναι και Συμβάν, για να την απορρίψει. Βέβαια και ο ΝτεΛάντα λέει πως η ποιοτική διαφορά του Ντελέζ είναι πως δέχεται τα νοούμενα ως αληθινό πεδίο-το δυνητικό που είναι αληθινό).

        Το »πνεύμα» ναι είναι μια λύση να το διευρύνεις τόσο, και οι άνθρωποι να είμαστε ειδικότερη περίπτωση. Τότε έχουμε μοντέλο μεταφυσικού ρεαλισμού. Και τα δέντρα ερμηνεύουν, και οι νυχτερίδες και οι βράχοι έχουν τη φαινομενολογία τους, ερμηνεύουν κωδικοποιούν διαφορετικά το υλικό συνεχές διακριτοποιώντας το, κ.ο.κ.

        Έβλεπα κάτι για Χούσσερλ και νανοτεχνολογία, μπορείς να πεις πως ο Χούσσερλ εξάγει μια »τεχνική» ταξινόμησης κλπ κλπ, που βλέπουμε πως τόσοι ως »τεχνική» την παίρνουν και την αποδίδουν στο Κράτος ως μηχανισμό, κλπ. Αυτή η »τεχνική» αναγνωρίζεται στον τρόπο που οργανώνουμε ειδητικά, αλλά και στον τρόπο πχ που το φυτό διακρίνει το ουσιώδες από το επουσιώδες, μεταφράζει βάσει τα δικά του αισθητήρια όργανα κλπ.

        Πιστεύω πως μια δυνατότητα είναι να θεωρήσουμε πως αυτό το σχήμα υπάγεται σε μια »ανθρωπική αρχή» (όπως λέει πχ ο Μορέν), δλδ ότι έχοντας το δικό μας σχήμα σκέψης και προβάλλοντάς το σε φυτά ζώα κλπ, αναπόφευκτα φαίνεται σαν να »ερμηνεύουν» και να »σκέφτονται» εκτελώντας κάποιες κοινές με εμάς λειτουργίες.

        Έτσι μπορείς να πεις πως στην πορεία από το φυτό πχ στον άνθρωπο, βλέπεις να προσεγγίζει η πραγματικότητα την έννοια, να συμπίπτει δλδ η »ανθρωπινότητα» του σχήματος-μοντέλου (γιατί είναι πάντα δικό μας σχήμα) με τη πραγματική »παραδειγματική» »εφαρμογή» (φτάνοντας στον άνθρωπο φαίνεται σαν να βρίσκει το μοντέλο την ανθρωπινότητα από την οποία είναι φτιαγμένο)

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Το νέο υπάρχει γενικά στη φύση. Οι νέες οντότητες είναι μη αναγωγιμες στα συστατικά τους στοιχεία. Θα μπορούσε να βοηθήσει και η κβαντικη με το πώς σταθεροποιούνται καταστάσεις.
        Για τη γλώσσα η έννοια της διαισθητικής ορθολογικοτητας του Χούσερλ, ενέχει το ξεπέρασμα των δεδομένων κωδικών. O πλουραλισμός της διυποκειμενικοτητας αφήνει κενά για το ριζικό.
        Ο Ντελεζ έχει καλή περιγραφή για το νεο με το προαναπαραστασιακο πεδίο ανοικτό Και το virtual.

  12. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    »μεταφράζει βάσει τα δικά του αισθητήρια όργανα κλπ.»

    μεταφράζει βάσει των δικών του αισθητηρίων

    Με αυτό που λέω για »ανθρωπική αρχή», σκέφτομαι μια τέτοια ερμηνεία του Χέγκελ με την Ιδέα ως μοντέλο και φιλοσοφία φύσης κλπ, μέχρι να συμπέσει το μοντέλο με το υλικό από το οποίο φτιάχτηκε (ανθρώπινη νόηση και κοινωνία). Αλλά απλά μια σκέψη είναι, δεν είμαι ικανός να »ξέρω».

  13. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Η φαινομενολογική αναγωγή μπορεί να μας πάει πίσω από τα πράγματα, στους μηχανισμούς. Αυτό όμως δεν αρκεί και χρειάζεται αυτό ακριβώς που έκανε και ο Χούσερλ και ο Ντελέζ δηλ. η αναζήτηση της συγκρότησης του υπερβατολογικού.
    Από τους νευρώνες ακόμη μπορούμε να δούμε την μεταφορά πληροφορίας. Οι μικροσωλινίσκοι ΜΤs ως τα κύρια δομικά στοιχεία του κυτταρροσκελετού αυτοποιούνται για να καθορίσουν τη μορφή και τη λειτουργία του κυττάρου (Ζαρκαδάκης). Αυτοί θα μπορούσαν να είναι «οι μικροέδρες της συνείδησης».. Η συνείδηση θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα μιας κβαντικής κατάρρευσης που σταθεροποιείται ως προϊόν εξέλιξης που εντυπώνεται στο DNA.
    Μπορούμε να μιλήσουμε για κάποιες σταθερές τάσεις που κληρονομούνται και κάποιες που προσλαμβάνονται με το ρίξιμο στον κόσμο. Το κληρονομημένο συμπορεύεται με το νέο. Η αποτελεσματικότητα είναι αυτή που ενισχύει τη σταθεροποίηση χαρτογραφικών διασυνδέσεων και οικοδομούν την πραγματικότητα.
    Τα νοητικά φαινόμενα , νομίζω σύμφωνα με τον Edelman, διακρίνονται ως εξής:
    1. Κβαντικό επίπεδο
    2. αυτο-οργάνωσης επίπεδο
    3. φαινομενολογικό
    4. Κοινωνιοβιολογικό.

    Ο σολιψισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί με την δι-υποκειμενικότητα, όπου αναπτύσσεται μία «διαισθητική ορθολογικότητα» με κύριο χαρακτηριστικό τον πλουραλισμό και καθορίζεται από την πολιτισμική κληρονομιά με σκοπό την υψηλότερη αντικειμενική ορθολογικότητα.

