Οι τράπεζες φταίνε ή το Κράτος;

 

11/06/12 – 04:15 γράφτηκε από Daphear

Να ξεκινήσουμε με έναν μπακαλίστικο υπολογισμό? Το ελληνικό κράτος μέσα σε λίγο λιγότερο από δύο χρόνια, έχει προσφέρει στις ελληνικές τράπεζες τα εξής χρήματα (σε ρευστό και εγγυήσεις).

28δις Πακέτο αλογοσκούφη, εκ των οποίων τα 17,5 εκταμιεύθηκαν μετά τη δευτέρα του πάσχα 2010

+

15δις Που αναφέρονται στο νόμο του μνημονίου ως διπλασιασμός του πακέτου αλογοσκούφη -άρθρο 4 παράγραφος 8- και κρύφτηκαν τόσο επιμελώς πίσω από το πρώτο πακέτο (οι εφημερίδες ανέφεραν και τα δύο ως πρώτο πυλώνα), που αρκετοί τραπεζικοί δεν το γνώριζαν, κι εάν δεν υπήρχε ένα άρθρο στην κόντρα με όλα τα ΦΕΚ, ακόμα θα τα ψάχναμε.

+

10δις από τα δανεικά ΔΝΤ-ΕΕ που θα πάνε υπέρ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας

+

25δις που ανακοίνωσε ο πολυχρονεμένος ΥΠΟΙΚ στα μέσα Αυγούστου. Μάλιστα τόλμησε να ξεστομίσει πως αυτά τα 25δις θα δοθούν μόνο εάν οι τράπεζες αρχίσουν να δίνουν δάνεια. (το γιατί δεν πρόκειται να συμβεί θα το εξηγήσουμε παρακάτω).

=

σύνολο 78 δις ευρώ υπέρ του Τραπεζικού τομέα μέχρι στιγμής (διότι προφανώς θα υπάρξει και συνέχεια). Ποιος άλλος τομέας της ελληνικής οικονομίας έχει τέτοια προνομιακή πρόσβαση σε τόσο κρατικό χρήμα και εγγυήσεις? Και τι ακριβώς έχουν προσφέρει οι τράπεζες αυτά τα 2 χρόνια με τα 78 δις που έχουν πάρει?

78δις στη ΔΕΗ.

Επειδή όλοι μας έχουμε την τάση να μπλεκόμαστε με τέτοια μεγάλα νούμερα, ας σκεφτούμε ότι εάν δίναμε 78 δις (σε ρευστό και εγγυήσεις) στη ΔΕΗ με στόχο να βάλει παντού φωτοβολταϊκά, αυτή τη στιγμή θα είχαμε εγκατεστημένη ισχύ ίση με 30.000 MW. Η υψηλότερη ζήτηση που καταγράφει η ΔΕΗ τις ημέρες του καύσωνα δεν ξεπερνά τις 11.000 MW. Με λίγα λόγια η χώρα με τα ίδια χρήματα θα είχε αποκτήσει πλήρη ενεργειακή αυτάρκεια, η χρήση των λιγνιτικών μονάδων θα μειωνόταν και θα ήμασταν οι πρώτοι στον κόσμο σε παραγωγή εναλλακτικών μορφών ενέργειας. Ταυτόχρονα, η εξάρτησή μας από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο για την παραγωγή ηλεκτρισμού θα εκμηδενιζόταν, και το εμπορικό ισοζύγιο θα βελτιώνονταν σε δραματικό βαθμό (καθώς είμαστε από τις πρώτες χώρες στην ΕΕ σε κατα κεφαλήν εισαγωγές πετρελαίου). Πιθανότατα βέβαια η ΔΕΗ να μοίραζε τα χρήματα και σε ανεμογεννήτριες, αλλά νομίζω ότι καταλαβαίνουμε όλοι τι σημαίνουν για την ανάπτυξη της χώρας 78δις.

Αντ’ αυτού τι έχει να μας δείξει ο χρηματοπιστωτικός τομέας τα δύο χρόνια που πέρασαν? Κανένα παραγωγικό αποτέλεσμα και ταυτόχρονα την υπερχρέωση του ελληνικού κράτους σε βαθμό χρεοκοπίας. Είναι τυχαίο που τα ελληνικά ομόλογα κατέρρευσαν 2 μέρες αφότου ανακοινώθηκε από τους κ.Παπακωσταντίνου και Προβόπουλο τη δευτέρα του Πάσχα η επανενεργοποίηση των 17,5δις του πακέτου αλογοσκούφη?

