Ο Πρόκλος, Τώρα, Δίκαιώνεταί !

Είχα πει παλιά ότι το λογικό είναι να υπάρχουν ανεξάρτητα από μας ο κόσμος και τα αντικείμενά του, με τη μορφή πολλαπλοτήτων:

https://rakis1.wordpress.com/2011/11/05/differance-posted-by-larvalsubjects/

Δηλ. Με μια πρώτη ματιά φαίνεται πως αν υπάρχει το Εν, δεν μπορεί να υπάρξει το νέο. Οι πολλαπλότητες επιτρέπουν την αλλαγή και το απροσδιόριστο. Μας απομακρύνουν από την έννοια της αιτιακής αναγκαιότητας. Αυτό που συνειδητοποίησα αργότερα, είναι ότι οι πολλαπλότητες για να είναι αυτό που είναι, πρέπει να υπάρχει κάτι κοινό σε όλες ώστε να υπάρχει επικοινωνία. Ομοίως, και η έννοια του ομοιώματος μπορεί ή και πρέπει να αποτελέσει έννοια που να λειτουργεί ως κοινός παρονομαστής δημιουργικότητας. Το ομοίωμα υπάρχει σε κάθε κοινωνική κατασκευή, είναι κάθε κοινωνική κατασκευή χωρίς πρότυπο  : https://rakis1.wordpress.com/2011/08/15/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Ό,τι όμως μπορεί να γνωσθεί δεν μπορεί να είναι εντελώς ανεξάρτητο. Η φαινομενολογία συμβάλλει στο να αναγεννήσουμε μία έννοια του Ενός : https://rakis1.wordpress.com/2012/04/08/%CE%B5%CE%B3%CF%89-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/

: «Καθίσταται λοιπόν δυνατό μέσω της εγωλογικής μονάδας να αποδείξουμε την αρμονική ολότητα του κοσμικού Είναι.»

Η απλή πολλαπλότητα ή το ομοίωμα ως κοινός παρονομαστής των πάντων είναι το ενοποιητικό Εν, όπως αναπτύσσεται από μία category theory:

A simple example using sets will illustrate the points. Given two sets A and B, consider
the property of sets: F(X) ≡ «X is contained in A and is contained in B.» In other words, the
property is the property of being both a subset of A and a subset of B. In this example, the
participation relation is the subset relation. There is a set, namely the intersection or meet of A and B, denoted A∩B, that has the property (so it is a «concrete» instance of the property), and it is universal in the sense that any other set has the property if and only if it participates in the universal example:
concreteness: F(A∩B), i.e., A∩B is a subset of both A and B, and
universality: X participates in A∩B if and only if F(X), i.e., X is a subset of A∩B if
and only if X is contained in both A and B.

Given a set X with the property of «being a subset of both A and B,» an imperfection of X
is another set X’ with the property but which is not contained in X. If sets X and Y both have the property, and X is contained in Y then Y is said to be more essential (in the sense of being «equally or more of the essence») than X. If Y is more essential than X then any imperfection of Y is an imperfection of X, and X may have a few other imperfections of its own. In this case, the process of eliminating or filtering out imperfections and becoming «more essential» is the process of taking the union of sets. If X and Y have the property, then their union X∪Y is more essential than both X and Y. Hence if we take the union of all the instances of the property (the union of all the subsets of both A and B), then we will arrive at the «essence» of the property without any imperfections, namely the intersection A∩B.

http://www.ellerman.org/Davids-Stuff/Maths/Conc-Univ.pdf

Βλέπε:http://www.ellerman.org/Davids-Stuff/Maths/ObjIndistInterpretation-TalkV2.pdf

http://www.ellerman.org/Davids-Stuff/Maths/ObjIndistInterpretation-TalkV2.pdf

σελ. 16  ώστε:

Το να μιλήσει κανείς για το κενό (subset lattice) το θεωρώ εξηγητικά υποδέεστερο από το να χρησιμοποιήσεις partition lattice όπως στο παραπάνω σχήμα, αφού είναι δυνατό μαθηματικά να εκφράσεις μία υπέρθεση των πιθανών εναλλακτικών.

