Με αφορμή την αυτοκτονική πράξη στον Ζίζεκ

Με αφορμή ένα σχόλιο του kraftwerk από το filosofia gr :( «Ο Ζίζεκ πιστεύω ότι δεν απομακρύνεται ιδιαίτερα από το πρότυπο του αγωνιστή- πολεμιστή καθώς εξιδανικεύει την απόφαση της Αντιγόνης να προβεί σε μια ηρωική πράξη αμφισβήτησης του (συμβολικού) Νόμου του Κρέοντα. Η ηρωική πράξη της Αντιγόνης είναι πράξη αυτοκτονίας, υπακούει σε μια ενόρμηση θανάτου. Η πράξη του Ζίζεκ ισοδυναμεί με μια βίαιη και θανατηφόρα εισβολή του Πραγματικού που θα εξαρθρώσει την υπάρχουσα σταθερότητα του Νόμου που εγγυάται την συμβολική τάξη. Η αντίσταση στον Νόμο εξισώνεται από τον Ζίζεκ με μια στιγμιαία πράξη η οποία θα μετασχηματίσει την πραγματικότητα κατακλυσμιαία και η προσωπική θυσία της ηρωίδας δείχνει την αφοσίωση σε μια ηθική πέραν του καλού και του κακού, σε μια ηθική της ψυχανάλυσης. Ο μεσσιανισμός, με μεσσία και η αυτοκτονία ως ηρωική πράξη αποτελούν για τον Ζίζεκ το θεωρητικό πλαίσιο του εγχειρήματός του. Ο Ζίζεκ παρουσιάζει την ηρωική αυτή πράξη ως αδύνατη η οποία εκ των υστέρων καταδεικνύεται ως δυνατή. Μόνον η πραγματοποίηση του αδυνάτου τροποποιεί αναδρομικά τις δυνατότητες του παρελθόντος.

… είναι η προβολή ως επαναστατικού προτύπου αυτού της Αντιγόνης που αντιτίθεται στον Νόμο. Η πράξη της Αντιγόνης είναι αυτοκτονική, παθητική, απορρέει μια ενόρμηση θανάτου. Η κατηγορία που του προσάπτουν είναι ότι επικεντρώνεται σε μια βία που στρέφεται κυρίως στον αυτό και προβάλλεται ως ηρωική ή ως αυτό-θυσία. » )

Η αυτοκτονική πράξη είναι η καταστροφή του συμβολικού, του νόμου. Αναδεικνύεται δηλ. το Πραγματικό.
Εδώ διαισθάνομαι ότι έχουμε τη μήτρα της διαλεκτικής λογικής. Το αρνητικό μετουσιώνεται σε θετικό χάρη στην αναδίπλωση του ίδιου του αρνητικού.
Η διαλεκτική όμως δεν πραγματεύεται την προβληματική της ταυτότητας;
Η ετερότητα είναι δυνητικά η ταυτότητα. Άρα, το διαλεκτικό εγχείρημα είναι η μεταφυσική διάσωση του εαυτού.
Η ενόρμηση του θανάτου γίνεται μία οντοθεολογία ως διαδικασία επανιδιοποίησης της αληθειακής δομής. Όλα προετοιμάζουν την απειροποίηση του υποκειμένου μέσω της φανέρωσης του Όλου ως ολοκληρωμένης ενότητας. Η ηρωική Αντιγόνη καθίσταται ο τόπος της αποκάλυψης και των επιφανείων του Πράγματος. Η ηρωίδα γίνεται το σύμβολο του μηδενός, ή ένα σημείο που δεν σημαίνει. Με αυτόν όμως τον τρόπο το κρυμμένο παρουσιάζεται ακριβώς μέσω της αδυναμίας του.
Επομένως, η πρόταση του Ζίζεκ είναι η αναζωογόνηση του γερμανικού ιδεαλισμού, της θεωρησιακής του επιθυμίας και νοσταλγίας του Ενός-Πατρός που υποφέρει από τον χρονικό περιορισμό και θέλει να αποσπαστεί από την περατότητα. Αυτό το Εν είναι αυθυπόστατο, γεγονός που δείχνει ότι δεν έχει καμία σχέση με το Εν του Λακάν. Ο Ζίζεκ απομακρύνεται εντελώς από τον Λακάν εδώ.

