Για τον H.Lefebvre

O Lefebvre δεν εμμένει στην ανασκοπική συνείδηση ούτε στην ιδέα της ιδέας αλλά στη σχέση του ανθρώπινου όντος και της σκέψης με τον κόσμο, το γίγνεσθαι ως δημιουργική αντίφαση συνέχειας και ασυνέχειας παράγοντας μεταμορφώσεις. Επιδιώκει να βάλει τον άνθρωπο όχι στο κέντρο του σύμπαντος αλλά να τον δει ως πυρήνα καθολικότητας, ως φορέα ενός σώματος και τόπο αισθητικότητας και σκέψης, ήτοι τόπο αυτοδημιουργίας και αυτοκαταστροφής. Έτσι, το ανθρώπινο ον δεν παράγει αλλά και παράγεται μέσα από την παραγωγική εργασία. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι η παραγωγή δεν είναι μόνο παραγωγή αντικειμένου, αλλά αφορά εικόνες, κείμενα, σημεία. Με αυτό τον τρόπο η παραγωγή ή επαναφέρει ή μεταμορφώνει το ήδη υπάρχον. Έχουμε να κάνουμε με μία παράταξη ή υπόταξη μορφών , με μία τάξη που περιέχει την αταξία της και αντίστροφα. Στο εσωτερικό της αναπαραγωγής του ιδίου συντελείται η αλλαγή, έτσι ώστε «όλα αλλάζουν. Όλα γίνονται. Τίποτα το μόνιμο που να διαφεύγει το χρόνο. Τίποτα το εντελώς διαρκές». Σημαντικό ρόλο εδώ έχει η μορφή της απόφασης: έχουμε σύμφυρση προθετικοτήτων ή σύγκρουση στρατηγικών που  καθιστούν δυνατό το πέρασμα στην πράξη. Η διαλεκτική στον Λεφέβρ είναι περισσότερο πολλαπλότητα εμπλουτισμένη με έννοιες όπως : συσχετισμοί, σχεδίαση, παιχνίδι, διακύβευση, δημιουργία ή συντήρηση, καταστροφές με διχαλώσεις, αναστροφές ή ασυνέχειες, ένταση μεταξύ δομής-συγκυρίας.

Πρβλ : Ζητήματα Διαλεκτικής, Σ. Δεληβογιατζή, Βάνιας, 1990, σελ. 205-228

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία and tagged . Bookmark the permalink.

8 Responses to Για τον H.Lefebvre

  1. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Well done και δημόσια, με αφορμή την ανάρτηση αυτή, για το ιστολόγιό σου και την απλόχερη συμβολή σου.

  2. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Να πω πρώτα το εξής: υπάρχουν τρία επίπεδα σε σχέση με το χώρο: το βιωμένο, το αντιληπτό και το »φανταστικό»(έτσι μεταφράζει ο Xαρβει το conceived, δεν ξέρω στα γαλλικά τί παίζει). Υπάρχει λοιπόν η διάσταση των κοινωνικών πρακτικών (και των πρακτικών χωροποίησης) μέσα στον κοινωνικό χώρο, υπάρχει η διάσταση των »αναπαραστάσεων του χώρου» (γνωστικά πεδία, γνώση των χώρων ως μείξη ιδεολογίας και επιστήμης), και υπάρχει και η διάσταση του χώρου των αναπαραστάσεων (φαντασία και χώροι όπου δημιουργούν φανταστικές παραστάσεις-τόποι λατρείας κλπ).

    Δεν ξέρω αν το διαβάζει σωστά ο Χάρβευ γιατί αλλού ο Λεφέβρ λέει »the perceived, the conceived-the lived triad(in spacial terms: spatial practice, representations of space, representational space…) σελ 40.Πάντως η σχέση όλων είναι σχέση αλληλοείσδυσης.