Οι φτωχοί και μόνοι τραπεζίτες.

Βασική υπερασπιστική γραμμή των τραπεζιτών, των οικονομικών φύλλων και των ακαδημαϊκών που λειτουργούν ως φερέφωνα των τραπεζών, είναι πως τα 55 από τα 78 δις δεν αφορούν ρευστό αλλά εγγυήσεις που δεν επηρεάζουν το ελληνικό χρέος. Σχεδόν μάλιστα τα φτύνουν, λέγοντας για το πόσο μεγάλο haircut τους χρεώνει η EKT.

Ξεχνάνε φυσικά να αναφέρουν πως αυτές οι εγγυήσεις μεταφράζονται σε ζεστό χαμηλότοκο ρευστό από την ΕΚΤ, όπως επίσης ξεχνάνε πως χωρίς αυτές τις εγγυήσεις, τα ιδρύματά τους είναι πλήρως και χωρίς καμία αμφιβολία χρεοκοπημένα από τον Δεκέμβρη του 2008. Κι αυτό μπορεί να σας το επιβεβαιώσει ακόμα και πρωτοετής σπουδαστής της λογιστικής.

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει εισπράξει από την ΕΚΤ 96,2 δις ευρώ, έχοντας καταθέσει ως ενέχυρο τίτλους αξίας 135,8δις ευρώ. Αυτά τα ενέχυρα είναι τόσο ομόλογα του ελληνικού δημοσίου (45δις), όσο και τιτλοποιημένα (πακεταρισμένα) δάνεια που έχουν προσφέρει οι τράπεζες σε πολίτες και επιχειρήσεις. Αυτά τα τελευταία θεωρούνται λίγο πολύ τοξικά και η ΕΚΤ δεν τα δέχεται χωρίς την εγγύηση πως εάν σκάσουν (στην ουσία όταν σκάσουν), το κράτος θα πληρώσει από την τσέπη του.

Κι αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ εμείς οι πολίτες. Το ελληνικό κράτος έχει εγγυηθεί τα θαλασσοδάνεια που έχουν δώσει οι ελληνικές τράπεζες ως ενέχυρο στην ΕΚΤ για δανεικά σε ύψος τουλάχιστον 55δις και κάποια στιγμή θα κληθεί να τα πληρώσει ως δικό του χρέος.

Η απλή τέχνη της τραπεζικής.

Αναρωτιούνται πολλοί άνθρωποι με γνώσεις οικονομικών: Πώς είναι δυνατόν να τα σκατώσει τόσο άσχημα μια τράπεζα? Και έχουν δίκιο, διότι στο πανεπιστήμιο έμαθαν πως η τραπεζική είναι μια εύκολη και προβλέψιμη ενασχόληση, με τέτοιους κανόνες, που είναι σχεδόν αδύνατο να χάσεις χρήματα. Η εξέλιξη που έχουν χάσει, είναι η κατάληψη των οικονομικών σχολών και των σημαντικότερων θέσεων της διοίκησης από ένα άπληστο ιερατείο. Το οποίο ήθελε για πάρτη του, όλο και μεγαλύτερο μέρος του πλούτου μιας οικονομίας. Κι έτσι έθεσε εκείνους τους κανόνες που του επέτρεπαν με λογιστικά τερτίπια να φουσκώσει. Όλα τα περίεργα χρηματο-οικονομικά παράγωγα που ακούτε και διαβάζετε, όλη η ακατανόητη αργκό που έχει κατακλύσει τις ειδήσεις με τα ακρωνύμια (CDS, SPV, HFT, CDO κλπ), δεν είναι παρά ελαφρά συγκαλυμμένοι νόμιμοι τρόποι εξαπάτησης λιγότερο ή περισσότερο αδαών (και πλουτισμού της χρηματο-οικονομικής ελίτ).