    Αυτό είναι το σκεπτικό μου.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Το πρόβλημα είναι περίπου το εξής: ο Ντελέζ και τα συστήματα για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του νέου εισάγουν έναν »δυισμό». Μια λανθάνουσα δομή, όπως λέει και ο Αλτουσέρ στο κείμενό του για το θέατρο. Ο Μασερέ του είπε να τα ρίξει όλα στο επίπεδο των ενικών στοιχείων και να αφήσει τη λανθάνουσα δομή, ο Ντελέζ έκανε το ακριβώς αντίθετο.
      Το πρόβλημα με το δυισμό είναι η σχέση μεταξύ των δύο επιπέδων, που εμπίπτει σε μια κριτική κατά της διαλεκτικής »ταυτότητας». Το πρόβλημα των περατών ορίων αντιμετωπίζεται με τη κλίση του »γίγνεσθαι» και των processes σε όλες τις πτώσεις. Το θέμα πάντα όμως είναι, διαδικασία τίνος, δλδ υπάρχει ενότητα.
      Αυτό δεν το αρνείται ο Ντελέζ. Στο κείμενο του Μπαντιού »ο φασισμός της πατάτας» (κάτι μου θυμίζει κάτι μου θυμίζει…) ο Μπαντιού μεταξύ άλλων λέει πως οι σπινοζιστές απλά πρέπει να παραβλέψουν το Δύο που εισάγει η διάκριση υπόστασης-κατηγορημάτων. Για τον πρώιμο Μπαντιού το Ένα σχίζεται στα Δύο, όπου Δύο είναι το εντός τόπου-χώρου θέσεων και το έκτοπο. Η δημιουργία του »νέου» θα έρθει από το έκτοπο. Αντιθέτως, αν η δυνητικότητα είναι πεδίο που ενέχει όλες τις δυνητικές καταστάσεις και συνδυασμούς (και μάλιστα μένει αμετάβλητη αιώνια όσο διαρκεί το ον για να κρατάει αυτό τη ταυτότητά του-μόνο μια απόλυτη απεδαφικοποίηση επιδρά στο virtual αλλά αυτό μας δίνει κάτι άλλο), αυτό σημαίνει πως κατά κάποιο τρόπο »όλα», όλες οι μελλοντικές καταστάσεις της οντότητας-συστήματος, είναι ήδη στο virtual που έχει τους δυνατούς συνδυασμούς. Οπότε το νέο είναι ψευδονέο. Όλα τα μικροσυμβάντα δλδ είναι ήδη περιοριζόμενα από το Κράτος της κατάστασης.
      Από την άλλη, αν τονίσουμε την αντίστροφη κίνηση, την αντι-ενεργοποίηση, έχουμε κίνηση από το actual στο virtual και άρα εμπλουτισμό του τελευταίου από το »υλικό» των συνθηκών εντός των ορίων της νοηματικής ταυτότητας του συστήματος. Όμως πάλι το »νέο» θα σημαίνει μια απόλυτη απεδαφικοποίηση. Αυτό το Απόλυτο »πόσο» διαφέρει από το »σχετικό» μιας σχετικής απεδαφικοποίησης (σχετική, στο βαθμό που συνοδεύεται πάντα από επανεδαφικοποίηση): Διαφορά σχετικού-απόλυτου. Θα έλεγα, διαφορά κιόλας σχετικής-απόλυτης αλήθειας, ή συμβάντος εντός του Κρατικού ορίζοντα και άνοιγμα σε πραγματικά κάτι »άλλο».
      Επειδή όντως βλέπω μια αναπόφευκτη διαλεκτική στον Ντελέζ, όπως άλλωστε μας λέει και η κριτική των Ζίζεκ, Μπαντιού (που μοιάζει στους ντελεζιανούς απλουστευτική αλλά νομίζω από τη σκοπιά τους γενικά είναι σωστή), χρειάζεται μια δέσμευση »διαλεκτικού είδους». Δηλαδή κατά τη γνώμη μου όπως είπα κλίνοντας το διαδικασιακό σε όλες τις πτώσεις και το πόσο περνάει ο ένας πόλος στον άλλο (πχ παρανοικός-σχιζοειδής στο ασυνείδητο ήδη) δεν απαντάει στο ζήτημα.
      Μια διαλεκτική δέσμευση (τύπου »αρνητική ενότητα», »καλό άπειρο» κλπ) βεβαίως και εγώ την επιδιώκω γιατί μας φέρνει κοντά στον Χέγκελ και τον μαρξισμό. Μία ανάγνωση όμως του Χέγκελ όπου το αρνητικό διαβάζεται ως απουσία νοήματος ή »περιβάλλον».
      Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ζήτημα του αρνητικού, και της Ιστορίας. Οι Ντ-Γκ μιλούν για τη δυνατότητα καθολικής ιστορίας αναδρομικά από την κεφαλαιοκρατία προς τα πίσω, καθώς το κεφάλαιο ως αποεδαφικοποιητική αποκωδικωτική δύναμη κατά κάποιο τρόπο μας δείχνει το »κρυμμένο μυστικό» όλων των παραδοσιακών κοινωνικών δομών (μετα-δομιστής το Κεφάλαιο!). Δλδ μπορούμε να πούμε πως το Κεφάλαιο εισάγει την »εργασία του αρνητικού» στην κοινωνική οντολογία, μάλιστα με την αυτοκίνηση του Χ-Ε-ΔΧ, και άρα τη δυνατότητα μιας διαλεκτικής συγκρότησης του νοήματος της Ιστορίας (που συγκροτείται ως αντικείμενο και ιστορία της κεφαλαιοκρατίας συγκεκριμένα-ή της νεωτερικής κοινωνίας).

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Για τα του Ellerman αν μπορείς παρέπεμψε να τα δω λίγο. Μήπως αυτή η τετραμερής διάκριση υπονοεί και έναν εξελικτικισμό; Από το πιο μοριακό θεμελιακό στο ανώτερο-μακρομοριακό. Συγχρονική ιεραρχία (καθένας έχει τα επίπεδα αυτά) αλλά και διαχρονική σειρά.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Edelman.
        Τον αναφέρει ο Ζαρκαδάκης. Ναι έτσι όπως τα λες

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Δεν μπορούμε λες να μιλούμε για ένα πεδίο όπου χαρακτηρίζεται από απειρότητα συνδυασμών αλλά και τον σχετικά σταθερό κόσμο; Όπως στην κβαντική η θεωρία των χορδών όπου η κβαντική υπέρθεση χαρακτηρίζεται από την απειρότητα και η κβαντική κατάρρευση από τη σταθερότητα. Ένα πεδίο είναι. Δεν προηγείται κάτι γιατί πάντα υπάρχει ήδη κάτι. Κάτι σα μία οντολογική differance.
        Το Εν και το Πολλαπλό ας το δούμε πρόκλεια.