    Δεν ξέρω αν εσύ βλέπεις κάποια αναλογία με την τάξη του πραγματικού, του συμβολικού, και του φαντασιακού (ο ίδιος υπήρξε πολεμικός προς τον Λακάν). Για τον Λεφέβρ και οι τρεις αυτές διαστάσεις του χώρου βρίσκονται σε »διαλεκτική σχέση» αλληλοείσδυσης. Πχ η διάσταση του βιωμένου (experienced), σαν ένα επίπεδο της αμεσότητας, σχετίζεται με τις άλλες και ας πούμε ιδιαίτερα με την τρίτη, αφού αυτή η »αμεσότητα», όπως διαβάζω εγώ τον Λεφέβρ, φορτίζεται εξ αρχής από φανταστικές παραστάσεις (το βιωμένο ως αδιαμεσολάβητο δεν είναι απλά ένα γυμνό »αισθητό» αλλά και ιδεολογικό-φαντασιακό, επίσης η νοητική διαμεσολάβηση εννοείται στην δεύτερη, »γνωστική» διάσταση της »αναπαράστασης του χώρου»).

    Η ερμηνεία του Χάρβευ είναι περίεργη γιατί

    σελ 33
    »1)Spacial practice, which embraces production and reproduction, and the particular locations and spatial sets characteristic of each social formation κλπ κλπ.
    2)Represantations of space, which are tied to the relations of production and to the »order» which those relations impose, and hence to knowledge, to sighns, to codes, and to »frontal» relations.
    3) Representational spaces, embodying complex symbolisms, sometimes coded, sometimes not, linked to the clandestine or underground side of social life, as also to art(which may come eventually to be define less as a code of space than a code of representational spaces)»(επίσης, space as directly lived through its associated images and symbols…sel 39).

    Έχω κάνει την εξής σημείωση: Η διαμεσολάβηση του χώρου από τη γνώση, με τη βοήθεια μιας στρατηγικής βασισμένης σε μια μείξη επιστήμης και ιδεολογίας, γεφύρωση του αφηρημένου-θεωρησιακού (mental space) και του κοινωνικού χώρου.
    Δες και αυτό το πολύ ενδιαφέρον: »A further necessity is that space-natural and social, practical and symbolic-should come into being inhabited by a (signifying and signified( higher »reality». By Light, for instance-the light of sun, moon or stars as opposed to the shadows, the night, and hence death; light indentified with the True, with life, and hence with thought and knolwedge and, ultimately, by virtue of mediations nor immediately apparent, with established authority….Like all social practice, spatial practice is lived directly before it is conceptualized; but the speculative primacy of the conceived over the lived causes practice to disappear along with life, and so does very little justice to the »unconcious» level of lived experience per se»σελ 34.

    Επιφυλάσσομαι να κοιτάξω πιο συνολικά για την ερώτησή σου.

  3. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Για τον Χάρβευ το πιο πιθανόν είναι η σύγχυση να οφείλεται στην δική μου κατανόηση του κειμένου, θα το κοιτάξω.

    Υπάρχουν σε όλα αυτά νομίζω πολλές ιδέες πέραν του κλασικού μαρξισμού, όπως και συνολικά στο βιβλίο του Λεφέβρ.