Δεν είναι τυχαία, ούτε άδικη η βαριά κατηγορία που εξαπέλυσε ο πρώην πρόεδρος της FED, Paul Volker πως “η μοναδική χρήσιμη εφεύρεση του τραπεζικού συστήματος τα τελευταία 30 χρόνια ήταν το ATM”. Για να είμαστε δίκαιοι με τους τραπεζικούς, η ευκολία με την οποία το κράτος παρέδωσε όλες τις θέσεις κλειδιά, δεν ήταν τυχαία. Η πραγματική ανάπτυξη στις χώρες της καπιταλιστικής δύσης έχει χτυπήσει σ’έναν τεράστιο τοίχο από τη δεκαετία του 70. Καθώς ο καπιταλισμός δεν μπορεί να επιβιώσει σε στασιμότητα, έπρεπε να βρεθεί μια λύση. Λύση που οι κεϋνσιανοί οικονομολόγοι δεν μπορούσαν να προσφέρουν.

Έτσι ήρθε η παλιά ορθοδοξία των νεο-κλασικών να προτείνει αυτό που ζούμε όλοι σήμερα. Μια συνεχή αποβιομηχάνιση της δύσης και μεταφορά της παραγωγής στην αναπτυσσόμενη ανατολή και μια στήριξη της κατανάλωσης στη δύση από δανεισμό. Πρόκειται στην ουσία για μια τεράστια νόμιμη πυραμίδα που φουσκώνει και ξεφουσκώνει διάφορα αγαθά προκειμένου να δημιουργεί τη φαντασίωση της “ανάπτυξης”. Και μέσα σε όλο αυτό το σχηματισμό, όπως φαντάζεστε, οι τραπεζικοί κράτησαν τις καλύτερες θέσεις. Αυτό συνοπτικά το ονόμασαν supply-side economics, διότι η λέξη πυραμίδα δεν ήταν πολύ σέξυ και θύμιζε στον κόσμο εκείνο το ατυχές περιστατικό με τις τουλίπες και το άλλο με τα ομόλογα των Νοτίων θαλλασσών.

Και τα ελληνικά ζόμπι.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν μπορούσε να λείπει από το χορό, ειδικά αφού το αεριτζίδικο εμπόριο ήταν πάντα πιο κοντά στα γούστα μας από την παρακμάζουσα βιομηχανία.

Οι ελληνικές τράπεζες λοιπόν, όταν έφταναν στο όριο των δανείων που μπορούσαν να δώσουν, έπαιρναν αυτά τα δάνεια, τα πακέταραν και τα πουλούσαν σε λιγότερο ή περισσότερο υποψιασμένους επενδυτές ως δομημένα ομόλογα για 3 ή 5 έτη. Αυτή η διαδικασία τους επέτρεπε πρακτικά να σβήνουν από τα βιβλία τους τα παλιά δάνεια και να μπορούν να δώσουν ακόμα περισσότερα, που ξαναπακέταραν και προωθούσαν ως ομόλογα. Γι’ αυτό άλλωστε δεν ενδιαφέρονταν για την ποιότητα των δανειζομένων. Από τη στιγμή που ο πονοκέφαλος του κακού δανείου θα αφορούσε έναν άλλο (τον επενδυτή του δομημένου) γιατί να ασχοληθείς?

Όλα κυλούσαν όμορφα με κέρδη ρεκόρ, μπόνους και κότερα και χαμόγελα από τις κυβερνήσεις που έβλεπαν το δανεικό χρήμα να φουσκώνει τις αξίες και να δημιουργεί έναν πληθωρισμό που όμως ονομάζαμε ανάπτυξη. Μέχρι τη στιγμή φυσικά που αυτή η αυτονόητη πυραμίδα έσκασε. Τότε όλοι έμειναν αποσβολωμένοι που δεν μπόρεσαν να προβλέψουν μια τέτοια καταστροφή.

Βλέπετε οι τράπεζες είχαν δανείσει και πακετάρει πολλές φορές την αξία τους και τώρα που όλοι κατάλαβαν το κόλπο, κανείς δεν ήθελε να αγοράσει άλλα δομημένα τραπεζικά ομόλογα. Όχι μόνο τα καινούργια, αλλά και τα παλιά που έληγαν. Κι έτσι οι τράπεζες βρέθηκαν χρεοκοπημένες, με την υποχρέωση να επιστρέψουν χρήματα που δεν διέθεταν, σε ομολογιούχους που δεν ήθελαν να ξανακούσουν για τιτλοποιήσεις δανείων. Τον Σεπτέμβρη του 2008, με την κατάρρευση της Lehman ακόμα και ο πιο ηλίθιος ομολογιούχος, ακόμα και ο πιο ξεπουλημένος διοικητής ασφαλιστικού ταμείου, κατάλαβαν πως το πάρτι είχε τελειώσει. Και τότε εμφανίστηκε το πακέτο αλογοσκούφη.