(Το ίδιο με πιο απλή σχηματοποίηση:  http://www.ellerman.org/Davids-Stuff/Maths/ObjIndistInterpretation-TalkV2.pdf  σελ. 19)

Και παρακάτω η εφαρμογή στον εντοπισμό του σωματιδίου στη κβαντική φυσική:

Βλ. σελ. 18 : http://www.ellerman.org/the-objective-indefiniteness-interpretation-of-quantum-mechanics/

The classical trajectory is a sequence of definite positions. A state of subjective indefiniteness is compatible with a classical trajectory when we have a “cloud of ignorance” about the actual definite location of the particle. The “quantum trajectory” might be envisaged as starting with a definite focus or location at A, then evolving to an objectively indefinite state (with the various positions as possible definite foci), and then finally another “look” or measurement that achieves a definite focus at location B. The particle in its objectively indefinite position state is represented as the superposition of the possible definite position states.

On the Objective Indefiniteness Interpretation of Quantum Mechanics

Το να επιλέξει κανείς το κενό νομίζω ότι αυτό είναι μία σκόπιμη επιλογή για να  δημιουργήσει αυθαίρετα ένα οντολογικό cloud of ignorance έτσι ώστε στη βάση αυτού να μπορεί να λέει τα «δικά του» ως τα μόνα σωστά και όλα τα άλλα να είναι τετριμμένα (βλ. την περισσότερη γαλλική ακαδημαϊκή σκέψη).

Το Εν στον Πρόκλο μπoρεί να σχηματοποιηθεί κάπως έτσι:

Στον Πρόκλο, η μέθεξη του Ενός και των πολλών δεν έχει να κάνει με στατικές δυνάμεις, δεν έχουν εξ αρχής προσδιορισμένο περιεχόμενο αλλά καθορίζεται από τη δυναμική των συσχετισμών. Το Εν αυτοδηλώνεται μέσα στις εκδηλώσεις των παραγωγών του και των λειτουργιών τους, ενώ το ίδιο παραμένει πάντων επέκεινα καί εν πάντεσιν υπείροχον.

Κατά τον Hegel το Είναι είναι το απροσδιόριστο που στερείται ποιότητα και το οποίο είναι στην πράξη μη-είναι. Αυτό ανταποκρίνεται στο Εν του Πρόκλου. Η βασική διαφορά σύμφωνα με τον Ανδρέα Μάνο (Το Εν και τα Πολλά) είναι ότι στον Χέγκελ η μετάβαση σε μία σύνθεση απαιτεί  τη διατήρηση των των θετικών στοιχείων των αντιθέτων, ενώ σε Πλωτίνο και Πρόκλο, στο τελικό στάδιο της αναγωγής στο Εν, οι υποστάσεις απογυμνώνονται απ’ όλα τα προσκτήματα.

Αυτό μπορούμε να το κρατήσουμε, όταν με κάτι φίλους συζητούσαμε για το ομοίωμα και υποστήριζα ότι το καταληκτικό σημείο για το ομοίωμα δεν είναι η περισυλλογή αλλά η διάλυση της υποκειμενικής ταυτότητας. Η μεταφυσική ανοδική πορεία προς το Εν θα μπορούσε να βελτιωθεί με τον τρόπο που η σύγχρονη category theory βλέπει τα concrete universals.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Πρόκλος, Φαινομενολογία, Φιλοσοφία, Χέγκελ and tagged . Bookmark the permalink.