Αντίθετα, το πέραν της φαντασίωσης της πληρότητας καταδείχνει ότι δεν υπάρχει επιστροφή που συμφιλιώνει και επανιδιοποιείται. Αν δούμε την Αντιγόνη ως αυτήν που λαμβάνει μια θεϊκή θέση, τότε η διαλεκτική , το θεωρησιακό ενέργημα αποσυντίθεται γιατί το τίμημα να ξεπερνάς τα ανθρώπινα όρια εκβάλλει στην τιμωρία που είναι η τομή του θεωρησιακού εγχειρήματος από μία κενή συνάρθρωση ή καλύτερα από μία έλλειψη συνάρθρωσης. Η τομή είναι ένα ασύνδετο. Δεν έρχεται ποτέ η στιγμή παρέμβασης ενός Τειρεσία. Ο Labarthe τονίζει πως η τομή του θεωρησιακού δε σημαίνει ούτε ότι το υπερβαίνουμε ούτε ότι το διατηρούμε ούτε ότι το αναίρουμε(relever). Εδώ, το παιγνίδι του πένθους είναι όπως λέει ο Χάιντεγγερ πόνημα – έργο και άλγος, δηλ. λόγος.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Ζίζεκ, Φιλοσοφία, Ψυχανάλυση and tagged , . Bookmark the permalink.

22 Responses to Με αφορμή την αυτοκτονική πράξη στον Ζίζεκ

  1. Ο/Η kraftwerk λέει:

    Φίλε raki μια και ανάρτησες ένα παλιό απόσπασμα μιας συζήτησής μας θα ήθελα εκ των υστέρων θα προσθέσω κάποια σχόλια. Ο Ζίζεκ στο βιβλίο του Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό (σελ. 234) αρνείται ότι η πράξη της Αντιγόνης είναι αβυσσαλέα με την έννοια μιας ανορθολογικής χειρονομίας που διαφεύγει όλα τα ορθολογικά κριτήρια. Η πράξη μπορεί και οφείλει να κριθεί επί την βάση καθολικών ορθολογικών κριτηρίων αλλά αναδημιουργεί τα κριτήρια με τα οποία πρέπει να κριθεί. Η ηθική πράξη δεν είναι αυτή που παραβιάζει τον νόμο όπως συμβαίνει στον Μπατάιγ ο οποίος εγκλωβίζεται σε μια προνεωτερική αντίληψη της σχέσης νόμου και επιθυμίας. Η ηθική πράξη είναι αυτή που διαφέρει από μια απλοϊκή σύλληψη της παράβασης στο ότι επαναπροσδιορίζει τι είναι ένας νομικός κανόνας και δεν οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο αποδοχής και παραβίασης του νόμου.

    Όσον αφορά τον κατακλυσμιαίο χαρακτήρα της ηθικής πράξης ο Ζίζεκ στο κείμενό του «Εναντίον μιας πολιτικής της Jouissance» απαντώντας στην δριμεία κριτική του Σταυρακάκη αρνείται κατηγορηματικά ότι η ηθική πράξη ενέχει το καθεστώς ενός στιγμιαίου θαύματος. Ο Ζίζεκ υποστηρίζει ότι η εγκαθίδρυση ενός νέου κύριου σημαίνοντος δεν σημαίνει την αποδοχή μιας φαντασίωσης πληρότητας. Αυτό βασίζεται στην εξής ερμηνεία: O Ζίζεκ υποστηρίζει ότι στο συμβολικό υπάρχει η έλλειψη ενώ στο επίπεδο του πραγματικού υπάρχει τρύπα. Έτσι το αντικείμενο α στην τάξη του συμβολικού είναι αυτό που καλύπτει την έλλειψη ενώ στο επίπεδο του πραγματικού είναι αυτό που δημιουργεί την έλλειψη στο συμβολικό, ταυτίζεται με το κενό. Έτσι στην τάξη του πραγματικού η ενόρμηση είναι συνεχώς ανικανοποίητη εφόσον κινητοποιείται διηνεκώς γύρω από τον στόχο της χωρίς ποτέ να τον πετύχει υπακούοντας έτσι στην ενόρμηση του θανάτου. Με αυτόν τον τρόπο δεν επιτρέπει την καθήλωση της jouissance. Ο Ζίζεκ φαίνεται να έχει επηρεαστεί από την μπαντιουική έννοια του συμβάντος σε αυτό το σημείο. Η ηθική πράξη της Αντιγόνης διανοίγει τον χώρο ενός συμβάντος.