Που πήγαν τα λεφτά?

Όπως και ο ομόλογός του σήμερα, έτσι και το 2008 ο κ.Αλογοσκούφης, μας διαβεβαίωνε πως το πακέτο των 28δις θα κατευθυνθεί σε νέα δάνεια προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Όπως και τότε έτσι και τώρα και οι δύο λένε εσκεμμένες αναλήθειες προς τους πολίτες και οι περισσότεροι ειδικοί κάνουν την πάπια. Τον Νοέμβρη του 2008 η αφεντομουτσουνάρα μου, είχε γράψει στην Αυγή για ποιο λόγο τα 28δις δεν έφταναν ούτε για πασατέμπο. Προφανώς, δεν ήμουν ούτε προφήτης, ούτε μεγάλος αναλυτής. Απλώς περιέγραφα την κοινή λογική που έλειπε από τις διθυραμβικές αναλύσεις. Το Νοέμβρη του 2008 άλλωστε, οι περισσότεροι τραπεζικοί αμφισβητούσαν το κατά πόσο θα υπάρξει κρίση στην Ελλάδα.

Όπως και τότε, έτσι και σήμερα δεν χρειάζεται παρά κοινή λογική. Διότι όπως και τότε, έτσι και τώρα, τα περισσότερα χρήματα θα πάνε στην κάλυψη των τραπεζικών ομολόγων που λήγουν και κανείς δεν θέλει να αγοράσει (τα δέχεται όμως η ΕΚΤ ως ενέχυρο). Με λίγα λόγια θα κατευθυνθούν προς τις παλιές αμαρτίες κι όχι σε καινούργιες.

Ο κ. Χαρίτος από το reporter.gr με έβγαλε από τον κόπο των υπολογισμών. 14,8 δις είναι τα ομόλογα και τα δάνεια των ελληνικών τραπεζών που λήγουν στο υπόλοιπο του 2010 και το 2011. Από τα 25 λοιπόν, τα 15 θα πάνε εκεί. Ταυτόχρονα η ΕΚΤ έχει λίγο πολύ κάνει γνωστό πως θα αυξήσει το κούρεμα “haircut” των “τοξικών” τραπεζικών ομολόγων που δέχεται ως ενέχυρο, από 5% σε 20%. Καθώς δεν υπάρχει ίχνος αγοραστή, οι ελληνικές τράπεζες θα συνεχίσουν να τα παρκάρουν στην ΕΚΤ, έστω και με μικρότερο όφελος. Αυτή η διαφορά σύμφωνα με πληροφορίες του κ. Χαρίτου από μεγάλη τράπεζα, θα είναι γύρω στα 10δις.

Κάπως έτσι συμπληρώνεται ένα ακόμα πακέτο εγγυήσεων προς τις τράπεζες και ο πολυχρονεμένος μας ΥΠΟΙΚ πιάνεται για μια ακόμα φορά στα πράσα να μας κοροϊδεύει κατάμουτρα (θυμάται κανείς το περίστροφο που είχαμε βγάλει στο τραπέζι?).

Κοινοί άνθρωποι, κοινή λογική.

Καθώς η Ελλάδα βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κρίση, τα τιτλοποιημένα δάνεια των τραπεζών θα γίνονται όλο και πιο “τοξικά σκουπίδια”, καθώς επιχειρήσεις και νοικοκυριά δεν θα μπορούν να τα αποπληρώνουν. Ήδη τα δάνεια σε καθυστέρηση έχουν φτάσει στο πρώτο τρίμηνο του 2010 -πριν δηλαδή η ύφεση αγριέψει- το 8,2% του συνόλου των δανείων. Και μαντέψτε ποιος έχει εγγυηθεί σε ύψος 55δις γι’ αυτά τα τοξικά δάνεια?