21 Responses to Ο Πρόκλος, Τώρα, Δίκαιώνεταί !

  1. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Στη λογική του Πρόκλου η άρνηση μπορεί να νοηθεί ταυτόχρονα και ως κατάφαση. Είναι σε σχέση με το πόσο κοντά είναι η οντότητα προς το Εν που είναι και το Αγαθό ή πιο μακριά. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι συγκριτική «πιο». Αυτό εντάσσει το οτιδήποτε σε αξιολόγηση. H via negativa στον Πρόκλο είναι πρόοδος.
    Η via negativa θα μπορούσε να είναι η σημερινή διαρκής άρνηση των κυρίαρχων ιδεολογικών ταυτοτήτων. Η απόρριψη μίας κυρίαρχης ταυτότητας δεν εξασφαλίζει την πρόοδο, την άνοδο προς το Εν, αλλά η ιδέα της αλλαγής είναι η υπόσχεση για την επιβεβαίωση του ορθού και του αληθούς. Το λάθος στον Πρόκλο είναι η απομάκρυνση από το Εν, η προσκόλληση στο υλικό παρόν.
    Σήμερα, η συγκριτική αξιολόγηση θα μπορούσε να είναι μεταξύ των οντοτήτων. Πχ μία ιδιότητα μπορεί ένα χ να την έχει περισσότερο από ένα χ’. Αυτό μας επιτρέπει να μιλούμε για ένα καθόλου που ανήκει σε οντότητες, για το ποια οντότητα έχει την ιδιότητα περισσότερο, ώστε η αξιολόγηση να έχει συνέπεια την επιδίωξη (ή όχι ) αυτής της ιδιότητας. Πχ νομίζω ότι έτσι μπορούμε να μιλήσουμε ηθικά και να πράξουμε ηθικά.

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Πχ ως ανθρώπινα όντα με κοινή κατηγορία ότι η πράξη μας βλάπτει ή ωφελεί τον άλλο, μας κάνει εξ ορισμού ηθικά όντα. Έτσι, με συγκριτικές βαθμολογήσεις μπορούμε να μιλήσουμε για προσέγγιση του απόλυτου ενός στην ηθική. Αυτό το Εν όμως δεν ορίζεται στην θετικότητά του αλλά στη διαρκή αλληλόδραση με τον άλλον, κυρίως μέσα από τι δεν πρέπει να κάνεις. Η διάλυση δηλ. του κυρίαρχου(άρνηση) μπορεί να είναι η πρόοδος προς το καλό(κατάφαση).

  3. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Στη πρόκλεια λογική η αντίθεση επιτρέπει σε δύο αντίθετα να υπάρχουν ταυτόχρονα. Πχ το απροσδιόριστο και το προσδιορισμένο μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα και σε οριζόντια θέση.

  4. Ο/Η Eriugena λέει:

    Ωραία η έκθεση της πρόκλειας οντολογίας, που είναι γενικά άγνωστη, παρά την αναλυτικότερη και συστημικότερη μορφή της απο την Πλωτινική. Νομίζω πως γενικά οι αναλογίες που πραγματοποιείς είναι ορθές, και αναδεικνύουν την διασχεσιακότητα οντολογίας ηθικής στον νεοπλατωνισμό, χωρίς την κυριαρχική παρουσία ενός ξενωτικού/ξενωμένου υποκειμένου, που ήδη είχε αρχίσει να διαφαίνεται. Σαν εναλλακτική υποκειμενικότητα, που διατηρεί τον οντολογικό στοχασμό, η νεοπλατωνική υποκειμενικότητα προβάλλει σήμερα ως μια λύση στο αφηρημένο έστω επίπεδο του στοχασμού. Το ζόρι θα είναι για πολλούς η κυριαρχική παρουσία του Εν-ός. Αλλά νομίζω έτσι όπως το θέτεις αυτό μπορεί να είναι μια αφ-υποστασιοποιητική δύναμη, πράγμα σημαντικο για την κριτική της υποστασιοποιητικής έννοιας του υποκειμένου. Κατά κάποιο τρόπο, δικαιώνεται και η δική μου στάση επι του θέματος. Η διάκριση της υποκειμενικότητας απο την υπόσταση, που αίρεται κατά τον Έγελο μέσα στην («διαλεκτική»υποκειμενικότητα), αποκτά έτσι μια ριζικότερη προοπτική, αφού κατά τον Έγελο τελικά η υποκειμενικότητα παραμένει μιά υπόσταση («ζώσα» όμως πλέον), ενω κατά την Πρόκλεια αλλά και Πλωτινική προοπτική αυτή ως υποστασιακή αίρεται ολοκληρωτικά..Αυτό τώρα μπορεί να είναι η (θετική)ουτοπία μιας «ομοιωματικής» κοινωνίας, το πρόταγμα μιας μη κενο-λογικής οντολογίας, χωρίς να επιστρέφουμε σε κάποιο κυρίαρχο «υποκειμενισμό»..