    Ο Ζίζεκ σπεύδει να απαντήσει στην κατηγορία ότι η επιθυμία της Αντιγόνης είναι αυτοκτονική. Η πράξη της Αντιγόνης σύμφωνα με τον Ζίζεκ δεν είναι απλά έκφραση μιας καθαρής επιθυμίας θανάτου. Αν σήμαινε αυτό τότε η Αντιγόνη θα είχε απλά αυτοκτονήσει χωρίς να δημιουργήσει καμία φασαρία στους γύρω της. Η πράξη της δεν ωθούνταν από μια συμβολική παρώθηση για να πεθάνει αλλά από μια απροϋπόθετη επιμονή της σε ένα συμβολικό τελετουργικό. Στο βιβλίο του In defense of lost causes ο Ζίζεκ υποστηρίζει ο η Αντιγόνη επιμένει μέχρι θανάτου στην εκτέλεση μιας συμβολικής πράξης, της πρέπουσας ταφής του αδελφού της. Η Αντιγόνη δεν υποστηρίζει ένα υπερ-συμβολικό πραγματικό αλλά το καθαρό σημαίνον- η καθαρότητά της είναι αυτή του σημαίνοντος (σελ.305). Ο Σταυρακάκης σε άρθρο του αμφισβητεί την καθαρότητα της πράξης της Αντιγόνης εφόσον φαίνεται ο ίδιος ο Ζίζεκ να αποδέχεται ότι η πράξη της ενέχει κάτι της τάξης του συμβολικού, ότι ενέχει την τάξη του σημαίνοντος.
    Τέλος η αυτοθυσία της Αντιγόνης βασίζεται σε μια επαναδιαπραγμάτευση της καντιανής προσταγής από την οπτική του ένστικτου του θανάτου. Η ηθική πράξη της Αντιγόνης επιβεβαιώνεται ως ηθική εφόσον η επιθυμία της δεν σκοπεύει σε κάποιο ίδιον όφελος αλλά υπακούει στο πέραν της αρχής της ευχαρίστησης δηλαδή στο ένστικτο του θανάτου και για αυτό ο Λακάν την αποκαλεί καθαρή επιθυμία. Η Αντιγόνη μέσα από την πράξη της κάνει το καθήκον της ακόμη και αν το διακύβευμα είναι η ίδια η ζωή της. Ο Λακάν συνδέει την κατηγορική προσταγή με το ένστικτο του θανάτου μέσα από το κείμενό του ο Καντ με τον Σαντ.

    Όσον αφορά την ανάγνωση του Λακάν από τον Ζίζεκ θεωρώ ότι προχωρεί σε μια ζιζεκοποίηση του λακανικού corpus. Ο Λακάν όντως επηρεάστηκε πολύ από μια κοζεβιανή ανάγνωση του Χέγκελ ωστόσο ο Ζίζεκ προχωρεί σε μια εγελοποίηση του Λακάν επιτιθέμενος ταυτόχρονα στον Σπινόζα ο οποίος αποτελεί επίσης μια σταθερή επιρροή στον Λακάν ιδίως στην έννοια της διέλευσης της φαντασίωσης αλλά και της ηθικής της ψυχανάλυσης.

  2. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    ε για να μη τα αναδμοσιευω ολα θα κανω συνδεσμο .. Καλα που ηταν αυτος ο kraftwerk τοσο καιρο;

  3. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    Τέλος η αυτοθυσία της Αντιγόνης βασίζεται σε μια επαναδιαπραγμάτευση της καντιανής προσταγής από την οπτική του ένστικτου του θανάτου. Η ηθική πράξη της Αντιγόνης επιβεβαιώνεται ως ηθική εφόσον η επιθυμία της δεν σκοπεύει σε κάποιο ίδιον όφελος αλλά υπακούει στο πέραν της αρχής της ευχαρίστησης δηλαδή στο ένστικτο του θανάτου και για αυτό ο Λακάν την αποκαλεί καθαρή επιθυμία. Η Αντιγόνη μέσα από την πράξη της κάνει το καθήκον της ακόμη και αν το διακύβευμα είναι η ίδια η ζωή της. Ο Λακάν συνδέει την κατηγορική προσταγή με το ένστικτο του θανάτου μέσα από το κείμενό του ο Καντ με τον Σαντ..
    ———————————————————————————————–
    εξαιρετικο.
    ο θανατος ως κατηγορική προσταγή ..
    ————
    θαταν ενδιαφερον να τα βλέπαμε ολα αυτα υπο το ..φως (η το σκοτος ) της σημερινης συγκυριας .. Ας πουμε ..η φωνή της Αντιγόνης και η σημερινη αντικαπιταλιστική αριστερα ..
    ————————————–
    η Αντιγονη επισης ως η επιβεβαιωση -μεσω της κατηγορικής προσταγής του θανατου του..φυσικου δικαιου εναντι του ..θετικου .

  4. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    βελονιά του παπλωματά.
    αχ(ναι .καλά. ;)

  5. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    εγω θα το ελεγα

    ως ξορκι της επιθυμιας θανατου -η ως απομιμιηση – ως ντεμεκ επιθυμια-

  6. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    δηλαδή ..(ενω η Αντιγονη εμμενει στην κατηγορική προσταγή της ..η Αντικαπιταλιστική αριστερα (και οι αγανακτισμενοι κλπ ειναι στο ..τραβατε με κιας κλαιω .
    (

  7. Ο/Η kraftwerk λέει:

    Η αντικαπιταλιστική αριστερά λειτουργεί ως κύριο σημαίνον που νοηματοδοτεί εκ των υστέρων τα αιωρούμενα σημαίνοντα όπως την οικολογία, τον φεμινισμό, τον ρατσισμό κ.α σε στιγμές ενός λόγου, του αντικαπιταλιστικού λόγου. Τα υποτάσσει σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο επιδιώκοντας να ολοποιήσει το κοινωνικό. Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν μπορεί να προχωρήσει πέραν της φαντασίωσης τάξης, αρμονίας και σταθερότητας του καπιταλιστικού λόγου ιδιαίτερα οι σταλινικές αποχρώσεις του. Βέβαια ούτε η νεομαρξιστική οπτική του Ζίζεκ με βρίσκει σύμφωνο.

