Για την εκκέντρωση του Εγώ στον Ντερριντά

Ο Ντεριντά δεν στράφηκε ενάντια στο υποκείμενο. Ο ίδιος χρησιμοποιούσε σκοπίμως το πρώτο πρόσωπο. Πρώτον, ως κριτική αντίθεση στη ψευδαίσθηση της ουδετερότητας-αντικειμενικότητας του επιστημονικού λόγου του τρίτου προσώπου. Δεύτερον, το ντεριντιανό εγώ δεν είναι ένα εγώ που αποκλείοντας την τρέλα εμμένει στον εαυτό του. Αντίθετα, η ντ. σκέψη επιδιώκει να απορυθμίσει το λόγο από την τρέλα. Η τρέλα είναι η τρέλα του ίδιου του λόγου που διαπερνά αυτόν ή (και) το υποκείμενο. Υπ’αυτήν την έννοια το Εγώ αποθέτει εκτός του τον τελεστή της ταυτότητάς του. Αυτή η «εκ-θεση» ή πιο λακανικά αυτή η «εκ-σωτερικότητα» είναι που «τρελαίνει και καθησυχάζει ή που τρελαίνει γιατί καθησυχάζει ή τρελαίνει για να καθησυχάσει»(παρατηρεί εύστοχα ο Nancy). Η διαφωρά δε δείχνει την αλήθεια αλλά υπο-γράφει μία προϋπόθεση της αλήθειας. Το Εγώ καλείται αδιάκοπα να σημαίνει, καθώς γίνεται δύσπιστο απέναντι σε κάθε σταθεροποιητική απόπειρα τυποποίησης του Πράγματος.

Αντί λοιπόν του Homo sapiens διαμορφώνεται ο Homo sapiens demens (άνθρωπος έμφρων έκφρων).

(από σχόλιό μου στο filosofia gr)

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Ντεριντά, Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s