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ναι και σε σχέση με τα σύγχρονα σχέδια που παρουσίασα πχ partition lattice και την μαθηματική υπερθετική αναπαράσταση, η πρόκλεια λογική κερδίζει στα σημεία γιατί την ίδια στιγμή είναι και αφηρημένη ώστε να επιτρέπει και την απροσδιοριστία και την κίνηση αλλά και την σταθερότητα και το προσδιορισμένο. Αυτό που ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε, είναι να δούμε η ανοδική και καθοδική πορεία να αναπτυχθούν οριζόντια, κάτι που πετυχαίνει ο Πρόκλος περισσότερο από τον Πλωτίνο, πχ στον τρόπο που βλέπουν το κακό οι δύο στοχαστές. Στον Πλωτίνο το σχήμα είναι κάθετο γιατί βλέπει το κακό ως απόλυτη οντότητα στην ύλη και άρα ως άλλο Εν. Ο Πρόκλος επικριτικός σε αυτήν την πλωτινική αντίφαση, πώς μπορεί να υπάρχει κι άλλο εν, δημιουργεί ένα οριζόντιο σχήμα βλέποντας το κακό απλώς ως την απόσταση από το Εν.

  5. Ο/Η Eriugena λέει:

    Δεν ξέρω αν όλο αυτό το «μπαρόκ» των οντοτήτων στα πιο αναλυτικά του κείμενα, με τις ενάδες και τα ρέστα, που κάποτε μου προκαλούσε πονοκέφαλο,είναι τελικά το ισχυρό όπλο της οριζοντο-ποίησης που θα έπρεπε να αναπτύξουμε ερμηνευτικά για να συναρμόσουμε τον Πρόκλο στην «ομοιωματική» οριζοντι-ότητα του παρόντος…σαν να εξηγείται τελικά όλο αυτό…Για φαντάσου, στοχαστές να απο-κωδικοποιουνται τόσο αργά. Σαν γενεαλογική/αρχαιολογική ανακάλυψη..

  6. Ο/Η LLS λέει:

    Ενδιαφέρουσα ανάρτηση με την προσπάθεια μαθηματικοποιησης της έννοιας του » ενός» .
    Ας σημειώσουμε την γιγαντιαία «κατασκευή» του Badiou στο Being & Event , όπου με την μαθηματικοποιηση της έννοιας του πολλαπλού , ως κενό σύνολο, τελικά καταλήγει στην μαθηματική απεικόνιση του «Συμβάντος».Γοητευτική προσπάθεια για όσους αρέσκονται σε τέτοιες προσπάθειες.
    Ωστόσο η μαθηματική κοινότητα , είναι εξαιρετικά σκεπτική, παρά το αναμφίβολο ενδιαφέρον.
    Ενδεικτικά να σημειώσουμε την ενδιαφέρουσα προσπάθεια του μαθηματικού Α.Τζουβαρα να μαθηματικοποιήσει την έννοια του Καστοριαδικού «μάγματος»
    Πραγματικά ερεθιστική ανάρτηση.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Στον Πρόκλο το Μ4 της καστοριαδικής σκέψης σελ. 5 : http://users.auth.gr/tzouvara/Texfiles.htm/Castor.pdf δεν ισχύει γιατί δεν υπάρχει κατάλοιπο Ενός, αν μπορούμε να παραλληλίσουμε το πρόκλειο Εν με το Μάγμα. Αν υπήρχε θα υπήρχε και άλλο Εν πράγμα που δεν ισχύει και έτσι αντίφαση δεν υπάρχει.
      Στον Μπαντιού το κενό ακριβώς όπως λες βλέπω ότι το έχει για να μπορεί να μιλήσει για συμβάν. Αλλά μήπως είναι τέχνασμα για να μιλά για το συμβάν χωρίς να είναι αποδείξιμο;