    Η Αντιγόνη δεν αποτελεί το μόνο πρότυπο επαναστατικής πράξης που προβάλει ο Ζίζεκ. Η Ιουλιέτα (Ζυλιέτ) του μαρκήσιου ντε Σαντ αποτελεί κατά τον Ζίζεκ ένα ακόμη παράδειγμα ριζικής πράξης. Η Ιουλιέτα αποτελεί το αντίθετο της αδελφής της Ιουστίνης (Ζυστίν) όπως και η Αντιγόνη το αντίθετο της αδελφής της, Ισμήνης. Η Ιουλιέτα αποτελεί και αυτή ενσάρκωση της ενόρμησης του θανάτου. Οι πράξεις της χαρακτηρίζονται από απάθεια, από την έλλειψη ευχαρίστησης.

    Η απάθεια με την οποία εκτελεί τα εγκλήματά της αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της βεβαιότητας ότι κινείται πέραν της αρχής της ευχαρίστησης. Η απάθεια δεν αποκτιέται αμέσως αλλά μέσα από την συχνή επανάληψη, την άσκηση όπως την ονομάζει ο Σαντ. Η επανάληψη αποτελεί το χαρακτηριστικό της ενόρμησης του θανάτου, πρόκειται για επανάληψη της αποτυχίας της ενόρμησης να κατακτήσει τον αδύνατο στόχο της. Η ηθικότητα της πράξης στηρίζεται στο ότι κινείται αποκλειστικά στα όρια της jouissance,πέρα της αρχής της ευχαρίστησης, αποτελεί μια πράξη αυτοσκοπός.

    Έτσι η σαδική Ιουλιέτα αποτελεί όπως και η Αντιγόνη ένα παράδειγμα καθαρού υποκειμένου της ενόρμησης όπου τα ανθρώπινα στοιχεία έχουν απαλειφτεί. Ο Αλτουσσέρ αποτέλεσε το παράδειγμα ενός θεωρητικού αντι- ανθρωπισμού ενώ ο Λακάν υπήρξε ριζοσπαστικότερος υποστηρίζοντας έναν πρακτικό αντι- ανθρωπισμό. Η Αντιγόνη και η Ιουλιέτα αντιστοιχούν στο μη ανθρώπινο με κοινό χαρακτηριστικό τους, την επιμονή να μην υποχωρούν μπροστά στην επιθυμία τους όπως ορίζει η καντιανή προσταγή.

    Το να ακολουθείς την ενόρμηση του θανάτου δεν σημαίνει κατά τον Ζίζεκ να πεθαίνεις για την εμμονή σου στην επιθυμία. Πολύ περισσότερο σημαίνει ότι λειτουργείς σαν την Ιουλιέτα, ξεκινάς τις εκκαθαρίσεις χωρίς κανέναν ανθρώπινο οίκτο ;ή ευχαρίστηση (με απάθεια), εκτελώντας το επαναστατικό καθήκον σου όπως οφείλεις ακόμη και αν αυτό σημαίνει τον θάνατό σου. Ο Ζίζεκ σκοπεύει σε μια ηθική όπου το επαναστατικό υποκείμενο μεταβαίνει από την κατάσταση υποταγής στον νόμο (θύμα όπως η Ισμήνη και η Ιουστίνη) στην κατάσταση του θύτη.
    Ο ροβεσπιερισμός του Ζίζεκ είναι κατι παραπάνω από προφανής όπως και γιατί ο Σαντ θεωρείται από τον Ζίζεκ καντιανός.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Όλα αυτά πώς μεταφράζονται στην πράξη, γιατί εγώ βλέπω περισσότερο έναν Ζίζεκ κλόουν, να φέρεται κάπως όπως και πρόσφατα στο occupy WL; πού εμφανίστηκε τελευταία κι έβγαλε λόγο;
      Τι θέλει τελικά ο Ζίζεκ, αν ξέρει και ο ίδιος, και αν μπορούμε εμείς να εμπνευστούμε από αυτήν τη ζιζεκική σκέψη.
      Τι λες;

  8. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    ψχ περαν της cARINΑς μουρχεται μια μυστηρια επιθυμια να αναδημοσιευσω κι αυτονα τον kraftwerk ..