  14. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    παράπεμψε*

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      @heroicodesembarazo

      Αυτό που λες είναι ακριβώς η θέση των Ντ-Γκ, δεν προηγείται κάτι, ταυτόχρονα το μοριακό και το γραμμομοριακό επίπεδο. Όμως το μοριακό εμφανίζεται να »προηγείται» νομίζω ως ταχύτερο. Κάπως το ερμηνεύουν δλδ πως φαίνεται να υπάρχει μια τέτοια εξέλιξη. Η ανθρώπινη σκέψη ιστορικά συνέλαβε ύστερα τη σχετικότητα και το μικρομοριακό. Η πρώτη »αυθόρμητη» αντίδραση είναι η αντιμετώπιση των σχέσεων ως οντοτήτων.
      Για το αναπτυξιακό κομμάτι, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι δεν υπάρχουν αντικειμενικές τάσεις υπό κάποιους όρους σταθερούς, σε ένα διανθρώπινο σύστημα. Σκέφτομαι πχ την τεχνική, και την ταχύτητα ή/και επιτάχυνση.

  15. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Η κβαντική κατάρρευση δείχνει ότι συμβαίνουν πράγματα που δεν ήταν προσχεδιασμένα να συμβούν. Η γέννηση της συνείδησης φερ’ ειπείν, δεν προϋπήρχε κάπου. Το δυνητικό δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως ένα είδους λογισμικού με προαποθηκευμένες πληροφορίες.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Από »ετεροτοπίες» του Φουκώ:

      »Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα πάντα είναι παρόντα,τουλάχιστον εν είδει δυνητικού αντικειμένου στο εσωτερικό ενός υφιστάμενου πολιτισμού.Τουλάχιστον όσα έχουν εμφανιστεί μια φορά.Το πρόβλημα των αντικειμένων που δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στον πολιτισμό είναι άλλης τάξης.Αλλά οφείλουμε να ξεκινήσουμε από τη λειτουργία της μνήμης και του πολιτισμού,αν θέλουμε να ενεργοποιήσουμε εκ νέου οποιοδήποτε αντικείμενο έχει ήδη εμφανιστεί μια φορά.Η επανάληψη είναι πάντα δυνατή,η επανάληψη με εφαρμογή και μετασχηματισμό…»

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Αυτό τώρα δεν ξέρω τι ακριβώς θέλει να πει. Τα πάντα είναι παρόντα με το «τουλάχιστον» υπονοεί ότι είναι και κατ’ άλλο τρόπο. Ποιος είναι αυτός; Τι σημαίνει άλλης τάξης αντικείμενα; Η επανάληψη δεν μπορεί να είναι απόλυτης ομοιότητας 100%, επομένως, πώς νοείται η επανάληψη; H μνήμη υπονοεί και μία συγκυριακή συνείδηση που έχει δικό της τρόπο να διαβάζει. Άρα, η μέθοδος είναι κάτι ιστορικό ή κάτι υπεριστορικό; γιατί εδώ μου φαίνεται πως λέει το 2o.

  16. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    heroicodesembarazo

    Πώς εξασφαλίζει ο Φουκώ ότι στις »Λέξεις και τα Πράγματα» έχει μια μέθοδο που μελετά ακριβώς τις λέξεις και τα πράγματα σε διάφορες εποχές; Ο Μillner υποστηρίζει ότι ο Φουκώ και ο Lacan αναζήτησαν στον στρουκτουραλισμό αυτό το υπέρτερο »παρατηρητήριο». Ακόμα και ιστορική να είναι η κάθε επιμέρους μέθοδος, η μέθοδος μελέτης των μεθόδων πρέπει να βρίσκεται σε ένα προνομιακό σημείο. Έτσι επιλέγουν το δομισμό ως σύνολο γενικών αρχών, ή τον μαθηματικό φορμαλισμό (όπως και το βλέπουμε). Άλλος τρόπος είναι να δώσει κανείς προνομιακή θέση στην ιστορική μέθοδο της εποχής του εξηγώντας τα πράγματα αναδρομικά βάσει αυτής. Και η category theory και άλλες μέθοδοι έχουν αξιώσεις υπεριστορικότητας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οπότε δεν υπάρχει κάτι το περιέργο σε αυτή τη φράση του Φουκώ, μόνο η αποφυγή του να σχετικοποιήσει και ιστορικοποιήσει απόλυτα τον εαυτό του.
    Ό,τι λέει εδώ ο Φουκώ θα μπορούσε να το λέει ο Ντελέζ με την έννοια του Aion ή παροντικής αιωνιότητας του δυνητικού του αντικειμένου, βλ. σχετικές αναρτήσεις Bryant. Σε αυτό το σημείο μεταξύ άλλων κάνει κριτική ο Μπαντιού στον Ντελέζ.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ayto afora ena erotima. Ta ypoloipa;

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Eδώ ο Φουκώ δεν έχει την αντίστροφη κίνηση, από την εμπειρία στη μνήμη ή από το ενεργό στο δυνητικό. Και πάλι όσο και να επαναλαμβάνεται με διαφορά κάτι, πρέπει να παραμένει το ίδιο. Άρα ο πολιτισμός έχει μια δυνητικότητα που θεωρητικά περιέχει »όλα» τα συστατικά-ή »ουσιώδη» του γνωρίσματα ήδη, όσες διαφορές και αν προκύψουν κατά την επανάληψη, αφού παραμένει αυτός τούτος και όχι άλλος πολιτισμός. Άλλης τάξης αντικείμενα σημαίνει λογικά αντικείμενα όπως του Φρέγκε ή τα objects της object oriented ontology (που δηλώνει επηρεασμένη από τον Φρέγκε).

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Δηλ. το οντολογικά νέο δεν υπάρχει στον Φουκω

  17. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Ο Φουκώ ενδιαφέρεται περισσότερο για μία γενεαλογία παραβλέποντας μία φιλοσοφική έννοια της χρονικότητας. Για αυτό και η έννοια της επανάληψης είναι προβληματική. Πχ μιλά για συγκλίσεις εξουσίας, πράγμα που υπονοεί τη χωροποίηση χρονικών στιγμών. Όμως έτσι δεν εξηγείται τι είναι αυτό που τις κάνει να συγκλίνουν; Τι είναι αυτό που κινεί την εξουσία και το λόγο ώστε να συγκλίνουν;

    Άλλο πχ με ίδιες συνέπειες την παράβλεψη της έννοιας της χρονικότητας. Η έννοια της λογικής αλληλουχίας δεν περιγράφεται πώς νοείται. Είναι μία έννοια που έχει ιστορικές εκφάνσεις; ή είναι διαφορετική κάθε φορά ανάλογα με τη συγκυρία; Είτε διαλέξουμε το ένα ή το άλλο η έννοια της χρονικότητας λείπει.

    Αυτό που λέω(που είναι της Μπάτλερ) δηλ. συγκλίνει με την κριτική του Μπωντριγιάρ στο Φουκώ στο Forget Foucault όπου εντοπίζεται πως η φουκωική μέθοδος είναι τελικά η κυρίαρχη μέθοδος. Είναι παράξενο, λέει ο Μποντριγιάρ, που ο Φουκώ σταματάει να μιλάει γιατί εξαντλεί το θέμα.