  7. Ο/Η LLS λέει:

    Το θέμα έχει πολύ ενδιαφέρον
    Ωστόσο αν ο Τζουβάρας και εσείς προσεγγίζετε θεμελιώδεις έννοιες (εν,μάγμα) μέσω της μαθηματικής λογικής ο Badiou κάνει κάτι πιο αβέβαιο αλλά ίσως πιο ερεθιστικό
    Με βάση την αξιωματική θέση πολλαπλό = κενό σύνολο, καταφεύγει στα «υψηλά» της θεωρίας συνόλων και με βάση μαθηματικές τεχνικές της επίλυσης του προβλήματος του συνεχούς προσπαθεί να τεκμηριώσει την μαθηματικολογική απόδειξη της τομής (Συμβάν)
    Ειλικρινά δεν έχω δυνατότητα να ελέγξω μια τέτοια υπόθεση, αλλά μου προκαλεί μεγάλη περιέργεια και ενδιαφέρον
    Με βάση αυτά ,θα ήθελα να σας ρωτήσω πως βλέπετε ένα τέτοιο σχήμα: μαθηματικολογική διατύπωση μιας θεμελιώδους έννοιας και μετά επανεισαγωγή συμπερασμάτων που προκύπτουν από την μαθηματική επεξεργασία.
    Από ότι κατάλαβα μιλώντας με μαθηματικούς της λογικής και της μαθηματικής φιλοσοφίας το εγχείρημα του Badiou θεωρείται στα όρια του φιλοσοφικού παραδόξου (τουλάχιστον)

  8. Ο/Η LLS λέει:

    Σωστά , τα ελληνικά μου είναι πιο ασαφή και από Greeklish
    Ως επανεισαγωγή εννοώ το εξής
    Ο Badiou διαπραγματεύεται την έννοια του Generic στη μαθηματικολογική της διάσταση, όπως αυτή τεκμηριώνεται από τον P.Cohen, και την εισάγει στην πολιτική φιλοσοφία ως έννοια κλειδί.
    Η έννοια Generic δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την μαθηματικολογική της τεκμηρίωση , η οποία δεν είναι και τόσο απλή.
    Στην ανάγνωση μου , ο Badiou εκκινεί από την πολιτική φιλοσοφία, την μαθηματικοποιεί και επανεισάγει έννοιες κλειδί από την μαθηματική λογική στην πολιτική φιλοσοφία.

  9. Ο/Η LLS λέει:

    Σε παρακολουθώ στην απάντηση σου, σαφής.
    Επίσης είδα την ανάρτηση : κατατοπιστική
    Μπορείς να μου σχολιάσεις την έννοια του generic στον Badiou;
    Πόσο έγκυρος ο συλλογισμός του να θεμελιώσει το Συμβαν στο generic του Cohen;

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Απ’ όσο ξέρω ο Cohen θέλει να προσθέσει ένα νέο set a στο μοντέλο Ν για να πετύχει ένα μεγαλύτερο Μ. Περιμένει να υπάρξει πρόβλημα, αν το σετ α εισάγει νέες πληροφορίες που δεν υπάρχουν στο Ν. Αν αυτό το πρόβλημα δεν προκύψει ο Cohen το σετ α τότε το ονομάζει generic. Δες: http://criticalinquiry.uchicago.edu/uploads/pdf/nirenbergs_badiousnumber_complete.pdf σελ. 19
      Αυτό πώς μπορεί να μιλήσει για αλήθεια; Ή να χρησιμοποιηθεί στην πολιτική; Δεν ξέρω. Εσύ τι λες; Ή παράπεμψέ με κάπου.