  9. Ο/Η kraftwerk λέει:

    Ο Ζίζεκ στην πράξη υποστηρίζει έναν κλασικό μαρξισμό- λενινισμό. Η συνεισφορά του βρίσκεται μόνον στην ανανέωση της θεωρίας με την άντληση επιχειρημάτων από την λακανική ψυχανάλυση.Προφανώς πιστεύει οτι ο μαρξισμός απαιτεί μια ανανέωση των θεωρητικών του εργαλείων ώστε οι αναλύσεις του να περιλαμβάνουν ευρύτερα πολιτισμικά φαινόμενα. Έτσι ο Ζίζεκ επιδιώκει με την ανάλυση ταινιών,ανεκδότων και γενικά της μαζικής κουλτούρας να διευρύνει τον ορίζοντα της επεξηγηματικής ισχύς του μαρξισμού. Επίσης επιδιώκει να εκλαικεύσει την λακανική θεωρία μαζί με τον μαρξισμό και να τα κάνει προσβάσιμα σε ένα ευρύτερο κοινό μέσα από τα βιβλία του. Ωστόσο εκλαίκευση δεν σημαίνει για τον Ζίζεκ απλούστευση της όντως περίπλοκης λακανικής επιχειρηματολογίας αλλά την ενασχόλησή του με πολιτισμικά φαινόμενα του καπιταλισμού μέχρι την επεξήγηση των ασυνείδητων μηχανισμών του υποκειμένου.Ένας άλλος σημαντικός λόγος που η θεωρητική παρέμβαση του Ζίζεκ είναι σημαντική , είναι επειδή τόνισε τον ρόλο την απόλαυσης στην διατήρηση μιας πολιτικής φαντασίωσης. Ο Λακλό και η Μουφ ανέλυσαν την δομή της φαντασίωσης με βάση το κύριο σημαίνον και την συρραφή της αλυσίδας των σημαινόντων αλλά δεν προχώρησαν πέραν της φαντασίωσης, στο υποστύλωμά της. Έτσι ο Ζίζεκ αντιτέθηκε στην αντίληψη ακόμη και της αριστεράς για μια «ορθολογική» αντίληψη της κοινωνικής αλλαγής όπως κάτι τέτοιο διαφαίνεται στον Χάμπερμας για παράδειγμα ή τον Καστοριάδη. Ο αγώνας για την ηγεμονία προυποθέτει την αναγνώριση του ρόλου των συναισθημάτων στις πολιτικές διαδικασίες όπως πολύ σωστά είχε αναγνωρίσει ο Λακλό στην ανάλυση του λαικισμού και την σχέση του με τον φασισμό. Η παρέμβαση του Ζίζεκ οδήγησε σε μια λακανική στροφή στην επιχειρηματολογία του Λακλό ενώ επηρέασε στον μέγιστο βαθμό τον Σταυρακάκη και την θεωρία του για την ριζοσπαστική δημοκρατία. Επίσης επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον Saul Newman στην περιγραφή ενός λακανικού μετα- αναρχισμού.Οι παρεμβάσεις του πέραν από τον αέρα ενός αστέρα των media πιστεύω οτι στοχεύουν να κινητοποιήσουν πάθη, να προκαλέσουν, να προβληματίσουν. Προσωπικά δεν τις θεωρώ σημαντικές ούτε πειστικές.
    Νοσφεράτε ελεύθερα η αναδημοσίευση.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Πολύ ενημερωτικό σχόλιο. Και πολύ καλό από την άποψη ότι ξεκινάς για το ποιους επηρέασε ο Ζίζεκ καταλήγοντας στο ότι είναι ασήμαντος. :)
      Έχουμε και λέμε λοιπόν. Το άτομο που θέλει να απολαμβάνει θέλει και ένα κράτος ή θα τολμούσα να πω και μία πολιτική που να του ενισχύει αυτό το δικαίωμα. Μπορεί να επιτευχθεί η διέλευση της φαντασίωσης; Η ίδια η ψυχανάλυση διά στόματος Μιλέρ λέει όχι. Η λακανική σκέψη παραδέχεται ότι το πιθανότερο είναι η μετάβαση από τη μία φαντασίωση στην άλλη, η αναπόληση και επιθυμία του συμπτώματος και της απόλαυσης που παρείχε.
      Καθώς λοιπόν το ασυνείδητο διαρκώς ξεφεύγει, πάντα θα είμαστε σε κατάσταση φαντασίωσης. Ή να ενσωματώσουμε στις πρακτικές μας τη συνειδητοποίηση του διχασμού, της έλλειψης. Εκεί που ασκούμε βία, εξουσία, να αποδομούμαστε ταυτόχρονα. Τι σημαίνει αυτό στην πολιτική;
      Επίτρεψέ μου να ξαναβάλω ένα σχόλιό μου για κερδίσω χρόνο:
      «Ακριβώς πολλοί παράγοντες δείχνουν ότι το συμφέρον της εργατικής τάξης δεν είναι αυτονόητο, δεδομένο και σαφές.
      Παράγοντες που το καθορίζουν: οι ιδέες του καθενός, ο φόβος, ατομικά συμφέροντα, θρησκεία, εξωτερικές επιρροές, οικονομία και πολιτική σε ένα κράτος, φυλή, έθνος, πώς αντιμετωπίζεται το παρελθόν. Προφανώς και άλλοι παράγοντες.
      Φαίνεται δηλ. πως για να οριστούν τα συμφέροντα της τάξης είναι διαδικασία έντασης και σύγκρουσης. Είναι φενάκη το αυθόρμητο μιας οιασδήποτε κίνησης, γιατί αλήθεια είναι (άλλη μία αλήθεια) ότι ο σοσιαλισμός μαθαίνεται.
      Αυτές οι διαπιστώσεις εμένα με κάνουν να βλέπω την τάξη ευρύτερα σε σχέση με την επιθυμία που συνεπάγεται την (αν)-ιση κατανομή ως προς τις υλικές-οικονομικές ανάγκες,την ιδιοκτησία, το σεβασμό, την τιμή, τη δύναμη, την εξουσία, την επιρροή.
      Κατά συνέπεια, βλέπω 3 επίπεδα της ταξικής ανάλυσης:
      1. η ταξική δομή θεμελιώνεται στην παραγωγή αλλά και σε ένα πλαίσιο ευρύτερο κινητικότητας και αλληλόδρασης
      2. οι ιδέες/τάσεις των μελών της τάξης
      3. ο προσδιορισμός των συλλογικών στόχων μέσω οργανωμένης δράσης»

