Το κακό στον Πρόκλο

Όπως το σκότος δε συμμετέχει στο φως έτσι και το κακό στο καλό. Μία είναι η  αρχή των όντων και αυτή είναι αγαθή. Το κακό δεν ανήκει στο Είναι, και καθώς το Είναι ανήκει στο Εν, το Εν ως αγαθό δεν μπορεί να παράγει το κακό ή τη φύση του κακού. Αν το αγαθό δεν αγκαλιάζει τα πάντα τότε δε θα είναι η αρχή των πάντων. Κάθε ουσιώδης υπόσταση υποστασιοποιειται από το Είναι. Το καθετί όμως όντως ον συμμετέχει στο Εν.
Το κακό ή θα είναι άλλη μία αρχή ή δε θα έχει ύπαρξη. Αν τα όντα επιθυμούν το αγαθό, το κακό δεν μπορεί να επιθυμεί το αγαθό και άρα ούτε να έχει μία πορεία επιστροφής προς το Εν. Αν η ύπαρξη συμμετέχει στο είναι και το είναι στο εν, τότε το κακό δεν έχει ύπαρξη. Το κακό είναι αν-υπο-στατικό. Όχι μόνο δεν υπό-ισταται του Ενός αλλά επειδή το Εν δεν το θέλει και δεν το παράγει, είναι ανυπόστατο.
Τότε, πώς το κακό υπάρχει ενώ o Θεός το έχει σε ανυπαρκτικη κατάσταση; Από πού προκύπτει; Το κακό εντοπίζεται στη ζωή των ανθρώπων, στις εσωτερικές ψυχικές συγκρούσεις. Πώς επιδρά το κακό; Δια-φθειροντας. Η (δια)φθορά όμως είναι συσχετικο της γέννησης. Επομένως, είναι αναγκαία για την τελειότητα του κόσμου. Με αυτή την έννοια επιτρέπεται να υπάρχει.
Σε σχέση με το Απόλυτο Αγαθό κάποιος μπορεί να θεωρηθεί λιγότερο ή περισσότερο καλός. Το άδικο όμως που υπάρχει λιγότερο ή περισσότερο πιο κοντά στο απόλυτο αγαθό, είναι εξίσου άδικο, ένα άδικο αδιαβαθμιστο, γιατί και στις δύο περιπτώσεις το άδικο δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο κακό.
Έχουμε τις εξής περιπτώσεις:
1. Η τάση προς το αγαθό παράγει τη στέρηση του καλού.
2. Οι στερήσεις που υπάρχουν όταν απουσιάζει η τάση προς το καλό δεν έχουν τίποτα καθαυτό που να συμβάλει στην ύπαρξη. Πχ όταν ο λόγος περικυκλώνεται από τα πάθη, ο λόγος αφορά την περίπτωση 1 και τα πάθη τη 2.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Πρόκλος, Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

6 Responses to Το κακό στον Πρόκλο

  1. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Δηλ. υπάρχει μία κλιμακωτή λογική στον Πρόκλο όπου το κατώτερο είναι ελλιπής εκφραστής του ανώτερου. Πχ ο άνθρωπος ένυλος είναι ανήθικος κλιμακωτά ως προς την ανοδική του πορεία προς το υψηλότερο, το οποίο είναι μία υπεράρνηση. Την ίδια στηγμή είναι κακό με την έννοια του τι στερείται οριζόντια. Πχ είναι αν-ηθικός κλιμακωτά ως προς την πορεία προς την ηθική και κακός οριζόντια, ως στέρηση.
    Έτσι δημιουργούνται οι εξής αληθείς περιπτώσεις:
    1. Το καθολικό κακό δεν υπάρχει, δεν έχει νόημα η συζήτηση επ’αυτιού
    2. το καθολικό καλό είναι αληθές
    3. το ατομικό κακό είναι αληθές
    4. το ατομικό καλό είναι αληθές.

    Αν ~ είναι η άρνηση της κλίμακας και ¬ η άρνηση της οριζόντιας στέρησης τότε είναι αληθές :

    Ρ ^ ~ Ρ
    Οι άνθρωποι είναι ζώα, τα ζώα δεν είναι άνθρωποι άρα οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και μη άνθρωποι.

    Συλλογισμοί του τύπου ¬κίνηση ≤ κίνηση είναι ψευδείς
    Αλλά, είναι αληθείς ταυτόχρονα και περιπτώσεις του τύπου:
    Η Πρόνοια υπάρχει => τα πράγματα είναι καλά
    Η Πρόνοια δεν υπάρχει => τα πράγματα δεν είναι καλά

    Κλιμακωτά μπορεί να ισχύει ότι:
    το ίδιο (υπερ-διαφορετικό) είναι διαφορετικό
    ή
    η ακινησία(υπερ-κίνηση) είναι κίνηση.