Ταυτόχρονα και καθώς ολοένα και περισσότεροι πολίτες θα αντιλαμβάνονται το πόσο χρεοκοπημένες είναι οι τράπεζες, οι καταθέσεις θα συνεχίσουν να μειώνονται. Είτε κατευθυνόμενες προς το εξωτερικό, είτε επειδή οι άνεργοι πολίτες θα τρώνε από τα έτοιμα. Το 2010 η μείωση των καταθέσεων έχει αγγίξει τα 21δις (10% του συνόλου). Αυτή η πτώση θα δημιουργήσει νέες πιέσεις στις τράπεζες που ήδη έχουν δανείσει περισσότερα απ’ όσα διαθέτουν στο ταμείο (λόγος δανείων προς καταθέσεις πάνω από 100%). Κι αυτό καθώς οι ιδιοκτήτες τους δεν δείχνουν καμία διάθεση να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να τις αναχρηματοδοτήσουν. Για ποιο λόγο άλλωστε να ρισκάρεις μ’ ένα προβληματικό και χρεοκοπημένο ίδρυμα ζόμπι, τη στιγμή που το ελληνικό δημόσιο δέχεται να το κάνει αφιλοκερδώς?

Πολύ σύντομα και αυτά τα 25δις θα είναι πολύ λίγα για να καλύψουν την τρύπα που θα δημιουργείται από τα τοξικά δάνεια και τις μειωμένες καταθέσεις. Και τότε το κράτος θα υποσχεθεί ένα ακόμα μεγαλύτερο πακέτο εγγυήσεων προς τις τράπεζες, μέχρι όλοι να καταλάβουν πως το τραπεζικό σύστημα έχει χρεοκοπίσει.

Μέχρι τότε όμως, τα 23 δις σε ζεστό χρήμα θα έχουν κάνει φτερά ανάμεσα σε θαλασσοδάνεια, μπόνους και χρυσά αλεξίπτωτα για μεγαλοστελέχη και μεγαλομετόχους (όπως έγινε και στην περίπτωση Παύλου Ψωμιάδη). Και τα 55 -και ποιος ξέρει πόσα ακόμα- δις σε εγγυήσεις θα μεταφερθούν αυτούσια στο χρέος του κράτους, το οποίο αυτόματα θα χρεοκοπήσει, όπως έγινε και στην περίπτωση της ισλανδίας.

Κι αυτό που περιγράφω είναι μάλλον ένα συντηρητικό ενδεχόμενο που δεν περιλαμβάνει, ούτε την πιθανότητα να αρχίσει να αποσύρει η ΕΚΤ τη ρευστότητα, ούτε τα 40-45 δις που έχουν δανείσει οι ελληνικές τράπεζες σε ανατολικές χώρες (με ανύπαρκτες καταθέσεις). Μαζί με τα 300δις που είναι το σύνολο των χορηγήσεων στην ελλάδα, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, την ώρα που τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση προσπαθούν να παραμυθιάσουν τους τελευταίους πιστούς με σχέδια για ανάπτυξη και ανασυγκρότηση και θωράκιση.

Διότι τελικά η παράταση αυτού του θιάσου των τραπεζικών σκιών, σημαίνουν πολλά εκατομμύρια σε μπόνους και εγγυήσεις και μεταφορά πλούτου και εξουσίας. Μέχρι η τελευταία καρέκλα να αποσυρθεί από το παιχνίδι, το τραπεζικό σύστημα δεν θα είναι παρά ένα άδειο κέλυφος. Διότι η μουσική έχει σταματήσει εδώ και καιρό, ήδη από το σεπτέμβρη του 2008.

 Σχόλιο από : http://www.bankingnews.gr/bank-insider/item/48049-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B1-%E2%80%93-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CF%84%CF%89%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%81%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%87%CF%89%CF%81%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%E2%80%93-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B4%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Επίκαιρα. Bookmark the permalink.