      Επομένως, χρειάζεται οργάνωση και η οργάνωση δεν μπορεί παρά να έχει και ιεραρχία. Κάποιος θα κάνει κάτι καλύτερα από κάποιον άλλο. Μία ιεραρχία, ένα κέντρο σε σχέση με μία περιφέρεια είναι μία μορφή εξουσίας. Για να μην παγιδευτεί στη φαντασίωσή της η εξουσία αυτή τι μπορεί να κάνει; Να δίνει τη δυνατότητα για αποδόμηση.Αφού κάθε εξουσία δεν έχει θεμέλιο εκ φύσεως, θεού κτό, δεν μπορεί παρά να λογοδοτεί και να αντικαθίσταται.Τι άλλο να γίνει; Βλέπουμε ότι ο όποιος κόσμος κατέβηκε στις πλατείες αντιμετωπίστηκε πανεύκολα από την κρατική καταστολή.1. Η έλλειψη οργάνωσης οδηγεί σε παταγώδη αποτυχία. 2. Η απόρριψη των συνδικαλιστών επίσης ήταν λανθασμένη επιλογή. Μπορεί να είναι κομμάτι του συστήματος αλλά έχουν ένα τσαμπουκά που θα μπορούσε να λειτουργήσει υπέρ του κόσμου. 3. Καταδικάζεται η κολοβωμένη δημοκρατία αλλά η εναλλακτική έτεινε να είναι μία επικίνδυνη εκτροπή. Εδώ και αν το αίτημα «άμεση δημοκρατία τώρα» ήταν ένα κύριο σημαίνον!

  10. Ο/Η kraftwerk λέει:

    raki
    Ξεκινώ και τελειώνω με τον ίδιο τρόπο. Λέω οτι ο Ζίζεκ είναι κλασικός μαρξιστής και οτι είναι ασήμαντος. Η έμφασή του σε μια παλαιοκομμουνιστικού τύπου επιλογή είναι αυτή που μειώνει την πρακτική αλλά όχι την θεωρητiκή του υπεροχή.

    Ο Μιλέρ λέει οτι η διέλευση της φαντασίωσης είναι δυνατή. Λέει οτι προχώρησαν πέρα από το βράχο που συνάντησε ο Φρόυντ, πέρα από τον ευνουχισμό. Στο σύμπτωμα περά από το νόημα υπάρχει και κάτι άλλο που αντιστέκεται στην ερμηνεία και είναι η απόλαυση. Ο ευνουχισμός στην λακανική ψυχανάλυση έχει να κάνει με την θυσία εκ μέρους του υποκειμένου (μέρους) αυτής της απόλαυσης. Η διέλευση της φαντασίωσης σχετίζεται με την μετάπτωση του υποκειμένου μέσα στον λόγο του αναλυτή στην θέση αντικειμένου α. Όταν κανείς έχει πετύχει την διέλευση της φαντασίωσής του ,δεν σημαίνει οτι πλέον κινείται πέραν της φαντασίωσης αλλά οτι έχει γίνει αντικείμενο αίτιο της φαντασίωσής του. Η διαδικασία του passe, του περάσματος είναι η προφορική μαρτυρία του αναλυόμενου οτι έχει πετύχει την διέλευση της φαντασίωσής του και έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον Λακάν. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής ο Λακάν μίλησε για πλήρη αποτυχία του περάσματος. Ο Μιλέρ είναι αυτός που έχει επικυρώσει το πέρασμα ως την τελική εξουσιοδότηση για να γίνει κάποιος λακανικός ψυχαναλυτής. Μάλιστα συγκροτούνται ομάδες-καρτέλ οι οποίες επιφορτίζονται με το καθήκον να συνοψίζουν τα συμπεράσματά τους σχετικά με το πέρασμα, είναι η δικιά τους συνεισφορά στην παραγωγή ψυχαναλυτικής γνώσης.
    Ο Σταυρακάκης από την άλλη χρησιμοποιεί την έννοια της διέλευσης της φαντασίωσης κάπως καταχρηστικά και σίγουρα διατηρώντας απόσταση από την ορθόδοξη λακανική εννοιολόγησή της. Θεωρεί οτι η διέλευση της φαντασίωσης συνίσταται στην αποδοχή μιας Άλλης απόλαυσης η οποία χαρακτηρίζεται και ως θηλυκή jouissance. Η άλλη απόλαυση είναι η απόλαυση του μη όλου. Έτσι η φαντασίωση της πληρότητας καταρρέει και το υποκείμενο απολαμβάνει πέραν της φαντασίωσης.

