Postone: Επανεξετάζοντας το Κεφάλαιο υπό το φως των Grundrisse/ http://poetrymustbedonebyeachandeveryone.blogspot.gr/2012/09/grundrisse.html

Παραθέτω αποσπάσματα με υπογραμμίσεις δικές μου

Είναι σαφές από τα αποσπάσματα που παρατέθηκαν πως όταν ο Μαρξ στις Βασικές γραμμές περιγράφει την υπέρβαση της αντίφασης του καπιταλισμού και δηλώνει ότι «η εργατική μάζα πρέπει η ίδια να ιδιοποιείται την υπερεργασία της» (Βασικές γραμμές, σελ. 541) δεν υπαινίσσεται μόνο την απαλλοτρίωση της ατομικής ιδιοκτησίας και τη χρήση των προϊόντων που είναι σε πλεόνασμα με ένα πιο ορθολογικό, δίκαιο και αποτελεσματικό τρόπο. Η ιδιοποίηση για την οποία ο Μαρξ κάνει λόγο περιλαμβάνει επίσης την αυτοπαθή εφαρμογή της δυνατότητας, που είναι ενσωματωμένη στην προηγμένη καπιταλιστική παραγωγή, επάνω στην ίδια την διαδικασία της παραγωγής. Το σύστημα της κοινωνικής αναπαραγωγής, στο οποίο ο πλούτος του δημιουργείται διά μέσου του σφετερισμού του άμεσου εργασιακού χρόνου και της δουλειάς των εργαζομένων ως γραναζιών ενός παραγωγικού μηχανισμού, είναι εφικτό να καταργηθεί. Αυτές οι δύο πλευρές του βιομηχανικού καπιταλιστικού τρόπου της παραγωγής είναι συνδεδεμένες, σύμφωνα με τον Μαρξ. Συνεπώς η υπέρβαση του καπιταλισμού όπως παρουσιάζεται στις Βασικές γραμμές εμμέσως προβλέπει το ξεπέρασμα αμφότερων των τυπικών και ουσιαστικών πτυχών του τρόπου παραγωγής που στηρίζεται στη μισθωτή εργασία. Συνεπάγεται την κατάργηση ενός συστήματος διανομής που είναι βασισμένο επάνω στην ανταλλαγή εργασιακής δύναμης ως εμπορεύματος για έναν μισθό με τον οποίο αποκτώνται τα μέσα κατανάλωσης: και συνεπάγεται επίσης την κατάργηση ενός συστήματος παραγωγής που βασίζεται επάνω στην προλεταριακή εργασία, δηλαδή από την μονόπλευρη και κατακερματισμένη εργασία που είναι χαρακτηριστική της καπιταλιστικής βιομηχανικής παραγωγής. Όσον αφορά την κοινωνική οργάνωση της εργασίας, η μαρξική αντίφαση πρέπει να γίνει κατανοητή ως μία διογκούμενη αντίφαση μεταξύ του είδους της εργασίας που οι άνθρωποι εκτελούν υπό καπιταλιστικές συνθήκες και του είδους της εργασίας που θα μπορούσαν να εξασκούν εάν η αξία καταργούταν καθώς και της παραγωγικής τάσης που αναπτύχθηκε εξαρτώμενη του καπιταλισμού και που θα χρησιμοποιούταν αυτομάτως για να απελευθερώσει τους ανθρώπους από την τυραννία της αλλοτριωμένης κοινωνικής οργάνωσης που συντίθεται από την ίδια τους την εργασία. Μακριά από τη συνεπαγωγή της συνειδητοποίησης του προλεταριάτου, η υπέρβαση του καπιταλισμού ενέχει την υλική κατάργηση της προλεταριακής εργασίας. Η χειραφέτηση της εργασίας απαιτεί την χειραφέτηση από την (αλλοτριωμένη) εργασία.

η προσδιορισμένη εκ του εμπορεύματος εργασία υπηρετεί το είδος ενός οιονεί αντικειμενικού μέσου με το οποίο τα προϊόντα των άλλων αποκτώνται (Το Κεφάλαιο, α΄ τόμος, σελ: 75, 78). Εν ολίγοις, μεσολαβεί μια νέα μορφή αλληλεξάρτησης στην οποία η εργασία των ανθρώπων ή τα προϊόντα της εργασίας τους λειτουργούν σαν αντικειμενικά μέσα για την προμήθευση των προϊόντων των άλλων. Η χρησιμότητα της εργασίας και των προϊόντων της, ως μέσων με τον συγκεκριμένο σκοπό, προκαταλαμβάνει αυτή τη λειτουργία από την πλευρά των πρόδηλων κοινωνικών σχέσεων.