  10. Ο/Η Eriugena λέει:

    Θα μπορούσα να προσθέσω στον ενδιαφέροντα διάλογό σας την «διαιθητική» μου υπόθεση, πως ο Μπ. πιθανόν σκόπευσε να ανασυστήσει μια ρωμαλέα έννοια (αντικατάστασης) της Ολότητας χωρίς: α) να παραβλέπει την προβληματικότητα της «παραδοσιακής» εγελιανής (και όχι μόνον) εννοιας β) χωρίς να προσχωρήσει σε κάποια (νεο-)βιταλιστική (Μπερξονίζουσα) ντελεζιανή προβληματική, κι αυτό γιατί κατατρύχεται απο α) απο την επιδίωξη μιας θεωρητικής αυστηρότητας ελλείπουσας στον βιταλισμό (που μπορεί να έλκει πολλούς, και εμένα παρεπιπτόντως) όσον αφορά την δυνατότητα τουλάχιστον μιας γενικής ισχύοςενιαίας θεωρίας της υλικότητας/πραγματικότητας β) απο την επίγνωση της (συγ-)κλονιστικής σημασίας του παραδόξου των συνόλων (αν και φαντάζομαι πως δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τα παράδοξα) και όλων αυτών των πραγμάτων που έφεραν οι «λογικοί εμπειριστές» και μαθηματικοί, φέρνοντας σε δύσκολη θέση όλους τους Φιλοσόφους και στοχαστές όλων των «στρατοπέδων». Φυσικά για να μελετήσεις Μπ. πρέπει να φάς μια ζωή, και να προσέχεις τι λές…αν έγινα κατανοητός. Εν πάσει περιπτώσει, υπόθεση κάνω, και στα πλαίσια αυτής της «διαισθητικής» υπόθεσης που δεν σκοπεύω να την μετατρέψω σε μπαντιουολογία μακράς διαρκείας, έχοντας καλές πλεόν προθέσεις (λέμε τώρα)…διαβλέπω μια θεωρητική αυστηρότητα που δεν επιτρέπει μιαν αυθαίρετη και τόσο εύκολη σε λάθη διαδικασία εφαρμογής αλλά μια «επανεισαγωγή»-όπως την περγράφει ο φίλος παραπάνω- στοιχείων μιας προσεκτικής «τυποποιημένης» θεωρίας κλπ κλπ…Ειμαι σίγουρος πως ο Μπ. θα ήταν ικανός να φάει τη μισή του ζωή για να αποδείξει και υποστηρίξει κάπως την επανεισαγωγή απο μια/δύο «τυπικές» «αρχές» στην κοινωνική και μάλιστα ταξική θεωρία, και πως τελικά το πετυχαίνει, με τρόπους που διαφεύγουν του μέσου «κοινού»……
    Σε αυτές τις περιπτώσεις ήδη απο την αρχή πρέπει να πεί κανείς σε άψογα αγγλικά: τέικιτ ορ λίβιτ! Και όσον αφορά εμένα είναι σαφές τι ισχύει: αμ γκόνα λίβιου μπέιμπιιιιιιιι!……

  11. Ο/Η LLS λέει:

    @HD
    Παραθέτεις το πιο κλασσικό κείμενο κριτικής προς τον Badiou,από την οπτική που προσπαθώ να διερευνήσω
    Αν έχεις όρεξη να το δεις, καταλογίζει στον ΑΒ «αφελή πυθαγορισμό», ακριβώς γιατί μεταφέρει αυούσιες έννοιες από την μαθηματική λογική στην πολιτική φιλοσοφία, ως έαν η μαθηματική λογική είναι μια περιοχή με αξιώσεις «οντότητας»
    Ταυτόχρονα του καταλογίζει ελλειπή κατανόηση του Generic
    Καθώς βλεπω να έχεις μεγάλη εξοικείωση, θα ήθελα την γνώμη σου ακριβώς σε αυτο το κείμενο

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Φίλτατε,
      μεγάλη εξοικείωση δεν έχω, ίσως και καθόλου. Θα ήθελα ύστερα από αυτές τις κριτικές για γνώμη από Δήμο και Αντώνη, αλλά δεν το βλέπω.
      Γνώμη μου είναι ότι η «εφαρμογή» των μαθηματικών στο πολιτικό για παράδειγμα, είναι πολύ ασαφής, με αποτέλεσμα η όποια αναλογία να νομιμοποιείται σε ένα λογοτεχνικό φανταστικό πεδίο.