    Συμπερασματικά, πέφτει στην παγίδα της χωροποίησης της χρονικότητας που είναι η φαντασίωση της μαθηματικής απόλυτης γνώσης, που κυριαρχεί επάνω σε διακεκομμένες διάρκειες του παρελθόντος.

    Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει με Χούσερλ, είναι ότι η συνείδηση δεν είναι κυρίαρχη, γιατί υπάρχει ένα προ- και μη- αναγώγιμο μιας «φυσικής σχέσης» όπου η φύση ως σφαίρα των blosse Sachen, πραγμάτων που ανάγονται στον εαυτό τους, δεν έχει ιστορικό χαρακτήρα αλλά αποτελεί συσχετικό της ανθρώπινης αντίληψης.
    «Υπάρχει ένα γένος του «είναι», ένα σύμπαν με το «υποκείμενο» και το»αντικείμενό» του χωρίς όμοιο, η άρθρωση του ενός στο άλλο και ο ορισμός μια για πάντα ενός «μη-σχετικού» όλων των ¨σχετικοτήτων» της εμπειρίας» (Signes).

    Σε αυτή τη σχέση ο ρόλος του αντικειμένου είναι να συγκροτεί μία στιγμή ενότητας του σώματος περικλεισμένη μέσα στις λειτουργίες του, καθώς δε συνοδεύει απλώς κατά εξωτερικό τρόπο το πράγμα, αλλά αποτελεί πεδίο εντοπισμού των αισθήσεων. (Δεληβογιατζής). Η σχέση δεν είναι μονόδρομη. Ο χρόνος δημιουργείται με την αίσθηση αλλά αναπτύσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο χρονικότητας όπως κάνει και ο Ντελέζ.

    Ο «χρόνος» δεν είναι κάτι εξωτερικό ως προς ένα ενέργημα. Το ενέργημα μπορεί να ιδωθεί ως επανάληψη αλλά επανάληψη τίνος; Αυτού που δεν μπορεί να ανακτηθεί (η φυσική σχέση πράγματος-σώματος σε προσυνειδητό επίπεδο). Αλλά, αποκρυσταλλώνει το παρελθόν γιατί το ενέργημα λειτουργεί ως παραπομπή σε προγενέστερη αλυσίδα ενεργημάτων που υποδηλώνονται από το παροντικό ενέργημα. Δηλ. το ενέργημα διαρκώς χάνει τον παροντικό του χαρακτήρα. Τεράστια η διαφορά της έννοιας αυτής της επαναληψιμότητας στη χρονικότητα από αυτές της σύγκλισης και επανάληψης του Φουκώ. Η έμφαση εδώ είναι στο «μεταξύ» των χρονικών «στιγμών» που είναι μη-θεματοποιήσιμο. Η αντίληψη του σώματος είναι «ευόλισθη». Αδιαίρετη και συστηματική δύναμη οργάνωσης ορισμένων αναπτύξεων που περνούν από τη μια αντιληπτική προφάνεια στην άλλη, στη βάση μιας ευρύτερης έννοιας της χρονικότητας.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      @heroicodesembarazo

      Αυτό που δεν μπορεί να ανακτηθεί ως φυσική σχέση σώματος-πράγματος, είναι ανάλογο με την »πρωταρχική» Διάκριση συστήματος-περιβάλλοντος, τη διαφορά ή το όριό τους. Οπότε η διάκριση διατηρείται στις επαναλήψεις σταθερή και η διαφορά είναι διαφοροποίηση του ίδιου συστήματος. Ναι χαρακτηριστικό του Ντ είναι στροφή προς το Χρόνο. Είναι και η συμπαράταξή του με Μπερξόν σε σχέση με Αινστάιν. Ο Φουκώ τονίζει πως η στροφή στο χώρο που ακολουθεί τη νεωτερική στροφή στο χρόνο ως ιστορικότητα, είναι προιόν της εποχής που ζει, και την ασπάζεται φυσικά, όπως ο στρουκτουραλισμός γενικά στο χώρο θέσεων. Μπορούμε να υποθέσουμε την ενότητα χώρου και χρόνου ως προσπάθεια υπέρβασης του μανιχαιστικού διπόλου οι απόπειρες της οποίας έγιναν πολύ πριν βέβαια. Ωστόσο προς το παρόν »δεσπόζουσα», αν μπορώ να το πω έτσι, παραμένει ο χώρος στο χωροχρόνο. Υπάρχουν αιρετικές απόψεις όπως του Μπερξόν, του Ντελέζ και νεώτερων που μοιάζει να βάζουν δεσπόζουσα το χρόνο (ως σχέση παρελθόντος-παρόντος-μέλλοντος αλλά και με τη διάσταση της ταχύτητας). Όλη η κουβέντα από τη γεωπολιτική στη χρονοπολιτική απηχεί ένα τέτοιο πέρασμα που δεν έχει »πραγματοποιηθεί». Μοιάζει δηλαδή να ξεπερνάμε, μετά τη στροφή στο χώρο, το σκόπελό του, με μια νέα αντίληψη των πραγμάτων ή με τη χάραξη μιας νέας νοηματικής διάκρισης. Οπότε πρέπει να δούμε τις μεταβάσεις αυτές κάπως »πανοραμικά».
      Όσον αφορά τα μαθηματικά, δεν είναι όλα το ίδιο χωρικά.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Ούτε o Φουκω, ούτε ο Μπερξόν, ούτε o Χάιντεγκερ θεωρητικοποιουν πλήρως τη χρονικοτητα. Αντίθετα, με Χούσερλ-Ντεριντά είμαστε καλύτερα. Και δε μιλώ για τα μαθηματικά εν γένει αλλά για μαθηματική φαντασίωση.

  18. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    http://weltschmerzk.blogspot.gr/

    Στο μέρος του κειμένου όπου αναπαράγεται κριτική του Μπαντιού στον Ντελέζ, αυτά που λέγαμε, περί γένεσης του νέου σε σχέση με τη δυνητικότητα.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ti les gia ayto;

      Recall that in Deleuze the event is often posed in relationship to the accident. Essentially, there are two kinds of phenomena: the mere level of things that occur, which Deleuze calls accidents, and the pure event selected from out of all those accidental occurrences. So while it might not seem so at first glance, Deleuze’s theory of the event is in fact quite similar to Badiou’s theory of the event, and certainly had an influence on the younger philosopher. “My wound existed before me, I was born to embody it,” is Deleuze’s intonation of the event. For Badiou the refrain is something similar: I am a subject of truth by virtue of my fidelity to an event. In other words, my wound existed before me; I have a fidelity to my wound.(Compare this Deleuzian-Badiousian claim that “the event is mine” to Martin Heidegger’s claim that “being is mine” and one will see the outline of Heideggerian phenomenology framed in stark contrast against the work of the two Frenchmen.)

      http://eventmechanics.net.au/2012/05/heidegger-versus-deleuze-events-and-being/

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Αν δεχτούμε το πάνω, τότε βασική διαφορά υπέρ του Ντελεζ είναι η κίνηση στο πεδίο του προβλήματος σε αντίθεση με μια ελιτίστικη μαθηματική αξιωματική. Το πρώτο, μιλά για το πρόβλημα ως το οντολογικά μη-αναγώγιμο στοιχείο σε αντίθεση με την παγίδευση σε έναν βασιλικό φορμαλισμό.