2 Responses to Οι τράπεζες φταίνε ή το Κράτος;

  1. Ο/Η minority opinion λέει:

    «Οι τράπεζες φταίνε ή το Κράτος;»
    Η αντιμετώπιση του κράτους και των τραπεζών σαν ξεχωριστές και μάλιστα αντίπαλες οντότητες, αποτελεί μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, απέναντι στο τέρας με τα δύο (τουλάχιστον) κεφάλια.
    Από την άλλη, θα μπορούσε κάποιος να εξετάσει το κράτος σαν ένα παρασιτικό οργανισμό που απομυζά με διάφορους τρόπους τον ιδρώτα των παραγωγικών υπηκόων του, για να θρέψει ένα ολοένα μεγαλύτερο παρασιτικό στρώμα του πληθυσμού (δημόσιος τομέας, ΔΕΚΟ, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες κλπ).
    Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το πολιτικό προσωπικό και η εκάστοτε κυβέρνηση, σε αγαστή συνεργασία με τους τραπεζίτες, απλώς επιτελούν το έργο της άντλησης των πόρων που χρειάζεται η άρχουσα, παρασιτική τάξη με διαφορετικά εργαλεία κάθε φορά.
    Η αφαίρεση των πόρων από τους παραγωγικούς πολίτες γίνεται από την πολιτική τάξη με τρείς τρόπους. Φορολογία, Πληθωρισμός, Δάνεια. Η φορολογία δεν μπορεί να αυξάνει συνεχώς γιατί τα υποζύγια κάποια στιγμή επαναστατούν και αλλάζουν κυβέρνηση.
    Ο πληθωρισμός είναι πολύ καλύτερη μέθοδος φορολογίας γιατί δεν αφορά μόνο τα εισοδήματα αλλά και τις αποταμιεύσεις των αφελών υπηκόων. Επιπλέον, αυτή η μορφή φορολογίας περνά απαρατήρητη γιατί ο πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει καν το ρόλο του πληθωρισμού σαν μορφή μεταφοράς πόρων προς αυτόν που εκδίδει το νόμισμα. Πολλές φορές μάλιστα, τα πρόβατα απαιτούν από την κυβέρνηση να κόψει πληθωριστικό χρήμα, για να «ενισχύσει τα λαϊκά στρώματα».
    Τα τελευταία 30-40 χρόνια η πιο συνηθισμένη μορφή μεταφοράς πόρων προς την άρχουσα τάξη, σε όλες τις χώρες της δύσης, είναι ο κρατικός δανεισμός, κυρίως από τις μελλοντικές γενιές που ακόμα δεν έχουν δικαίωμα ψήφου (πχ ομόλογα 30, 40 ή και 50 ετών με πενταετή περίοδο χάριτος, για να ξεκινήσουν οι τόκοι στην επόμενη κυβέρνηση).
    Για να αποκτήσει πρόσβαση το κράτος στις αποταμιεύσεις των υπηκόων του χωρίς αυτοί να καταλαβαίνουν τι και πώς γίνεται, το κράτος χρησιμοποιεί, τον άλλο κρατικό βραχίονα, δηλαδή τις “ιδιωτικές” τράπεζες. Οι τράπεζες χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο τις καταθέσεις των υπηκόων, για να αγοράζουν κρατικά ομόλογα, καλύπτοντας το κρατικό πλιάτσικο που λέγεται έλλειμμα, “μεγάλα έργα” κρατικοδίαιτων κατασκευαστών, επιδοτούμενων επιχειρηματιών κλπ. Δευτερευόντως χρηματοδοτούν και τις κατά καιρούς επιδοτούμενες φούσκες που χρειάζεται κάθε κυβέρνηση για να κερδίσει τις επόμενες εκλογές (μετοχές, στεγαστικά κλπ)
    Για να λειτουργήσει το σύστημα χωρίς προβλήματα για μεγάλο χρονικό διάστημα, η πολιτική τάξη έχει φροντίσει νομοθετικά να καλύψει πλήρως όλο αυτό το σύστημα πυραμίδας.
    Οι άδειες για τραπεζικές εργασίες, ελέγχονται πλήρως από το κράτος και δίνονται πάντα κάτω από το τραπέζι. Επιπλέον όλες οι τράπεζες λειτουργούν με κρατική ευλογία υπό τη μορφή επίσημου, νόμιμου καρτέλ.