    Για τις τρεις τελευταίες σου παρατηρήσεις
    1. Η αποτυχία κρίνεται με βάση την επίτευξη ενός στόχου. Αν θεωρείς οτι στόχος τους ήταν η κατάληψη της εξουσίας τότε ή κίνησή τους σίγουρα θα θεωρούνταν αποτυχημένη. Αυτή είναι η μαρξιστική κριτική απέναντι στη δράση των κοινωνικών κινημάτων. Στόχος των κινημάτων θεωρώ οτι δεν είναι και δεν πρέπει να είναι η κατάληψη της εξουσίας αλλά η διαρκής συγκρότησή ενός πόλου αντι- εξουσίας που αρνείται δημιουργικά την εξουσία. Η κριτική με βάση την αποτελεσματικότητα κινείται στο γενικότερο πνεύμα του καπιταλισμού. Η απουσία ιεραρχίας δεν σημαίνει απαραίτητα και έλλειψη οργάνωσης, εκτός αν με τον όρο οργάνωση εννοείς μια οργάνωση στρατιωτικού τύπου με απόλυτη πειθαρχία προκειμένου μέσα από τον ένοπλο αγώνα να καταλάβει την εξουσία.
    2. Η απόρριψη των συνδικαλιστών διαφυλάττει την ανεξαρτησία του κινήματος από προσπάθειες χειραγώγησής του και απώλειας της αυτονομίας του. Η αποδοχή ενός κινήματος δεν σημαίνει οτι απορρίπτεται η λειτουργία των κομμάτων ή ο συνδικαλισμός.Μπορούν να υπάρχουν παράλληλα μια και μπορούν να έχουν κοινούς στόχους αλλά η οργάνωση και οι επιμέρους σκοποί τους διαφέρουν.
    3. Δεν διείδα καμία εκτροπή στην εναλλακτική δημοκρατία. Η άμεση δημοκρατία ήταν ένα σύνθημα που επιβεβαιώνε την πίστη στο αδύνατο.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ως εκτροπή εννοούσα συνταγματική, προς χούντα, δεδομένου την τάση του πλήθους να συντηρητικοποιείται σε παρόμοιες συγκυρίες.
      Τώρα, εγώ θα έλεγα πως αν ο μαρξισμός είναι προσκολλημένος στη φαντασίωση μία, αυτό που έγινε στις πλατείες είναι δέκα.

  11. Ο/Η kraftwerk λέει:

    Ο μαρξισμός αναπαράγει τον λόγο του Κυρίου. Το κόμμα της πρωτοπορίας είναι ο Κύριος, ο πλήρης Άλλος ο οποίος είναι εγγυητής της ίδιας της φαντασίωσης. Αντιθέτως το πλήθος στις πλατείες είναι το συλλογικό υποκείμενο που ναι μεν βρίσκεται μέσα στην φαντασίωση αλλά έχει κατορθώσει να υστερικοποιηθεί. Το υστερικό υποκείμενο προσπαθεί να αμφισβητήσει τον Άλλο, να κάνει φανερή την έλλειψή του. Το πλήθος βρίσκεται στην αρχή μιας διαδικασίας άρθρωσης της επιθυμίας του, πολύ μακριά βέβαια από την διέλευση της φαντασίωσής του. Σίγουρα όμως βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση από αυτή του δούλου που επιβεβαιώνει μέσα από την διαλεκτική της επιθυμίας, την αυθεντία του Κυρίου του.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Η αμφισβήτηση δεν είναι εξ ορισμού κάτι το «υστεροποιητικό». Αν ήταν έτσι στα καφενεία όλοι θα υστερικοποιούνταν και γιατί τότε να μη δεχόμασταν ότι ήδη υπάρχει ένα συλλογικό υποκείμενο αμφισβήτησης. Το ζήτημα είναι ότι το υποτιθέμενο συλλογικό υποκείμενο δε στράφηκε στη δική του έλλειψη (για να γίνει συλλογικό). Άλλοι έκλιναν προς ένα συντηρητισμό τύπου ΣΠΙΘΑ, άλλοι ευαγγελίζονται χούντα, άλλοι εθνικιστικές παραλλαγές, άλλοι αορίστως μία άμεση Δημοκρατία επικαλούμενοι ακόμη και τον Κλεισθένη, άλλοι ίσως ένα βήμα πιο κοντά σε μία αναρχική κοινωνία. Εν ολίγοις, ο «δούλος» που λες παραμένει δούλος, δέσμιος άλλων Κυρίων.

