Προς μία νέα Ενολογία

Στον Πρόκλο, υπάρχει μία κλιμακωτή λογική :

Από τα πάνω προς τα κάτω έχουμε:
Εν
Είναι
Ζωή
Νους
Ψυχή
Σώμα

Το κατώτερο είναι ελλειπτικός  εκφραστής του ανώτερου. Πχ στην περίπτωση του Σώματος, τελευταία βαθμίδα, ο ενσώματος άνθρωπος είναι ανήθικος κλιμακωτά ως προς την ανοδική του πορεία προς το υψηλότερο, το οποίο είναι μία υπεράρνηση. Την ίδια στιγμή είναι κακός με την έννοια μιας οριζόντιας σχέσης αντίθετων πόλων. Πχ είναι αν-ηθικός κλιμακωτά ως προς την ηθική πορεία προς το αγαθό, και κακός, οριζόντια, ως ο αντίθετος πόλος του καλού.
Έτσι δημιουργούνται οι εξής αληθείς περιπτώσεις:
1. Το καθολικό κακό δεν υπάρχει, δεν έχει νόημα η συζήτηση επ’αυτού. Για τον Πρόκλο όπως δείξαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, το κακό δεν παράγεται ούτε παράγει. Απλώς, είναι η απόσταση των οντοτήτων από το Εν.
2. το καθολικό καλό είναι αληθές, γιατί μετέχει στο Εν
3. το ατομικό κακό είναι αληθές, ως προσδιορισμός της απόστασης της ατομικής οντότητας από το Εν.
4. το ατομικό καλό είναι αληθές, ως εκφραστής της ανοδικής πορείας (τάση-προς) της ατομικής οντότητας προς το Εν.

Αν ~ είναι η άρνηση της κλίμακας προς τα πάνω και – η άρνηση της οριζόντιας στέρησης και ¬ η άρνηση σε σχέση με το από κάτω μέλος της κλίμακας τότε είναι αληθές  ότι

Ρ ^ ~ Ρ^¬Ρ
Βάσει αυτού ένα πχ : αν δούμε την περίπτωση της ψυχής, μπορεί να διαιρεθεί σε ~ψ(άρνηση ψ ως προς την ανώτερη ενάδα της ψυχής που είναι ο Νους, αυτό ονομάζουμε υπεράρνηση), ψ αλλά και ¬ψ(άρνηση προς την κατώτερη βαθμίδα, “υπό”, εδώ δηλ. το ¬ψ είναι το Σώμα). Υπάρχει όμως και η άρνηση – που είναι το οριζόντιο αντίθετο. Λεκτικό παράδειγμα το λυπημένος απέναντι στο χαρούμενος). Όλα αυτά είναι αληθή στον Πρόκλο.

Συλλογισμοί του τύπου -καλός ≤ κακός είναι ψευδείς, ως δηλ. οριζόντιοι αντίθετοι πόλοι.
Αλλά, είναι αληθείς ταυτόχρονα περιπτώσεις του τύπου:
Η Πρόνοια υπάρχει => τα πράγματα είναι καλά
Η Πρόνοια δεν υπάρχει => τα πράγματα δεν είναι καλά

Αυτό συμβαίνει γιατί σε σχέση με τη θέση ότι η Πρόνοια υπάρχει σε όλα τα όντα, το 1 είναι αληθές. Όμως, επειδή τα πράγματα έχουν έλλειψη σε σχέση με τα καθόλου στα οποία μετέχουν, ισχύει και το 2.

Παρόμοιο παράδειγμα. Κλιμακωτά μπορεί να ισχύει ότι:

Ο ανήθικος είναι αγαθός, (ως τάση-προς-το-Εν)

Βλέπουμε συνεπώς ότι υπάρχει μία αξιολογική τάξη που έχει μία κατευθυντικότητα: “είναι λιγότερο ___ από”.

Και όταν υπάρχει το Εν τότε ποια η φύση αυτού του supremum της αιτιακότητας και της ύπαρξης;
Η απάντηση του Πρόκλου είναι o συνδυασμός της διαίρεσης και της άρνησης.

Χωρίζοντας το Α σε Β και ~ B, και το Β σε C και ~ C, το ~ B σε D και ~ D κοκ προκύπτουν προτάσεις για το Εν (Α) τι δεν είναι. Πχ δεν είναι το σημείο εκκίνησης , δεν είναι το τελευταίο επόμενο, γιατί πάντα ορίζεται ως υπεράρνηση. Παράλληλα, μέσω της υπεράρνησης μπορούμε να βρούμε την αλήθεια των χαρακτηριστικών του Ενός. Η υπεράρνηση δηλ. παράγει την επιβεβαίωση. Πχ το Εν (Α) είναι η υπεράρνηση της ύπαρξης (~Β) . Το Εν (Α) είναι η διπλή υπεράρνηση του νου (~~ C) κοκ

Δηλ.