    Το κράτος καθορίζει αυθαίρετα τα επιτόκια, σε όποιο ύψος την συμφέρει κάθε φορά, άσχετα με την πραγματική αξία του χρήματος. Με τον τρόπο αυτό οι τράπεζες μπορούν, πολλές φορές, να δανείζονται από τα κορόιδα με αρνητικά επιτόκια, να επιδοτούνται φούσκες κλπ
    Με ειδικούς νόμους (fractional reserve banking) επιτρέπουν στις τράπεζες να δανείζουν από 10 έως και 20 φορές περισσότερα λεφτά από τις εκάστοτε καταθέσεις. Επειδή αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο για Bank Runs, το κράτος έχει φτιάξει τις κεντρικές τράπεζες, οι οποίες καλύπτουν την απάτη, με πληθωριστικό χρήμα (αυτό ακριβώς που γίνεται σήμερα με όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες και την ΕΚΤ). Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η βιωσιμότητα των τραπεζών άσχετα με την σπατάλη και το “παράλογο” ρίσκο που αναλαμβάνουν, στην προσπάθειά τους να μεγιστοποιήσουν τα λογιστικά τους κέρδη, τα μερίσματα και τα μπόνους των στελεχών τους.
    Για να καθησυχάσουν ακόμα περισσότερο τα πρόβατα, οι πολιτικοί “εγγυούνται” μέχρι κάποιο ύψος και τις καταθέσεις, ούτως ώστε οι καταθέτες να μην διαλέγουν τράπεζα με γνώμονα την ποιότητα και την ασφάλεια κάθε τραπεζικής επιχείρησης, αλλά μόνο το ύψος του επιτοκίου. Φυσικά οι “εγγυήσεις” αυτές δεν έχουν καμιά υπόσταση, γιατί το κράτος δεν παράγει πλούτο. Μπορεί φυσικά να αποζημιώσει τους καταθέτες, αποσπώντας με νομοθετική βία, τα αναγκαία κεφάλαια από τους αφελείς φορολογούμενους.
    Παρά την οργάνωση και τις πολυδαίδαλες δικλίδες ασφαλείας, το τραπεζικό σύστημα, δυστυχώς, παραμένει κατά βάσει μια πυραμίδα, της οποίας ο στόχος είναι η συστηματική εκτροπή της ιδιωτικής αποταμίευσης, από τον δρόμο των παραγωγικών επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα, προς την καταβόθρα της κατανάλωσης του δημόσιου τομέα.
    Όπως κάθε πυραμίδα, το ερώτημα δεν είναι αν, αλλά πότε οι αφελείς θα καταλάβουν ότι τα λεφτά τους δεν υπάρχουν πια, γιατί αντί για παραγωγικές επενδύσεις έγιναν “υπερωρίες”, “επιδόματα”, κλαδικές αυξήσεις, μίζες, σιντριβάνια, ολυμπιακοί αγώνες κλπ. Μόλις το καταλάβουν, η σεμνή τελετή παίρνει τέλος, είτε με τη διάλυση του τραπεζικού συστήματος και την εξαέρωση των καταθέσεων, είτε με την εκτύπωση χρήματος σε επίπεδο Βαϊμάρης ή Ζιμπάμπουε.
    Σε κάθε περίπτωση, τα δεκάδες τρις που έχουν ήδη δανειστεί οι χώρες της Δύσης και τα εκατοντάδες τρις που έχουν υποσχεθεί στους συνταξιούχους τους δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να βρεθούν από πουθενά, γιατί είναι πολλαπλάσια του παγκόσμιου ΑΕΠ.
    Τα επόμενα δυο-τρία χρόνια θα δούμε να ξετυλίγεται το τέλος της μεγαλύτερης πυραμίδας, στην ανθρώπινη ιστορία, που ξεκίνησε με την οριστική κατάργηση της ρήτρας χρυσού το 1971 και κράτησε μέχρι σήμερα.
    Ας δέσουμε, λοιπόν, τις ζώνες ασφαλείας και ας απολαύσουμε τη ορχήστρα που εξακολουθεί να παίζει, αγνοώντας το παγόβουνο και τις φωνές από το αμπάρι.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου που συμπληρώνουν την κύρια ανάλυση.
      Όντως έτσι ακριβώς είναι αλλά δυστυχώς είμαστε και μεις μέσα σε αυτούς που θα πέσουν στο παγόβουνο. Ποιος ξέρει , ίσως βγει κάτι καλύτερο ύστερα από αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s