      • Ο/Η Ονειρμός λέει:

        Για Χάιντεγκερ-Ντελέζ, βλ. τη διάλεξη του πρώτου για τη διαφορά (και την ταυτότητα). Σε κάποιο βιβλίο του (μάλλον Διαφορά και Επανάληψη), ο Ντ κάνει σχετική παραπομπή.
        Τώρα το »event is mine» μου φαίνεται πιο πολύ μια αποκομμένη φράση. Μην ξεχνάμε, ποιά είναι η σχέση του Ντελέζ με το »υποκείμενο». Η αντίθετη σε σχέση με τον Μπαντιού. Στον Ντελέζ κάθε διάκριση είναι και (μικρο)συμβάν. Το συμβάν, ιδεατό (virtual) και ενεργό (actual), είναι σύστημα διαφορών. Στον Μπαντιού όχι. Υπάρχουν ομοιότητες, αλλά δεν νομίζω ότι είναι εύλογη κάποια »σύνθεση». Ο Μπαντιού σε ένα κείμενό του για το συμβάν θέτει τα αξιώματα που τον διαχωρίζουν από τις αντίθετες αξιωματικές θέσεις περί συμβάντος του Ντελέζ.
        Τώρα η απ-ενεργοποίηση σαν πορεία από το ενεργό στο δυνητικό, είναι ο τρόπος που απαντούν για το ζήτημα της γένεσης του νέου. Αφού »τρέφεται» το δυνητικό από τυχαιότητα, υπάρχει μεταβολή. Πάλι αυτό δεν απαντά στο πώς προκύπτει κάτι ριζικά νέο. Όπως είπα πιο πάνω, έχω την εντύπωση ότι η διαφορά σχετικής-απόλυτης απεδαφικοποίησης είναι πρόβλημα. Θυμίζει λίγο και το πρόβλημα της απόλυτης άρνησης.

  19. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Aπ-ενεργοποίηση το προτίμησα από αντι-ενεργοποίηση.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Το νόημα επίσης το »event is mine» θα μπορούσε να είναι ότι η οπτική γωνία του παρατηρητή είναι εσωτερικευμένη από το ομοίωμα, όπως λέει ο Ντελέζ στο κείμενό του για το Πλάτωνα (παράρτημα στο Logic of Sense)

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Το θέμα είναι ότι μία αξιωματική δεν μπορεί να μιλήσει για το έκτοπο συμβάν. Μπορεί να το δημιουργήσει αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Πχ για τη Γαλλική Επανάσταση ως συμβάν μπορούμε να πούμε ότι πολλά είχαν ωριμάσει στις συνειδήσεις για να γίνουν και πολλά του παλαιού καθεστώτος επέζησαν.
        Εμείς θα μπορούσαμε να πούμε ότι το virtual δεν είναι ούτε πεπερασμένο ούτε άπειρο. Δεν μπορούμε να του εφαρμόσουμε τις ενδοκοσμικές σχέσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του.

  20. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Ηeroicodesembarazo

    Καλό το παράδειγμα με Γαλλική Επανάσταση και παλαιό καθεστώς. Το ίδιο ισχύει και για το »συμβάν» μαρξισμός, όμως έτσι χάνεται η ιδιαιτερότητα κάποιας τομής έναντι άλλων. Τί γίνεται πχ με τη πρωτότυπη κατονομασία; Βέβαια η θέση του Ντελέζ για την αιώνια επιστροφή του σημαίνοντος ίσως μας λέει ότι και το »προλεταριάτο» είναι ένα σημαίνον που επέστρεψε με μια νέα χρήση.
    Εν ολίγοις κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, και πιστεύω ότι όντως υπάρχει μια κρυψίνοια του Ντελέζ στη σχέση του με το Νέο και το Ένα. Κατά τα άλλα, μου φαίνεται πως έχει πολλά πλεονεκτήματα για την κατανόηση του σήμερα. Και τον θεωρώ πολύ πιο συμβατό με τις δικές μου απόψεις όσον αφορά τα δυνατά σημεία του μαρξισμού (βλ. έμφαση στον διαφορικό λογισμό από Μάρξ και Ένγκελς, πολιτική οικονομία κλπ).

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Για αξιωματική (axiomatics) οι Ντ-Γκ τη διακρίνουν από απλά αξιώματα, εμφανίζεται μόνο στον καπιταλισμό και αφορά αφηρημένες απεδαφικοποιημένες σχέσεις (ενώ ο κώδικας πάντα συνδέεται στενά με ένα έδαφος). Νομίζω ότι η μία αξιωματική αντικαθίσταται βίαια από μία άλλη, αφού δεν διαμεσολαβείται από το παιχνίδι των προτάσεων σε μια επιχειρηματολογία και σε ένα »διάλογο». Ο διάλογος τελειώνει γρήγορα με εκείνον που λέει Χ-Ε-ΔΧ και άγιος ο Θεός. Η αξιωματική μπορεί να κλονιστεί με πρακτικά μέσα και στρατηγικές και όχι διά της επιχειρηματολογίας. Η μόνη κριτική είναι εμμενής (αυτό κάνει ο Μάρξ στο Κεφάλαιο, ακριβώς ως »κριτική της πολιτικής οικονομίας»). Υπάρχει τομή από αξίωμα σε αξίωμα και από αξιωματική σε αξιωματική. Τώρα αν βλέπουμε κοινά αξιώματα παλαιού καθεστώτος και Γαλλικής Επανάστασης, ένα πχ »Πρωτόκρατος» να συντηρείται σαν φάντασμα, βλέπουμε τη συνέχεια και όχι την ασυνέχεια. Αναλόγως μάλλον τα δικά μας κριτήρια, και ποιά φαίνονται πιο χρήσιμα για μια πχ περιοδολόγηση της ιστορίας, του μαρξισμού, του καπιταλισμού, των κοινωνιών κλπ.