    Συνεχίζεται

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Βλέπουμε συνεπώς ότι υπάρχει μία αξιολογική τάξη που έχει μία κατευθυντικότητα: «είναι λιγότερο πραγματικό από».

      Και όταν υπάρχει το Εν τότε ποια η φύση αυτού του supremum της αιτιακότητας και της ύπαρξης;
      Η απάντηση του Προκλου είναι o συνδυασμός της διαίρεσης και της άρνησης.
      Συνεχίζεται

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Χωρίζοντας το Α σε Β και ~ B, και το Β σε C και ~ C, το ~ B σε D και ~ D κοκ προκύπτουν προτάσεις για το Εν (Α) τι δεν είναι. Πχ δεν είναι το σημείο εκκίνησης, δεν είναι το τελευταίο επόμενο. Παράλληλα, μέσω της υπεράρνησης μπορούμε να βρούμε την αλήθεια των χαρακτηριστικών του Ενός. Η υπεράρνηση δηλ. παράγει την επιβεβαίωση. Πχ το Εν (Α) είναι η υπεράρνηση της ύπαρξης (~Β) . Το Εν (Α) είναι η διπλή υπεράρνηση του νου (~~ C) κοκ

        Οι αναλύσεις είναι του Martin

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Στα δικά μας,σε σχέση με τη θεωρία του ομοιώματος που επεξεργαζόμαστε, θα λέγαμε ότι θα μπορούσε το Εν να οριστεί ως διαρκώς ~ του κάθε χειροπιαστού
    που έχουμε. Έτσι εξασφαλίζουμε και την πορεία προς το Α και είμαστε
    διαρκώς αποδομήσιμοι. Αν δεχτούμε ότι κάθε παγιωμένη ιστορική στιγμή είναι ένα ομοίωμα Ο, τότε υπάρχουν οι αλήθειες Ο ^ ~Ο, έτσι ώστε το κάθε υπερβατολογικό ομοιώματος που δημιουργείται ιστορικά να μπορεί να είναι αληθές στην τάση του προς το Απόλυτο/Εν αλλά και ψευδές στη στέρησή του από το Απόλυτο/Εν λόγω του ότι το Α= ~(Ο ^ ~Ο) μαζί. Η ειδητική ουσία θα μπορούσε να είναι το Εν ως μετέχον σε κάθε τι. Όλα υπάρχουν δηλ. γιατί μετέχουν στο Εν, ενώ φαίνεται πως η κλιμακωτή λογική ξεπερνά τα όρια μιας set theory.

    Προτείνω το Εν να είναι μετέχον στο Ομοίωμα(ιδέα) σε διάκριση με το ομοίωμα ή τα
    ομοιώματα(ιστορικού χαρακτήρα). Το Εν μετέχει σε Ομοίωμα και ομοίωμα.

    Πχ ένα ιστορικό ομοίωμα είναι έκφανση του Ομοιώματος, το οποίο
    όμως Ομοίωμα, δεν έχει περιεχόμενο γιατί βάσει της κλιμακωτής λογικής το Ο
    είναι πάντα υπεράρνηση. Κάτι σαν αρχέτυπο χωρίς περιεχόμενο με 1,2,3..
    γνωρίσματα. Η ιστορική οπτική του ομοιώματος, ακριβώς επειδή σε αυτή μετέχει το Εν μπορεί να
    σημάνει οντολογικά το Εν. Άρα, το ομοίωμα επειδή μετέχει στο Εν το
    παριστάνει αλλά επειδή είναι (ακόμη και λάθος να κάνει) πάντα τάση προς το
    Εν δεν το παριστάνει ποτέ πλήρως έτσι ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να
    ισχυριζόμαστε ότι οντολογικά είμαστε στο Εν δυνάμεθα να πορευθούμε προς αυτό και παράλληλα είμαστε σε έλλειψη ως προς αυτό.

    Με άλλα λόγια, το υπερβατολογικό του ιστορικού ομοιώματος
    σταθεροποιείται ως προς την τάση του προς το Εν αλλά και είναι
    αποσταθεροποιημένο από την ίδια την απόσταση που το χωρίζει από το Εν.
    Ταυτόχρονα δηλ. υ^~υ.