… η έννοια-κλειδί του Μαρξ για την υπεραξία δεν υποδηλώνει μόνο πως το πλεόνασμα παράγεται από την εργατική τάξη, όπως τονίζουν οι παραδοσιακές ερμηνείες, αλλά ότι ο καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από μια καθορισμένη, ανεξέλεγκτη μορφή ανάπτυξης. Το πρόβλημα μέσα στο πλαίσιο της οικονομικής ανάπτυξης του καπιταλισμού, δεν είναι αποκλειστικά οι διαρκείς κλυδωνισμοί κρίσεων, όπως έχει επανειλημμένα και σωστά τονιστεί από τις παραδοσιακές μαρξιστικές προσεγγίσεις. Αλλά η καθαυτή μορφή ανάπτυξης, που συνεπάγεται την επιτάχυνση της καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος για ολοένα και πιο μικρές προσαυξήσεις στην υπεραξία είναι από την φύση της προβληματική. Η πορεία της ανάπτυξης θα ήταν πολύ διαφορετική, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, εάν ο τελικός στόχος της παραγωγής ήταν οι αυξημένες ποσότητες των αγαθών και όχι οι αυξήσεις σε υπεραξία.

Αυτή η προσέγγιση νοηματοδοτεί εκ νέου μια μετακαπιταλιστική κοινωνία με όρους υπέρβασης του προλεταριάτου —την αυτοκατάργηση του προλεταριάτου και της δουλειάς που εκείνο κάνειδηλαδή με όρους ενός μετασχηματισμού της γενικής οργάνωσης της εργασίας και του χρόνου. Υπ’ αυτήν την έννοια διαφοροποιείται και από την παραδοσιακή μαρξιστική αντίληψη της «συνειδητοποίησης» του προλεταριάτου και από την καπιταλιστική μέθοδο κατάργησης των εθνικών εργατικών τάξεων δημιουργώντας μία κατώτατη κοινωνική τάξη (λούμπεν) μέσα στο πλαίσιο της άνισης κατανομής της εργασίας και του χρόνου, εθνικά και παγκόσμια.

 

Μετάφραση: Λύκος Υγρός

http://poetrymustbedonebyeachandeveryone.blogspot.gr/

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα, Μαρξ, Πολιτική Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

5 Responses to Postone: Επανεξετάζοντας το Κεφάλαιο υπό το φως των Grundrisse/ http://poetrymustbedonebyeachandeveryone.blogspot.gr/2012/09/grundrisse.html

  1. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Προτείνω να διαβαστεί με θέματα αυτονόμησης των εργατών όπως αναπτύσσεται εδώ:

    «Η μαρξική θεωρία της αξίας»
    https://rakis1.wordpress.com/2011/11/21/marxian-value-theory/

    «Οικονομική Δημοκρατία»
    https://rakis1.wordpress.com/2011/12/03/%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Αν δηλ. καπιταλισμός και ιστορικός σοσιαλισμός ήταν δύο απόπειρες εκβιομηχάνισης με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, τότε η έμφαση από τον Postone στην κυριαρχία της ανταλλακτικής αξίας στο ανθρώπινο σύγχρονο DNA μπορεί να ξεπεραστεί μέσα από τη μορφή οικονομικής Δημοκρατίας που προτείνω παραπάνω και καταργεί το προλεταριάτο. Αλλά δεν τελειώνει εδώ. Η ευθύνη του εργάτη είναι πολύ μεγαλύτερη μετά, που θα κλιθεί να αποφασίσει για τους στόχους της παραγωγής.

  3. Ο/Η Κατερίνα λέει:

    Σχετικά με την υπογράμμιση στο παραπάνω θέμα:
    «Η πορεία της ανάπτυξης θα ήταν πολύ διαφορετική, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, εάν ο τελικός στόχος της παραγωγής ήταν οι αυξημένες ποσότητες των αγαθών και όχι οι αυξήσεις σε υπεραξία».

    Από το Μάρξ όπως τουλάχιστον το έχω καταλάβει:
    Στην ιστορική πορεία της οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης, το ΣΥΝΟΛΟ της ανθρώπινης συλλογικής υλικής και πνευματικής εργασίας και δραστηριότητας(αξεχώριστα) δημιουργεί ΥΠΕΡΑΞΙΑ (που έχει καθολικό χαρακτήρα). Θεωρώ ότι δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να μπαίνει ως τελικός στόχος, προκύπτει έτσι κι αλλιώς (ως ποιότητα, ανατροπή και αναβαθμός της ανθρώπινης κοινωνικής πρακτικής και δράσης). Πόση και πώς από την πραγματική ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΟΛΩΝ των παραγομένων κοινωνικών αγαθών της εργασίας άσχετα με τον συμβατικό χρόνο που ξοδεύεται, διοχετεύεται, εισρέει ως κέρδος στο ΣΥΝΟΛΟ των ανθρώπων που την παράγει ΣΥΝΟΛΙΚΑ παρόλα τα στεγανά του καπιταλισμού για να συνειδητοποιηθεί ως αντανάκλαση της πραγματικότητας το προλεταριάτο?

    Η παραπάνω υπογράμμιση και το « ….δηλαδή με όρους ενός μετασχηματισμού της γενικής οργάνωσης της εργασίας» θεωρώ ότι μας κάνουν 1+1+1+ν…..εσαεί χωρίς ΑΝΑΤΡΟΠΗ μια από ίδια δηλαδή… μου φάνηκε η προσέγγιση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s