Το μυστικό της Ρώμης

Η παγίδα της σεξουαλικής και πολιτικής απελευθέρωσης της γυναίκας ήταν ακριβώς να κάνουν τις γυναίκες να πιστέψουν ότι είναι γυναίκες : τότε υπερτερεί η ιδεολογία της γυναικείας ιδιότητας, το δικαίωμα, η καταστατική θέση, η ιδέα, όλα αυτά υπερτερούν μαζί με την πίστη στην ολοδική τους ουσία… οι άνθρωποι όταν θεωρούν πως είναι ελεύθεροι πέφτουν στην εθελούσια δουλεία.

Baudrillard

Όμως η γυναίκα, χρειάζεται το φαινόμενο του ευνουχισμού, χωρίς αυτό δε θα γοήτευε ούτε θα άνοιγε την επιθυμία – αλλά προφανώς δεν το πιστεύει. (Η γυναίκα) για τον άνδρα ξέρει , δυνάμει μιας γνώσης με την οποία καμία δογματική ή εύπιστη φιλοσοφία δε θα έχει καταφέρει να αναμετρηθεί, ότι ο ευνουχισμός δε λαβαίνει χώρα… Ως πρότυπο αλήθειας διαθέτει μία δύναμη γοητείας που κανονίζει το δογματισμό, παραπλανά και πλανεύει τους άνδρες, τους εύπιστους, τους φιλοσόφους…

Η αλήθεια του ευνουχισμού, η αλήθεια ως ευνουχισμός, η αλήθεια-ευνουχισμός είναι η δουλειά του άνδρα, η αρσενική πολυπραγμοσύνη που … ευνουχίζεται με το να εκκρίνει την φενάκη της αλήθειας – ευνουχισμού. (Σε αυτό το σημείο θα όφειλε ίσως να ανακριθεί , να «αποκνεφαλλισθεί» , η μεταφορική εκδίπλωση του πέπλου. της λαλούσας αλήθειας, του ευνουχισμού και του φαλλολογοκεντρισμού, λχ στο λόγο του Λακάν).

Derrida

Το μυστικό όνομα της Ρώμης

Για τους Ρωμαίους η κατάκτηση είναι αδύνατη αν δεν αφομοιωθεί η πολιτιστική και πνευματική κληρονομιά του εχθρού, η οποία πρέπει να συνιστά αντικείμενο σεβασμού και λατρείας. Ο εχθρός έτσι μπορεί να εισχωρήσει στη λογική της σαγήνης… Η λογική της σαγήνης υποχρεώνει τους Ρωμαίους και τη Ρώμη να στερούνται θεού και ονόματος. Αντί να θέτει τον εαυτό του ως υποκείμενο, ο σαγηνευτής μπορεί να υφίσταται μόνο υπό την προϋπόθεση να είναι ουδείς, ένας ολότελα άδειος χώρος που καταλαμβάνεται από τους θεούς και τα ονόματα των σαγηνευμένων.

Ο Χέγκελ το είχε αντιληφθεί αυτή τη ρωμαϊκή όψη, υπό μορφή επικριτική βέβαια, όταν έλεγε ότι στη Ρώμη  η εξωτερική πραγματικότητα είναι κάτι διαφορετικό και μυστικό: το ίδιο το εξωτερικό αντικείμενο εκλαμβάνεται από τους Ρωμαίους με μια διπλή όψη, μια φορά ως καθαρή εξωτερικότητα και μια δεύτερη φορά ως περιέχον μέσα του κάτι εσωτερικό,  ιερό, που έτσι κι αλλιώς δε φανερώνεται. Αυτή η διπλή όψη της εξωτερικότητας είναι ακριβώς ο ουσιαστικός χαρακτήρας του ομοιώματος.

Perniola

 

 

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Λακάν, Ντεριντά, Ομοίωμα, Σαγήνη, Φιλοσοφία, Χέγκελ, Ψυχανάλυση. Bookmark the permalink.

One Response to Το μυστικό της Ρώμης

  1. Ο/Η Oνειρμός λέει:

    Α γειά σου, ειδικά με την τελευταία παράγραφο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s