    Το Εν όπως και το Ομοίωμα είναι μέσα στο ιστορικό ομοίωμα και
    άρα το ομοίωμα δεν είναι εκτός του Ομοιώματος (δηλ. είναι μέσα στο
    Εν του σύν-παντος). Αλλά το ιστορικό ομοίωμα είναι έξω από το
    Εν ≥ Ομοίωμα γιατί το Ομοίωμα δεν εξαντλείται στα όρια του ενός
    ιστορικού ομοιώματος. Έχουμε δηλ. Ο=~ο

    Το Εν ορίζεται και αποδεικνύεται ως η άρνηση των κατώτερων βαθμίδων
    Πχ ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά:
    Εν = ~ Ομοίωμα
    Εν = ~~ Υπερβατολογικό
    Εν = ~~~ Ιστορία
    Εν = ~~~~ Ενυλότητα

    Το σχήμα του Πρόκλου:
    σχήμα

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Η λογική του Προκλου φαίνεται να ειναι μία category theory (CT) όπου υπάρχουν συγκεκριμένα καθόλου και μάλιστα ενσωματωμένα σε εκφάνσεις. Συνεχιζοντας τη δικη μας σκεψη, αν ισχύει για ένα χ ότι χ’ επηρεάζει το χ και ότι το χ επηρεάζει το χ’ , τότε υπάρχει μία σχέση χ->χ’ και χ’ ->χ . Πχ τέτοια είναι η σχέση νου και παθών σε έναν άνθρωπο. Τώρα,έστω άλλος άνθρωπος ψ με παρόμοια σχέση προς τον εαυτό του. Αν δεχτούμε παράλληλα πως ακόμη και σε απόσταση τοπική και χρονική χ ψ αλληλοεπηρεάζονται ηθικά μέσα από αναγκαστική ηθική σχέση, τότε διαπιστώνεται μία οντότητα-σχέση όπου χ χ’ ψ ψ’ αλληλοεπηρεάζονται και αν υπολογιστούν όλοι οι άνθρωποι ανοίγονται νέες δυνατότητες για νέες ταυτότητες και νέες κατηγοριοποιήσεις. Πρόκειται για δημιουργίες που δεν ανήκουν πλήρως στις δεδομένες σχέσεις που αναδεικνύουν τις ταυτότητες των χ ψ. Οι νέες οντότητες δηλ. είναι χιμαιρικες όπου η ουρά της χίμαιρας βρίσκεται στο ένα δεδομένο πλαίσιο και το κεφάλι απλώνεται σε ένα νέο πλαίσιο δυνατοτήτων.
      Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι ότι χ ψ αναταυτοποιουνται εφόσον κατ’αρχήν αντιμετωπιστούν ως αυτόνομες και αυτοπροσδιορισμενες μονάδες. Τα χιμαιρικά χ ψ είναι κατ’ανάγκη εκφάνσεις καθόλου αλλά και μονάδες που προσδιορίζονται και προσδιορίζουν. Πχ στις κοινωνικές επιστήμες, αν οι άνθρωποι είναι μέσα από κυρίαρχες σχέσεις με συγκεκριμένα γνωρίσματα, παράλληλα και όπως το αναπτύξαμε, υπάρχουν οι χιμαιρικές δυνατότητες για αναπεριεχομενοποιηση των μονάδων του κυρίαρχου συστήματος. Πχ στη σχέση ιδιοκτήτη εργάτη αν η σχέση κυριαρχίας είναι ιδιοκτήτης ->εργάτης , στη χιμαιρική σχέση o εργάτης δεν ειναι παθητικός δέκτης αλλά αυτοπροσδιορισμενη μονάδα που αποδεικνύει ότι η δεδομένη σχέση είναι λανθασμένη και πρέπει να αλλάξει.

      • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

        Αν πχ έχουμε δύο χαρτογραφήσεις και διακρίνουμε από καθεμία ένα σημείο τους, τα δύο αυτά σημεία, αν και φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, μπορούμε αυτονομόντας τα να δούμε ως όμοια, με κοινή ιδιότητα, πχ «ως σημεία χαρτογράφησης». Από αυτά τα δύο μπορεί να δημιουργηθεί μία χίμαιρα.
        Έτσι μπορεί να διαβαστεί και η έννοια της χουσερλιανής empathy που ανέπτυξα σε προηγούμενο ποστ, έτσι ώστε το βρέφος και άλλο, κανένα δεν είναι παθητικό σημείο στο χάρτη αλλά αυτόνομα διενεργούν το ένα προς το άλλο ενεργητικά και ως προς την εσωτερική τους αλλά και ως προς την εξωτερική τους χαρτογράφηση. Έτσι δημιουργούνται χιμαιρικές οντότητες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s