  21. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Όσον αφορά τον Ντελέζ, πρέπει να διαχωρίσεις τη ντελεζιανή έννοια «univocity of being» από το Ένα. Το πρώτο είναι μια απόπειρα να μιλήσει για μία έννοια ανεξάντλητων αιτιών χωρίς να ανήκουν σε μία Ουσία. Ο Μπαντιού το παραβλέπει αυτό. Για τον τελευταίο, ό,τι δεν είναι της θεωρίας του απορρίπτεται ως το Εν.
    Για την έννοια του νέου δες το κάπως έτσι:
    Ο τωρινός βασιλιάς της Γαλλίας είναι φαλακρός.
    Πρόκειται για φράση που είναι παράλογη, αλλά δεν είναι ανόητη. Αυτό δηλ. καταδεικνύει το εκτός ορίων του συστήματος. Είναι μία χίμαιρα που καταδεικνύει το πέρα από το όριο, όπως και η φράση «ο τετραγωνισμός του κύκλου». Πρόκειται για ένα υπαρκτό αντικείμενο στην ιδεατότητά του. Εδώ ο Ντελέζ ακολουθεί τον Meinong όπου διαχωρίζεται και μάλιστα με ανεξάρτητη σχέση το Sein από το Sosein, ο λόγος από την υλική πραγματικότητα. Το Sein έχει να κάνει με το να βρούμε έναν όντως-βράχο που ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά που του αποδίδουμε όπως σχήμα, μάζα, σύνθεση, πράγματα που όμως δεν υπάρχουν υλικά αλλά ιδεατά (Sosein). Το σημαντικό εδώ είναι ότι δεν έχουν σχέση εξάρτησης αυτά μεταξύ τους. Πχ οι σχέσεις(Sosein) των γεωμετρικών αντικειμένων είναι θεμελιωμένες χωρίς να χρειάζονται μία βάση α λα Sein. Έτσι, μπορούν να δημιουργούνται νέα αντικείμενα-χίμαιρες. Πρόκειται για συμβάντα.

    • Ο/Η Ονειρμός λέει:

      Noμίζω υπάρχει σχέση με το Φρέγκε στα »λογικά αντικείμενα».
      Για τη μονοφωνικότητα: και πάλι, η ντελεζιανή θέση απαιτεί μια δέσμευση περί ενός »παγκόσμιο ζώου» (όπως τονίζει και ο Brassier). Το ανοιχτό όλον του Μπερξόν δανείζεται ο Ντελέζ. Δεν νομίζω ότι ο Μπαντιού έχει και πολύ άδικο. Από τη σκοπιά του, και αυτό το »ανοιχτό όλον» ή »παγκόσμιο ζώο» προσκρούει στα προβλήματα της ολότητας, του συνόλου των συνόλων κ.ο.κ.
      Για τον Meinong ενδιαφέρον, έχεις καμιά παραπομπή για τη σχέση με Ντελέζ;

  22. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Ονειρμός περί κριτικής στον Χούσερλ:
    (Το πρόβλημα) Το βρίσκουν όλοι όσοι κάνουν κριτική στον Χούσσερλ πέρα από τον Χάιντεγκερ. Ο Ντελέζ, ο Ποντύ ως προέκταση κλπ, ασχολούνται με το προυποκειμενικοαντικειμενικό υπόστρωμα. Ο Χούσσερλ είχε την αξίωση με τη φαινομενολογική μέθοδο να παράγει τις διαστάσεις της σχέσης συνείδηση-πράγμα, τη Γνώση της Γνώσης (Λογική), το θεμέλιο των ειδικών επιστημών. Δεν μπορεί να παράγει το βιόκοσμο οργανικά. Δεν μπορεί να τον εντάξει στη φαινομενολογική και την υπερβατολογική αναγωγή. Ο Χούσσερλ θέλει να είναι μεθοδικός και να δομεί με μια σειρά προοδευτικής κατανοήσης. Οι αναλύσεις για τον βιόκοσμο δεν μπορούν να ενταχθούν οργανικά σε αυτό το γενικό σχήμα. Οριακά καταλύουν το εγχείρημα, και προτρέπουν σε μια οντολογία της »ζωής». Για να μην συμβεί αυτό, πρέπει να παραχθεί και ο βιόκοσμος.

    Πιο απλά, αν μείνουν τα πράγματα ως έχουν, ο Χούσσερλ έχει δύο μεθόδους. Μία φαινομενολογική, και μία για τη μελέτη των παθητικών συνθέσεων του χρόνου κλπ, που λειτουργεί ως »συμπλήρωμα». Αυτά τα δύο πρέπει να γίνουν ένα.

    Ακριβώς επειδή υπάρχει υπόστρωμα »κάτω» από τη σχέση υποκειμένου-αντικειμένου, η εκκίνηση στην »Κρίση» γίνεται όχι από μια απλή απόφαση του υποκειμένου να θέσει σε παρένθεση, αλλά από μια Κρίση μέσα στον βιόκοσμο. Άλλη εκκίνηση από αυτή που ακολούθησαν τα προηγούμενα έργα
    Πώς μιλάς μη φαινομενολογικά για πχ τις παθητικές συνθέσεις? Αν μιλάμε για τις παθητικές συνθέσεις μη φαινομενολογικά και κάπως »παράπλευρα», χωρίς να τις παράγουμε, μιλάμε, με τα κριτήρια του ίδιου του Χούσσερλ, εικοτολογικά, και αφελώς μεταφυσικά. Γιατί μιλάμε για την αισθητικότητα και το Χρόνο σαν να είχαμε »άμεση πρόσβαση» και άρα »οντολογούμε» με την παλιά μεταφυσική έννοια. Έτσι οι αναλύσεις του Χούσσερλ για τον βιόκοσμο είναι αυθαίρετες από φαινομενολογική σκοπιά. Στη πραγματικότητα, μπορεί να είναι σωστές γιατί στη πραγματικότητα ο Χούσσερλ δανείζεται εξιδανικεύσεις της εποχής από άλλες επιστήμες κλπ, ιστορικές κατηγορίες. Πρέπει όμως να υπάρχει επίγνωση για αυτό. Για να υπάρχει επίγνωση πρέπει ο βιόκοσμος να ενταχθεί οργανικά στο οικοδόμημα.
    Εγώ:
    Σχηματικά έχουμε την εξής πορεία:

    1. “That is a house.” (primary perception—positing)
    2. “I see that house.” (natural reflection—positing)
    3. “ ‘I see that house.’ ” (the reduced act (2), the single quotation marks
    signifying the reduced status)
    4. A reflective glance at (3). (transcendental reflection, non-positing)

    Το πρώτο εγώ στο 2 είναι το κοσμικό όπου συμβαίνει η αντιληπτική δραστηριότητα.
    Το Εγώ στο 3 είναι αδιάφορο. Η κατευθυντήρια έμφαση είναι στο see.
    Το Εγώ στο 4 είναι ο παρατηρητής που δε συμμετέχει στη κοσμική αντιληπτική δραστηριότητα. Εξετάζει το see.
    Ο Fink μιλά για 3 Εγώ. Το εγκόσμιο, το αναχθέν και το μη-συμμετέχον.