  4. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Όχι, δεν έχει σχέση με Λακάν. Η φαινομενολογία είναι «αντιλακανική». Μπορώ τα παραπάνω να τα διαβάσω περισσότερο φαινομενολογικά, γιατί ο Λεφέβρ επαναφέρει στο προσκήνιο την μερλωποντιανή «θέσμιση». «Θέσμιση» στον Μερλω-Ποντύ είναι το περιβάλλον της ιστορίας που «αναπτύσσεται όχι σύμφωνα με αιτιοκρατικούς νόμους, σα μια άλλη φύση, αλλά πάντα σε συνάρτηση με αυτό που σημαίνει, και όχι σύμφωνα με αιώνιες ιδέες, μα επαναφέροντας λίγο πολύ υπό την εξουσία της τυχαία γεγονότα, τα οποία υποβάλλουν και την αλλαγή της. Καθώς σπαράζεται από όλες τις τυχαιότητες και συνέρχεται από την ακούσια χειρονομία των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτήν και θέλουν να ζήσουν,…δεν ονομάζεται ούτε πνεύμα, ούτε ύλη, μα ιστορία.» σ.168-169 στο Ζητήματα Διαλεκτικής του Δεληβογιατζή.
    Ο Μερλωποντύ στην κριτική του κατά του Χούσερλ αντιπαραθέτει ότι ο «άλλος» δεν είναι άμεση αντανάκλαση των συνειδησιακών πράξεων αλλά συντελεστικό στοιχείο νοήματος.»Τα γεγονότα καταθέτουν ένα νόημα όχι σαν επιβίωση αλλά ως κλήση σε μια συνέχεια , απαίτηση ενός μέλλοντος.» σ. 161.
    Τώρα, ο Χάρβεϋ τι γαλλικό μεταφράζει ως representation; Το ρωτώ γιατί ο Λεφέβρ σε σχέση με το χώρο και την αλλαγή των σχέσεων, προτείνει μια «προσοικείωση» μακριά από κάθε «απαλλοτρίωση». Έτσι, απαλλάσσεται από ντετερμινισμούς και βλέπει διαδικασίες «επανοικείωσης» των δυνατοτήτων του καθημερινού στην πόλη για να καταλήξει στο ότι όλα αλλάζουν.Ενώ η αναπαράσταση παραπέμπει σε ντετερμινισμούς.
    Πάντως, τα τελευταία λόγια που έβαλες διαβάζονται φαινομενολογικά.

  5. Ο/Η eriugena λέει:

    Πολύ χαίρομαι που επιβεβαιώνεται απο την έγκυρη πληροφόρησή σου ο μη-λακανισμός του Λεφέβρ..άλλος ένας λόγος να τον συμπαθήσω τον σπουδαίο αυτό άνθρωπο..πάντως εγώ που τρέφομαι απο πολεμικές θα ήθελα και επιβεβαίωση βιβλ/κη..εκτός ενός βιβλίου που έχω που τα χώνει στους δομιστές, θεωρόντας τους ως νεο-Ελεάτες..τι του φταίγαν τώρα οι Ελεάτες, να τους μπλέκει με τα μουλάρια..

  6. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    @rakis1

    Η μετάφραση από τα γαλλικά στα αγγλικά δεν είναι του Χάρβει, πάντως ο ίδιος θεωρεί πολύ καλή την μετάφραση. Μια »μετάφραση» (με τα εισαγωγικά) που έχει κάνει είναι να αναφέρει το conceived και ως imaginary. Για να δει κανείς τί παίζει θα πρέπει να ανατρέξει μάλλον στα γαλλικά στο πρωτότυπο.
    Για την αναπαράσταση επίσης δεν γνωρίζω. Πάντως η λέξη συναντάται πολλές φορές και σε διαφορετικές περιστάσεις.
    Το βιβλίο στο οποίο παραπέμπεις, το »ζητήματα διαλεκτικής», φαίνεται ιδιαίτερα χρήσιμο. Θα πρέπει να το προμηθευτώ.

    Αυτό που είναι σίγουρο για τον Λεφέβρ είναι πως ήταν ένας ακόμη υπαρξιστής, πέρα από τον Σάτρ, που »ασπάστηκε» τον μαρξισμό. Επίσης πράγματι σε αρκετά σημεία στο κείμενό του ασκεί πολεμική στον Λακάν.

  7. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    @Εriugena

    Τώρα που είμαι και από ξενύχτι, πάρε και μια βιβλιογραφική επιβεβαίωση: the production of space, σελ 35(τέλος)-36, ασκείται κριτική στον Λακάν ο οποίος, σύμφωνα με τον Λεφέβρ, »υποθέτει την λογική, επιστημολογική και ανθρωπολογική προτεραιότητα της γλώσσας έναντι του χώρου» και »τοποθετεί απαγορεύσεις-ανάμεσα σε αυτές και εκείνη ενάντια στην αιμομιξία-και όχι παραγωγική δραστηριότητα, στην αρχή/καταγωγή της κοινωνίας». Ακολουθεί στο ίδιο βιβλίο μιασυντομή κριτική, στο ίδιο πνεύμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s