Για τον συνειδησιακό χωροχρόνο

Σύμφωνα με τον Ντερριντά στη βάση της χουσερλιανής του ανάλυσης  η χρονοποίηση νοείται ως διάνοιξη του παρόντος σε ένα εκτός-εαυτού. Αυτό το εκτός-εαυτού του χρόνου είναι η χωροποίησή του. Με προκείμενη ότι υπάρχει πάντα ανέκαθεν μία «υπο-κείμενη διά-στρωση ενός προ-εκφραστικού βιώματος, το ζωντανό παρόν πραγματώνεται από τη ΜΗ αυτο-ταύτισή του, έτσι ώστε όταν μιλούμε για καταγωγή εννοούμε μία ιχνηλάτηση. Το νόημα, ΔΕΝ είναι απλώς παρόν. Αντιθέτως, πάντα είναι ήδη μπλεγμένο στα δίκτυα της σημασίας, στις κινήσεις των ιχνών. Η απόδοση νοήματος έχει πάντα ήδη εξέλθει από  το προεκφραστικό βίωμα, στην εκφραστική διάστρωση του βιώματος. Αυτή η ήδη-έξοδος προς το μη-ίδιον, δείχνει ότι η χρονοποίηση του νοήματος είναι εξυπαρχής χωροποίηση. Αν δούμε τη χωροποίηση ως διάνοιξη, τότε δεν υπάρχει απόλυτο εσωτερικό, ο χώρος ιδώνεται ως μέσα στο χρόνο, ως αυτο-έξοδος του χρόνου και η εξωτερικότητα του χώρου, χωρίς να αναστέλλει το χρόνο, διανοίγεται ως «έξω», «μέσα» στην κίνηση της χρονοποίησης. Δεν υπάρχει κάτι μέσα στον εαυτό του. Ο χρόνος δεν είναι μία απόλυτη υποκειμενικότητα, γιατί δεν υπάρχει ένα παρόν-ον στην αυτοπαρουσία του. Ο κόσμος υπο-νοείται (implicitness) από την κίνηση της χρονοποίησης. Έτσι, παράγεται το σημείο ως παραπομπή, ως είναι-για-κάτι και απαγορεύει ριζικά την αναγωγή. Και έτσι, αποδομείται και η έννοια της συγκροτούσας υποκειμενικότητας.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Ντεριντά, Φαινομενολογία, Φιλοσοφία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Για τον συνειδησιακό χωροχρόνο

  1. Ο/Η eriugena λέει:

    Εξαιρετικό το αρθράκι, αν και ως κλεφτρα κίσσα θα ήθελα παραπομπές, όχι τίποτα άλλο αλλά με συνέλαβα ντεριντιανό!…τέλος πάντων: μην ξεχνούμε φίλε, ότι απο πίσω κρύβεται η Καμπαλλά και ο Πλωτίνος!!
    περιμένω ανάπτυξη κι άλλο σε αυτό το σπουδαίο ζεύγμα, το οποίο με απασχολεί όσσ τίποτε άλλο
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ φίλε

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Πράγματι, έχει βγει και βιβλίο για τη σχέση νεοπλατωνισμού και Ντεριντά.

      Γενικά αυτό που γράφω είναι από το βιβλίο του η φωνή και το φαινόμενο. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο γιατί το φιλτράρω μέσω δικών μου απόψεων.
      Χρόνια πολλά

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    «υπο-κείμενη διά-στρωση ενός προ-εκφραστικού βιώματος»

    Αυτή η κατάσταση είναι παράλληλη με τη συνειδησιακή κατάσταση του τώρα. Πχ τώρα, μπροστά στον υπολογιστή που βρίσκεται το σώμα σου, «σάρκα» ονομάζει την όλη περίπτωση ο Merleau-Ponty, δε σκέφτεσαι ότι κάθεσαι, ότι τα πόδια σου κάνουν αυτό, τα μάτια σου εκείνο, κτλ. Το ίδιο ισχύει και με τη σκέψη: δεν αναλύεις συνειδητά κάθε πρόταση, κάθε όρο, κάθε κατηγόρημα. Αυτή είναι η οντολογική κατηγορία της υπονοητικότητας(implicitness). Παρόλ’αυτά, η χρονικότητα στη συνείδηση έχει ένα αμετακίνητο κέντρο, έναν ζωντανό πυρήνα : τη στιγμιακότητα του τώρα. Η-σύλληψη-του-τώρα είναι σαν πυρήνας έναντι μιας σειράς από κατακρατήσεις. «Κάθε φορά μία στιγμιακή φάση είναι τώρα παρούσα, ενώ οι άλλες αγκιστρώνονται σαν ουρά από κατακρατήσεις». «Το τώρα είναι αναγκαίο και παραμένει κατά κάποιο τρόπο στιγμιακό, μία μορφή που παραμένει για μια ύλη πάντα καινούργια» (Χούσερλ, Ιδέες & 81)(από το η φωνή και το φαινόμενο,Ζ.Ντερριντά). Έχουμε δηλ. κοντά σε μία παρουσία και μία αντίληψη, μία μη-παρουσία και μία μη-αντίληψη. Μία μη-παρουσία και μία μη-προφάνεια στη στιγμιαία ροπή οφθαλμού. Το τώρα είναι σε ένα διαρκές πάρε-δώσε με ένα «μη-τώρα». Εδώ έγκειται και η ανοιχτότητα παρελθόντος-παρόντος-μέλλοντος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s