  12. Ο/Η kraftwerk λέει:

    Το υστερικό υποκείμενο είναι ίδιο με το υποκείμενο του Μαίου του 68. Ο ίδιος ο Λακάν είχε σχολιάσει οτι το μόνο που κάνουν οι διαδηλωτες είναι να αναζητούν έναν νέο Κύριο. Συμφωνώ με την άποψη αυτή. Το υστερικό υποκείμενο είναι εγκλωβισμένο στην φαντασίωση α ρόμβος Α διαγεγραμμένο. Το μαθήμιο της φαντασίωσης αυτής σημαίνει οτι το υποκείμενο μέσα στην φαντασίωση παρουσιάζεται ως το αντικείμενο που βουλώνει την έλλειψη στον Άλλο. Έτσι το υστερικό υποκείμενο αναζητά έναν Κύριο στον οποίο θα απευθύνει συνέχεια αιτήματα. Διαφωνώ ωστόσο οτι η στάση του υστερικού είναι παντελώς άχρηστη. Η υστερικοποίηση του ψυχαναγκαστικού είναι το πρώτο βήμα της ανάλυσης. Κάποιος που δεν αμφισβητεί τον Άλλο, που δεν διακρίνει καμιά έλλειψη στην συγκρότηση του κοινωνικού, είναι αυτός που επιδιώκει την συντήρηση, αυτός που κάθε αλλαγή θα την ερμηνεύσει ως κίνδυνο αφάνισης του Άλλου.Βέβαια θα χαρακτήριζα τον υστερικό αυτόν που θέλει να αλλάξουν όλα για να μείνουν όλα ίδια. Σε αυτό το σημείο είναι αναγκαία η παρέμβαση του λόγου του αναλυτή. Αν εμφανιστεί ένας νέος Κύριος απλά θα επιβεβαιωθεί η φαντασίωση του υστερικού. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει καποιος που δεν θα την επιβεβαιώνει αλλά θα την θέτει σε αμφισβήτηση. Η θεωρία του πλήθους του Νέγκρι νομίζω οτι υποφέρει ακριβώς από αυτό, την πίστη σε ένα υστερικό υποκείμενο, ως το νέο υποκείμενο της χειραφέτησης. Όπως γράφεις και εσύ για την διέλευση της φαντασίωσης απαιτείται η αναγνώριση της έλλειψης του διαχασμένου υποκειμένου, η ανάληψη του ευνουχισμού του. Έτσι απορρίπτονας το υστερικό υποκείμενο διευκολύνουμε απλά τον νέο Κύριο που δεν αργήσει να εμφανιστεί και που θα υποσχεθεί οτι η φαντασίωση της τάξης και της αρμονίας θα διασφαλιστεί.

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      Ο αναλυτής είναι βέβαια σε μία μεταιχμιακή διαζευκτική κατάσταση: ή ακολουθεί συγκεκριμένη μέθοδο και επομένως γίνεται η μία όψη ενός νομίσματος με την εγώ ψυχολογία ως την άλλη πλευρά ή δεν ακολουθεί, και κατά συνέπεια χάνεται η ίδια η αξία της ψυχανάλυσης. Επομένως, είτε στην πρώτη περίπτωση το πρόβλημα είναι ένας ισχυρισμός της γνώσης του ασυνειδήτου έστω και ημιτελούς, τη στιγμή που βασική λακανική προκείμενη είναι ότι το ασυνείδητο είναι απροσέγγιστο είτε στη δεύτερη, οι συνέπειες είναι ίδιες και χειρότερες, στο βαθμό που η ψυχανάλυση δε δικαιολογεί την ίδια της την ονομασία. Ο ευνουχισμός είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση καθίσταται υπό αμφιβολία. Μήπως τελικά δεν υπάρχει ευνουχισμός παρά αφορά μόνο όποιον δέχεται τη λακανική υπόθεση;

  13. Ο/Η Βασίλης λέει:

    Παιδιά καλησπέρα,θα μου έδινε μεγάλη χαρά,με αφορμή μάλιστα το διήμερο μετα-αναρχισμού που διοργανώνει το Nosotros,αν ο φίλος kraftwerk(ή όποιος άλλος φίλος του ιστολογίου θέλει) μας .κατατόπιζε λίγο σε σχέση με το μετα-αναρχισμό με ένα κείμενο ή μας παρέπεμπε κάπου.Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s