      • Ο/Η LLS λέει:

        HD
        O Nireberg είναι ο μοναδικός μαθηματικός που ασχολήθηκε σφαιρικά με τον Μπαντιού.
        Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα του ζητήματος
        Γενικά για τη μαθηματική κοινότητα το Being & Event είναι σαν να μην υπάρχει.
        Μίλησα για το θέμα με ειδικούς ακαδημαϊκούς και δεν θα ήθελα δημόσια να αναφέρω τον βαθμό της απόρριψης.Προσοχή αναφέρομαι στην οργανική συσχέτιση που γίνεται μεταξύ εννοιών της λογικής και της πολιτικής φιλοσοφίας , και όχι για την κάθε κατεύθυνση χωριστά. Ενδιαφέρον και το απόσπασμα του Bouverresse που παραθέτεις.
        Σε κάθε περίπτωση γόνιμες αναζητήσεις .

  12. Ο/Η LLS λέει:

    @Eriugena
    Περιγράφεις με ακρίβεια το project του ΑΒ.
    Οπως έχει γράψει και παραπάνω, αδυνατώ να το κρίνω, ωστόσο μου φαίνεται γοητευτικό
    Κατά την γνώμη μου είναι αδύνατo και ίσως παραπλανητικό να κατανοηθεί η πολιτική φιλοσοφία του Μπαντιού, χωρίς την διερεύνιση του μαθηματικολογικου του έργο
    Μάλιστα αυτό παρουσιάζει μια εσωτερική συνεκτικότητα βάθους 30 ετίας με βιβλία σταθμος (Being & Event, Logic of Worlds etc) ενώ η πολιτικη του φιλοσοφία έχει μάλλον ασυνέχειες
    Αν έχει την παραμικρή αξία η γνωμη μου, έχω την αίσθηση ότι ο μαθηματικολογικός Μπαντιού τελικά έχει πολύ πιο ευρείες αναγνώσεις από ότι ο «πολιτικός».

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Και αυτό είναι ένα θέμα αν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.
      Πχ ο Bouverresse απομονώνει ένα απόσπασμα του Μπαντιού που ταιριάζει σε αυτό που συζητάμε:

      Η αλήθεια της υπόθεσης του συνεχούς θα καθιστούσε νόμο το γεγονός ότι στο πολλαπλό η υπέρβαση δεν καθορίζεται παρά ως η κατάληψη της κενής θέσης, ως η ύπαρξη του ανύπαρκτου που προσιδιάζει στο αρχικό πολλαπλό. Θα υπήρχε αυτή η επιμένουσα αλληλουχία της συνοχής, πως ό,τι υπερβαίνει εσωτερικά το όλο δεν πάει μακρύτερα από το να κατονομάζει το οριακό σημείο αυτού του όλου.
      Αλλά η υπόθεση του συνεχούς δεν είναι αποδείξιμη.
      Μαθηματικός θρίαμβος της πολιτικής επί του συνδικαλιστικού ρεαλισμού

      Φοβερή ταχύτητα μετάβασης από το ένα νόημα στο άλλο, αλλά αυτό που δείχνει τουλάχιστον είναι το αξεχώριστο της σκέψης του Μπαντιού.
      Το θέμα όπως πάλι είναι πώς από το «η υπόθεση του συνεχούς δεν είναι αποδείξιμη.» πάμε στο «Μαθηματικός θρίαμβος της πολιτικής επί του συνδικαλιστικού ρεαλισμού»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s