Ο Μαρξιστής Άνθρωπος

Η αληθινή αρνητικότητα δεν μπορεί να αποτελείται από τη σύζευξη δύο θετικοτήτων, από εμένα ως προϊόν της κεφαλαιοκρατίας κι από τον μέσω εμού ισχυρισμό ενός άλλου μέλλοντος. Γιατί υπάρχει αντιζηλία μεταξύ τους και πρέπει να υπερισχύσει η μία ή η άλλη. Είτε η εξέγερση γίνεται ένα ηθικοπλαστικό μέσο, μία επαγγελματική θεματική, και δε νιώθεται, δε βιώνεται πια. Σώζουν τότε το μαρξιστή άνθρωπο η θεωρία και το κίνημα, εγκαθίσταται στο επάγγελμα – με τα παλαιά του κριτήρια, πάει χαμένος. Είτε, κι αυτό συμβαίνει στους καλύτερους, δε ξεχνά, δε λέει ψέματα στον εαυτό του, από την οδύνη του αναγεννάται η σοφία του την κάθε στιγμή, τη δυσπιστία του έχει για πίστη, αλλά δεν μπορεί να το πει, κι έτσι λέει ψέματα στους άλλους. Όθεν εκείνη η εντύπωση που μας άφηναν τόσες κουβέντες με κομμουνιστές: μια σκέψη με τη μεγαλύτερη δυνατή αντικειμενικότητα αλλά και τη μέγιστη αγωνία, κρυφά μαλακή και υγρή πίσω από τη σκληρότητά της. Ανέκαθεν ήξερε και ανέκαθεν έλεγε ο Σαρτρ, κι αυτό τον απέτρεψε από το να γίνει κομμουνιστής, ότι η κομμουνιστική άρνηση, όντας ανεστραμμένη θετικότητα, είναι άλλο απ’ ό,τι λέει, ή ότι λέει δύο πράγματα, ότι είναι εγγαστρίμυθη.

M.Merleau-Ponty, Σημεία,σ. 52

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Μαρξ, Πολιτική Φιλοσοφία, Φιλοσοφία, Merleau-Ponty and tagged , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Ο Μαρξιστής Άνθρωπος

  1. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Όμως ο Σάτρ ήταν με την κατηγορία της »άρνησης»? Αντιθέτως σύμφωνα με τον Ποντύ ήταν με την θέση, ως θετικότητα, του ριζικά νέου, (για αυτό τον μέμφεται ο Ποντύ για υπερμπολσεβικισμό).

    Επίσης μια ερώτηση. Ο Σάτρ της κριτικής του διαλεκτικού λόγου πού καταλήγει? Ή μάλλον τί διασώζει, αν διασώζει κάτι από την διαλεκτική?

  2. Ο/Η Ilias Sainoglou λέει:

    Το ζήτημα ότι η ανάγκη της κοινωνικής ανατροπής, δεν είναι νομοτελειακή, δήλα δη συντελούμενη από μόνη της.
    ΄Η ότι θα συντελεσθεί μέσα από «μίγματα» κομπρεμισμού.
    Ή ότι θα συντελεσθεί μέσα από μία γραμμικότητα, μηχανιστικών συσσωρεύσεων ή συσσωματώσεων, ή «αφομοιωτικών» διεγασιών, η ΔΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, και ο διαρκής διχασμός του ενός σε «δύο» και ο αλληλοαποκλεισμός του ενός από το «άλλο», είναι ο κινών «νόμος» κίνησης.
    Σε συνδιασμό με την σπειροειδή εξέλιξη, μέσα από διαρκείς πάντα διχασμούς, …
    Η ζώσα πραγματικότητα μας παραπέμπει στην κοινωνική συναλληλία ή στην αλλοίωση του κοινωνικού γίγνεσθαι.
    Δήλα δη, σε έναν εκτεχνολογικοποιημένο εκβαρβαρισμό, όπου ο Άν-θρωπος εξελίσσεται σε πιο εξανθρωπισμένο ή απο-ανθρωπισμένο μανιχαϊσμό.
    Η ζωή είναι διαλεκτική και ολιστική και σε κάθε της έκφανση συγκοινωνούν «δοχείο», με άλλες εκφάνσεις, τόσο και έτσι, ώστε, ένας «περισσότερο» άνθρωπος να μην είναι περισσότερο … άνθρωπος, από κάποιον άλλο «υπ»-άνθρωπο.