Εν=~Είναι
Εν=~~Ζωή
Εν=~~~Νους
Εν=~~~~Ψυχή
Εν=~~~~~Σώμα

Στα δικά μας, σε σχέση με τη θεωρία του ομοιώματος που επεξεργαζόμαστε, θα λέγαμε ότι θα μπορούσε το Εν να οριστεί ως διαρκώς ~ του κάθε χειροπιαστού
που έχουμε. Έτσι εξασφαλίζουμε και την πορεία προς το Α και είμαστε
διαρκώς αποδομήσιμοι. Αν δεχτούμε ότι κάθε παγιωμένη ιστορική στιγμή είναι ένα ομοίωμα Ο, τότε υπάρχουν οι αλήθειες Ο ^ ~Ο, έτσι ώστε το κάθε υπερβατολογικό ενός ομοιώματος που δημιουργείται ιστορικά να μπορεί να είναι αληθές στην τάση του προς το Απόλυτο/Εν αλλά και ψευδές στη στέρησή του από το Απόλυτο/Εν λόγω του ότι το Α= ~(Ο ^ ~Ο) μαζί. Η ειδητική ουσία θα μπορούσε να είναι το Εν ως μετεχόμενο σε κάθε τι. Όλα υπάρχουν δηλ. γιατί μετέχουν στο Εν.

Προτείνω το Εν να είναι μετεχόμενο στο Ομοίωμα(Ιδέα) σε διάκριση με το ομοίωμα (ιστορική στιγμή/έκφανση του Ομοιώματος) ή τα ομοιώματα(ιστορικού χαρακτήρα). Το Εν είναι μετεχόμενο σε Ομοίωμα και ομοίωμα.

Πχ ένα ιστορικό ομοίωμα είναι έκφανση του Ομοιώματος, το οποίο
όμως Ομοίωμα, δεν έχει περιεχόμενο γιατί βάσει της κλιμακωτής λογικής το Ο
είναι πάντα υπεράρνηση. Κάτι σαν αρχέτυπο χωρίς σαφές περιεχόμενο με 1,2,3..
γνωρίσματα. Η ιστορική οπτική του ομοιώματος, ακριβώς επειδή σε αυτή υπάρχει το Εν μπορεί να σημάνει οντολογικά το Εν.  Υπάρχει ένας οντολογικός δεσμός. Άρα, το ομοίωμα επειδή μετέχει στο Εν το παριστάνει αλλά επειδή είναι (ακόμη και λάθος να κάνει) πάντα τάση προς το Εν δεν το παριστάνει ποτέ πλήρως έτσι ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να ισχυριζόμαστε ότι οντολογικά επειδή είμαστε στο Εν δυνάμεθα να πορευθούμε προς αυτό και παράλληλα είμαστε σε έλλειψη ως προς αυτό.

Με άλλα λόγια, το υπερβατολογικό του ιστορικού ομοιώματος
σταθεροποιείται ως προς την τάση του προς το Εν αλλά και είναι
αποσταθεροποιημένο από την ίδια την απόσταση που το χωρίζει από το Εν.
Ταυτόχρονα δηλ. υ^~υ.

Το Εν όπως και το Ομοίωμα είναι μέσα στο ιστορικό ομοίωμα και
άρα το ομοίωμα δεν είναι εκτός του Ομοιώματος (δηλ. είναι μέσα στο
Εν του σύν-παντός). Αλλά το ιστορικό ομοίωμα είναι έξω από τα
Εν ≥ Ομοίωμα, γιατί το Ομοίωμα δεν εξαντλείται στα όρια του ενός
ιστορικού ομοιώματος. Έχουμε δηλ. Ο=~ο

Το Εν ορίζεται και αποδεικνύεται ως η άρνηση των κατώτερων βαθμίδων.
Πχ ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά:
Εν = ~ Ομοίωμα
Εν = ~~ Υπερβατολογικό
Εν = ~~~ Ιστορία
Εν = ~~~~ Ενυλότητα