    The method of intentional analysis is now presented as explicating the potentialities
    that lie within an objective meaning, i.e., the intentional object qua intended.
    What is intended in a cogito is much more than what is actually and explicitly
    meant. This allows for, indeed calls for, an actualization of those “implicit”
    components. We have here a remarkable phenomenon, of “intending beyond
    itself.” In all this, the intentional object serves as a “transcendental cue” for
    intentional analysis. The “world” itself is a meaning, which calls for explication
    of the different strata of meanings that build up this total meaning. In all this,
    the formations of objectivities are rule-governed. Transcendental subjectivity
    in which all constitution takes place is not a chaos of diverse experiences but
    a system of rule-governed constitutional processes corresponding to different
    types of objectivities.

    Αυτή είναι η πορεία που μας νομιμοποιεί να μιλήσουμε για τις υποστρωμματικές διεργασίες.

    Ονειρμός:
    Τα επίπεδα που έστειλες δεν απαντάνε στο πρόβλημα. Γράφεις

    1. “That is a house.” (primary perception—positing)

    Πώς είναι δυνατή η εμπειρία, πέρα από την ενεργή συγκρότηση είναι και η παθητική »πρόσληψη» (αίσθηση). Οι »παθητικές συνθέσεις» λοιπόν είναι προυπόθεση της primary perception. Το πρόβλημα έγκειται λοιπόν στο πως μιλά ένας φαινομενολόγος για ένα επίπεδο προφαινομενολογικό, που δεν μπορεί να προκύψει δλδ από την ίδια τη φαινομενολογική εξέταση. Και αφού δεν μπορεί να προκύψει, ο φαινομενολόγος προυποθέτει μια οντολογία, υπόρρητα, που εξηγεί τις παθητικές συνθέσεις. Αυτή η οντολογία πρέπει να γίνει διάφανη ως τοποθέτηση, όπως είπα να ενταχθεί στη μελέτη των ειδικών επιστημών, ως μελέτη φυσικών και ψυχικών συστημάτων

    Εγώ:
    Η φαινομενολογία του το επιτρέπει, γιατί επιτρέπει στο υπερβατολογικο εγώ να εξεταστεί.
    Η φυσική επιστήμη ή η ψυχική πού στηρίζεται;
    Ονειρμός:
    στην τυπική υπερβατολογική οντολογία, ως απόρροια της φαινομενολογίας, η οποία συγκεκριμενοποιείται σε »περιοχικές οντολογίες (regional ontologies) μεταξύ των οποίων η μελέτη της φυσικής, των οργανισμών κλπ. Τις παθητικές συνθέσεις ωστόσο μπορείς να τις δεις μόνο στο πλαίσιο των σχετικών επιμέρους επιστημών, μετά την τυπική υπερβατολογική οντολογία (μετά την υπερβ. αναγωγή και τη συγκρότηση της γενικής λογικής των επιστημονικών νοηματικών ενοτήτων-συστημάτων). Με τη σειρά που έστειλα πριν.
    Εγώ:
    Το Εγώ είναι ένα. Αλλά μπορεί να «μεταφέρεται»

    Από την αντιληπτική διαδικασία, το Εγώ μπορεί να γίνει υπερβατολογικό. Ως τέτοιο μπορεί να συνειδητοποιήσει τις συνήθειές του. Το Εγώ και το υπερβατολογικό Εγώ αποκτούν έναν προσωπικό χαρακτήρα μέσω των συνηθειών.
    Μέχρι εδώ: Εγώ αντιληπτικό, Υπερβατολογικό, Προσωπικό. Αυτό το εγώ στο σύνολό του ο Χ το ονομάζει Μονάς.

    Η Μονάς είναι ένα γεγονικό υπερβατολογικό Εγώ. Από αυτό το Εγώ μπορεί από αυτή τη γεγονική του κινητικότητα, να γνωρίζει τις πολλαπλότητές του, πχ με το να φέρνει στη φαντασία μία από τις καταστάσεις του για να μελετήσει. Έτσι, περνά στο εγώ ως «Είδος». Έτσι, η φαινομενολογία γίνεται ειδητική έρευνα για να βρει τους νόμους της.
    Η Ζωή του Εγώ που αναπτύσσεται σύμφωνα με τους νόμους του είδους του, δημιουργεί μία Ιστορία που διαμορφώνεται σύμφωνα με γενικούς νόμους μιας Γένεσης. Συνεπώς, η Υπερβατολογική Φαινομενολογία γίνεται μία Γενετική .Φαινομενολογία.

    Κάθε habitus έχει τη δική του ιστορική καταγωγική εδραίωση.

    Διαμορφώνονται δύο μορφές γενέσεως η ενεργητική και η παθητική. Η παθητική διαμορφώνεται στη βάση γενικών νόμων που τη δένουν με τη συνείδηση του Εγώ. Η λέξη κλειδί εδώ είναι σύνδεσμος (association).

    Δηλ. όπως βλέπεις ο Χ πηγαίνει στο παθητικό ξεκινώντας από τα αναμφισβήτητα φαινόμενα.
    Και λέω αναμφισβήτητα γιατί η αλήθεια στη φαινομενολογία ταυτίζεται με την τεκμηρίωση.

    Αλήθεια είναι απόδειξη.

    Και απόδειξη εδώ είναι τα στοιχεία της φαινομενολογίας ως αποβλεπτικότητα προς ένα κατέναντι αντικείμενο.
    Αυτό είναι ένα σπίτι.
    Βλέπω ένα σπίτι.
    Το Εγώ υπάρχει αναμφισβήτητα σε σχέση με ένα κατέναντι.
    Αλήθεια στη φαινομενολογία είναι το αυτο-δόσιμο του πεδίου σχέσεων αυτής της εμπειρίας όπου το αντικείμενο καθαυτό είναι αυτό που στοχεύει και βρίσκει η αποβλεπτικότητα. Η επιβεβαίωση του αληθούς ξεκινά με το αν η αποβλεπτικότητα πετυχαίνει το στόχο της.

    Δε βρίσκω κάτι πιο βέβαιο στο οποίο μπορεί να στηριχθεί οποιαδήποτε επιστήμη.