  3. Ο/Η eriugena λέει:

    Συμφωνώ με την «ψυχή» των λεγομένων του φίλου, και με αγγίζει αυτή η επισήμανση περί των «περισσότερο» και «λιγότερο» ανθρώπων. Θα το πω πιο κοινότοπα, υπό τη μορφή παραίνεσης:
    Ας προσέξουν όλοι τις ιεραρχικές αξιολογήσεις σε «είδη» ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτές κρύβονται σε ριζοσπαστικά εξισωτικά ή άλλα αιτήματα. Αυτοί που εμποδίζουν την «ιδέα» μπορεί να γίνουν απο τους υπερασπιστές τους με ανατριχιαστικά ύπουλο τρόπο «υπ-άνθρωποι».

  4. Ο/Η Τετράγωνος λέει:

    Πολύ μπερδεμένο κείμενο, ίσως να φταίει η μετάφραση.

    Βλέπεις η μετάφραση είναι υπαίτια για πολλές παρανοήσεις.

    Όπως η μετάφραση του Κομμουνισμού.

    Δεν ήξεραν πώς να την ορίσουν στα λεξικά τους οι άνθρωποι.
    Σήμερα περιγράφεται ως αντίθετη έννοια κάποιας άλλης.
    Χμ … γελοίο.
    Επειδή δεν μπόρεσαν να την μεταφράσουν ορθά την παρουσίασαν ως αντίθετο μιας άλλης έννοιας.
    Λες και όλες οι έννοιες έχουν αντίθετες.
    Πέρασε ο καιρός και εμπεδώθηκε στις ιδεολογικές συνειδήσεις το δίπολο.
    Αν τις απελευθερώσουμε από αυτό ψευτοδίπολο, και τις δούμε ατόφιες και απομονωμένες τότε δεν θα εμφανίζονται τα συμπλέγματα τα οποία περιγράφονται στο κείμενο.
    Ούτε ψεύτης θα χρειαστεί να γίνει κανείς ούτε να χαθεί ως επαγγελματίας επαναστάτης.

    Η μόνη κομμουνιστική άρνηση που δεν θα νοείται ως εγγαστρίμυθη είναι η άρνηση να παρουσιάζεται ως αντίθετη θέση.
    Τότε από αντίθεση – άρνηση θα γίνει θέση – κατάφαση.
    Δεν θα έχει φανταστικό εχθρό ώστε να συσπειρώνεται και τότε είναι που θα εξαπλωθεί ευρέως.
    Κάποιοι θα φοβηθούν πως έτσι θα αλλοιωθεί.
    Πως όμως γίνεται να ζυμωθεί δίχως να αλλοιωθεί;
    Και αν δεν ζυμωθεί πως θα εξαπλωθεί;

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Εκτιμώ ακριβώς πως είσαι στο πνεύμα του Μερλωποντύ καθώς υποστήριζε μία διαλεκτική όχι πόλων αλλά συμμετοχική.
      Η κριτική μιας (μη)διαλεκτικής του απόλυτου ορίου αφορά τον Σαρτρ και για αυτό το έβαλα εγώ γιατί θεωρώ πως αφορά πολλούς ακόμη και σήμερα, που κατηγορούν εύκολα τους άλλους για ιδεαλισμό κρίνοντας πως ήδη έχουν εξασφαλίσει για τον εαυτούλη τους θέση σε έναν υποτιθέμενο υλιστικό παράδεισο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s