Το σχήμα του Πρόκλου:
σχήμα

Η λογική του Πρόκλου φαίνεται να είναι μία category theory (CT) όπου υπάρχουν συγκεκριμένα καθόλου και μάλιστα ενσωματωμένα σε εκφάνσεις/στιγμές. Συνεχίζοντας τη δική μας σκέψη, αν ισχύει για ένα χ ότι χ’ (άρνηση χ) επηρεάζει το χ και ότι το χ επηρεάζει το χ’ , τότε υπάρχει μία σχέση χ->χ’ και χ’ ->χ . Πχ τέτοια είναι η σχέση νου (χ) και παθών(χ’) σε έναν άνθρωπο. Τώρα, έστω άλλος άνθρωπος ψ με παρόμοια σχέση προς τον εαυτό του. Αν δεχτούμε παράλληλα πως ακόμη και σε απόσταση τοπική και χρονική χ  και ψ αλληλοεπηρεάζονται ηθικά μέσα από αναγκαστική ηθική σχέση (η κοινή χαρτογράφηση/βάση), τότε διαπιστώνεται μία οντότητα-σχέση όπου χ χ’ ψ ψ’ αλληλοεπηρεάζονται και αν υπολογιστούν όλοι οι άνθρωποι ανοίγονται νέες δυνατότητες για νέες ταυτότητες και νέες κατηγοριοποιήσεις. Πρόκειται για δημιουργίες που δεν ανήκουν πλήρως στις δεδομένες σχέσεις που αναδεικνύουν τις ταυτότητες των χ ψ. Οι νέες οντότητες δηλ. είναι χιμαιρικές όπου η ουρά της χίμαιρας βρίσκεται στο ένα δεδομένο πλαίσιο και το κεφάλι απλώνεται σε ένα νέο πλαίσιο δυνατοτήτων.
Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι ότι χ ψ αναταυτοποιούνται, εφόσον κατ’αρχήν αντιμετωπιστούν ως αυτόνομες και αυτοπροσδιορισμένες μονάδες. Τα χιμαιρικά χ ψ είναι κατ’ανάγκη εκφάνσεις των καθόλου αλλά και μονάδες που προσδιορίζονται και προσδιορίζουν. Πχ στις κοινωνικές επιστήμες, αν οι άνθρωποι είναι, μέσα από κυρίαρχες σχέσεις, με συγκεκριμένα γνωρίσματα, παράλληλα και όπως το αναπτύξαμε, υπάρχουν οι χιμαιρικές δυνατότητες για αναπεριεχομενοποίηση των μονάδων του κυρίαρχου συστήματος. Πχ στη σχέση ιδιοκτήτη εργάτη αν η σχέση κυριαρχίας είναι ιδιοκτήτης ->εργάτης , στη χιμαιρική σχέση o εργάτης δεν είναι παθητικός δέκτης αλλά αυτοπροσδιορισμένη μονάδα που αποδεικνύει ότι η δεδομένη σχέση είναι λανθασμένη και πρέπει να αλλάξει.

Γενικότερα, αν έχουμε δύο χαρτογραφήσεις και διακρίνουμε από καθεμία ένα σημείο τους, τα δύο αυτά σημεία, αν και φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, μπορούμε αυτονομώντας τα να τα δούμε ως όμοια, με κοινή ιδιότητα, πχ “ως σημεία (χαρτογράφησης)”. Από αυτά τα δύο μπορεί να δημιουργηθεί μία χίμαιρα.

Έτσι μπορεί να διαβαστεί και η έννοια της χουσερλιανής empathy που ανέπτυξα σε προηγούμενο ποστ, έτσι ώστε το βρέφος σε σχέση με το άλλο δεν είναι παθητικό σημείο στο χάρτη αλλά αυτόνομα διενεργεί το ένα προς το άλλο, και τα δύο μη-παθητικά και ως προς την εσωτερική τους αλλά και ως προς την εξωτερική τους χαρτογράφηση. Έτσι δημιουργούνται χιμαιρικές οντότητες.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Husserl, Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, Ομοίωμα, Πρόκλος, Πολιτική Φιλοσοφία, Πολιτική δράση, Φιλοσοφία and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Προς μία νέα Ενολογία

  1. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Βιβλιογραφία:
    Για category Theory εδώ: http://www.ellerman.org/tag/category-theory/
    Για Πρόκλο:
    Martin N. John, «Existence, Negation, and Abstraction in the Neoplatonic Hierarchy»
    – «Proclus on the Logic of the Ineffable»
    – «Proclus on the Neoplatonic Syllogistic»

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Από τα πάνω προς τα κάτω έχουμε:
      Εν
      Είναι
      Ζωή
      Νους
      Ψυχή
      Σώμα

      Διαιρέσεις γίνονται και μέσα σε αυτά πχ
      Το Αμέτοχο Είναι είναι η αιτία για το τα πολλά είναι, αλλά για να είναι τα είναι , το Είναι είναι και αιτία για τη Ζωή που είναι αιτία για τις ζωές. Έτσι δημιουργούνται τρίγωνα όπως Είναι-είναι-Ζωή.κοκ
      Άλλη διαίρεση:
      Στο Νου διακρίνονται: ο Νους ως όλον, ο Νους ως πολλά, ο Νους αριθμός. Από κάτω είναι : η μείξη, το σχήμα, το στον εαυτό του και άλλα , το σε κίνηση και στάση, το ίδιο και διαφορετικό, το όμοιο και το ανόμοιο, το απτό και το μη-απτό.

      Αν πάρουμε τυχαία την ψυχή, μπορεί να διαιρεθεί σε ~ψ(άρνηση ψ ως προς την απο πάνω ενάδα της ψυχής που είναι ο Νους, αυτό ονομάζουμε υπεράρνηση) και ψ αλλά και ¬ψ(άρνηση προς την απο κάτω βαθμίδα, «υπό», εδώ δηλ. το ¬ψ είναι το Σώμα, αλλά υπάρχει και η άρνηση -που είναι το οριζόντιο αντίθετο λεκτικό παράδειγμα το λυπημένος απέναντι στο χαρούμενος). Αυτά υπάρχουν ταυτόχρονα στον Πρόκλο.

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Ξαναδούλεψα το κείμενο. Νομίζω ότι πολύ πιο κατανοητό και σαφές τώρα. Ζητώ συγνώμη για κάποια τεράστια άλματα. Όποιος ενδιαφέρεται ας το ξαναδιαβάσει.
    Χρόνια πολλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s