  23. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Τι μπορούμε να πούμε πως έχουμε ως δεδομένο; Τα φαινόμενα

    Βλέπουμε για πχ ένα αντικείμενο έχοντας το βίωμα ότι είναι κάτι διαφορετικό από εμάς και εξωτερικό.

    Μπορούμε να κάνουμε οντολογία και να αναπτύξουμε μία οντολογία της συνείδησης ή του αντικειμένου καθαυτού; Λίγο δύσκολο καθώς η κίνηση στη γλώσσα δεν εξασφαλίζει το αντικείμενο καθαυτό ή μηχανισμούς καθαυτούς που υπάρχουν ιδίως όταν είμαστε σε έναν τόπο όπου δε σηκώνει το πείραμα και την επαλήθευση, τέλος πάντων μία επιστημονική μέθοδο όπως στις φυσικές επιστήμες, σε έναν δηλ. τόπο όπου κυριαρχεί το υποκειμενικό. Και πώς μπορούμε να οντολογικοποιήσουμε ό,τι είναι υποκειμενικό βίωμα;

    Αιτιοκρατικές θεωρίες, φυσικαλιστικές, θα μπορούσαν να εξηγήσουν τα φαινόμενα του νου; Λίγο δύσκολο αφού τα φαινόμενα είναι μη αναγώγιμα στον εγκέφαλο. Επίσης, δεν έχει εξηγητικό χαρακτήρα για την αισθητηριακή σύλληψη ενός αντικειμένου. Από την άλλη, το να πούμε ότι η αισθητηριακή πληροφορία είναι στη φύση όπως πχ η μάζα, μάλλον δεν είναι παρά μία τολμηρή υπόθεση.

    Άρα, μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει για ζητήματα του νου;

    Ίσως όχι. Αν διακρίνουμε ανάμεσα σε επιστημικό και οντολογικό και πάρουμε τον επιστημικό δρόμο. Πχ το βίωμα του πόνου δεν μπορεί να το αισθανθεί κανείς παρά μόνο αυτός που το νιώθει. Μπορούμε όμως να γνωρίσουμε τι είναι ο πόνος αντικειμενικά. Επιλέγουμε το τι μπορούμε να γνωρίσουμε για τον πόνο σε αντίθεση με ένα ερώτημα για το είναι του πόνου:

    My pains have a subjective mode of existence in that they only exist as experienced by me, the subject. But mountains and molecules have an objective mode of existence because they exist whether or not they are experienced by any subject. It can be an epistemically objective matter of fact that I have a pain even though the mode of existence of the pain is ontologically subjective. (Searle. Philosophy in a New Century. New York: Cambridge, 2008.167)

    https://narrative110y2013.wordpress.com/2013/06/27/objectivity-epistemic-and-ontological/

    Επομένως, από επιστημική άποψη μπορούμε να προχωρήσουμε σε μία φαινομενολογική αναγωγή: να βάλουμε το φαινόμενο σε παρένθεση και να προχωρήσουμε αναλυτικά σε κάποιες αρχές. Πχ ότι η συνείδηση αναγνωρίζει αντι-κείμενα, ότι βλέποντας το απέναντι αντικείμενο η συνείδηση υπο-νοεί το σύνολό του παρόλο που δεν το εξετάζει λεπτομερειακά βγάζοντας συνέχεια συμπεράσματα για τη θέση του, και άρα, η υπονοητικότητα αυτή ως μια έννοια υπερβατολογικού, υπάρχει στην αυτονομία της. Ή ότι παράλληλα με το ορατό/παρατηρήσιμο συν-υπάρχει το αόρατο/μη-παρατηρήσιμο:

    We may refer to this as a “category” of observability, or a category of perception—a category of things that present observably to my consciousness. On the other hand, there is a nonobservable aspect to my action—what we may refer to as a category of nonobservability.

    To understand this category of nonobservability, consider the things we assume or believe are “there now” or “happening now” at any given moment, but which we do not actually observe. For example, I believe or assume that the back of that wall (points to wall) is “there now,” but I do not now observe the back of that wall. The back of that wall is, to me, a “presence” that I do not perceive or observe. It is present (I assume or believe), but not presently perceived or observed by me. We might refer to the back of the wall as a nonperceptual presence.

    http://praxeology.org/2015/12/16/praxeology-four-essays/

    Επομένως, καθίσταται δυνατή μία επιστήμη για τη συνείδηση. Μία αναλυτική επιστημική φαινομενολογία. Η κατάληξη σε μία category of nonobservability με έναν ισχυρό βαθμό αποδεικτικότητας. Μία αποδεικτικότητα που δεν απαιτεί τη συνοδεία της επάρκειας. Πχ στον Husserl:

    In Cartesian Meditations, however, things have changed.
    First, it is not an evidence which is not restricted to eidetic intuitions, but
    used primarily with respect to the givenness of existence . It is said that the existence of the subject is given to the subject in immediate apodictic
    evidences while the existence of the world is given only in a presumptive
    apodictic evidence-this is the strongest assertion about the givenness of
    existence ofthe world we can find in Husserl in this respect.»
    Please note that I use the term «apodictic» only as a predicate for
    givenness and not for being and hence use it in a strictly epistemic and not an ontological way. The «not being able to be represented or thought
    otherwise» is now specified . An evidence is apodictic if any reflection on
    the mode of such a givenness reveals in its own underlying structure what
    is in question. It is obvious that apodictic evidences can in general only be
    found with respect to the evidences in which the subject is given to itself,
    first of all with respect to its existence, but then also with respect to certain general structures of subjectivity such as temporality, because all reflections on this structure are «necessarily» themselves temporal. They happen in subjective time.


    It is, however, sufficient to point out that apodicticity has
    nothing in common with and even excludes adequacy. The pure givenness
    of the existence of an otherwise completely unexplicated realm can be
    apodictic and nevertheless be completely inadequate. The knowledge of
    some features of the structure oftemporality can be inadequate, it may even contain serious misunderstandings generated on the level of predication,but it is nevertheless apodictic in the sense mentioned .

    «THE APODICTICITY OF ABSENCE»
    THOMAS M. SEEBOHM, στο Derrida and Phenomenology, σελ. 199

    Υπάρχει ο όρος eterophenomenology όπου εννοείται η διεπικοινωνία προκειμένου να μοιραστούν οι επιστημικές αναπτύξεις ώστε να πάρουν το χαρακτήρα καθολικής επιστήμης. Στον Husserl η έννοια της intersubjectivity βοηθά προς στην ίδια πορεία.

    Για περαιτέρω μελέτη:

    THE CONSTITUTION OF
    CONSCIOUSNESS
    A Study in Analytic Phenomenology
    Wolfgang Huemer
    Routledge
    New York & London

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s