Differance- Posted by larvalsubjects

All I have really wished to say, I think, when evoking the term “object” or “thing”, is that beings are differance. This is the sense of the distinction between virtual proper being and local manifestation. As Jean-Luc Nancy so nicely puts it, “being is or entrances the existent” (The Sense of the World, 27). Or again,

…that which is neither property nor a substance– the act or as-act of being-as-act –cannot be produced. Nor does it produce itself, not having the resources of a subject (for it is an agent, identical with its action, not a subject). It “is produced” in the remarkable sense of “taking place,” “happening”… “[C]reation deconstructed yeilds the being-as-act of existence, along with its differance.” (27 – 8)

Differance is the simultaneous coming-to-presence of beings and their withdrawal. It is the deferral of presence and presencing. And this is precisely what the relation between virtual proper being and local manifestation is. Things are these processes of differance. Beings are like blooming flowers, yet are blooms that always hold themselves in reserve, such that there will never be any final presence, completion, or parousia. And thisdifferance has no need of God or a subject to take place. Being blooms in and of its own accord. Nor is there any eschatology, teleology, or final point where being coincides with itself, exhausting withdrawal.

 

Από : http://larvalsubjects.wordpress.com/2011/11/01/differance/

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

15 Responses to Differance- Posted by larvalsubjects

  1. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Σκέψεις μου που θεωρώ σχετικές με το πιο πάνω που είχα γράψει στο filosofia.gr.

    Θεωρώ προβληματική μια έννοια της πρώτης αρχής στη σχέση αίσθησης και αντικειμένου αίσθησης ως αιτιακά αναγκαστικής σχέσης για τους εξής λόγους:
    Μεταφέρω από άλλο μου ποστ:
    «η μεταφυσική της πρώτης αρχής: Μια θεωρία που βλέπει αναγκαστικά να υπάρχει οντολογική αιτιακή σχέση σε αίσθηση και αντικείμενο αίσθησης θυμίζει το απριορικά προθετικό υποκείμενο. Οι αναπαραστάσεις προϋπάρχουν οντολογικά ; τότε ποιος τις δημιούργησε ;

    Μετά, άλλο πρόβλημα είναι πώς το υποκείμενο μπορεί να ξέρει τι βρίσκεται στην άλλη άκρη αυτής της αντιστοιχίας και η αναπαράσταση δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα το επιχείρημα είναι κυκλικό. Οι θεωρίες αναπαράστασης προϋποθέτουν αυτό που πάνε να αποδείξουν. Προϋποθέτουν φαινόμενα αναπαράστασης – σύμβολα που έχουν περιεχόμενο – στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν την αναπαράσταση.

    Έπειτα η κωδικοποίηση δεν αποφεύγει την κριτική του homunculus. : έχουμε λειτουργισμό του πρώτου κινούντος που οδηγείται σε επ’ άπειρον αναγωγή.και ποιος έκανε την πρωταρχική κωδικοποίηση για την αίσθηση; και ποιος έκανε αυτόν που έκανε την πρωταρχική κωδικοποίηση; κοκ Κατά συνέπεια δεν μπορεί να υπάρξει μία θεμελιώδης κωδικοποίηση.

    Εν τέλει, μία θεωρία της αναπαράστασης δεν ξεφεύγει από έναν σκεπτικισμό,: αν τα αναπαραστατικά περιεχόμενα συνίστανται από κωδικοποιήσεις, τότε πώς είναι δυνατόν να ελέγξουμε την ακρίβεια των αναπαραστάσεών μας ; Δεν υπάρχει επιστημική έξοδος προς τα έξω παρά μόνο με τους κωδικούς μας.

    Επίσης παγιδεύεται και στον ιδεαλισμό και πιο συγκεκριμένα στον ατομικό ή γλωσσικό σολιψισμό.
    Ακόμη όχι μόνο δεν μπορούμε να ελέγξουμέ τις αναπαραστάσεις μας χωρίς μιαν ανεξάρτητη επιστημική έξοδο στον κόσμο αλλά και δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε και τους κωδικούς χωρίς μια ανεξάρτητη επιστημική έξοδο στον κόσμο.
    Επιπλέον, θεωρίες ενδοκωδικισμού (encodingism) είναι ασύμβατες με τη θεωρία της ανάδυσης. : (theory of emergence) : Πώς η προϋπάρχουσα ενδοκωδικοποίηση παράγει κάτι νέο, τη συνείδηση ; Οι εσωτερικοί κωδικοί είναι κάτι σαν «άτομα». Πώς αυτά παράγουν νέες αναπαραστάσεις και την ανάδυση της συνείδησης ; Το ότι κάτι αναδύεται δεν έχει από μόνο του εξηγητική αξία.»
    Άρα, δεν μπορεί να σταθεί λογικά μία αναγκαστική αιτιακή σχέση σε αίσθηση και αισθητό.

    Τα μαθηματικά του Μπαντιού ίσως δίνουν τη λύση που μιλούν για το είναι καλύτερα από τη γλώσσα. Υπάρχουν λοιπόν πολλαπλότητες και το Εν δεν υπάρχει.


    «Τώρα, ποια η σχέση ανθρώπου και εξωτερικότητας; Αν υπάρχει αιτιακή αναγκαιότητα ως προς τη σχέση τους, τότε δε δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα για να μπορεί ο άνθρωπος να μιλά για τον κόσμο που προϋπήρξε από τη δημιουργία του; Αν δεχτούμε την αιτιακή αναγκαιότητα, ξέρουμε μόνο ό,τι μας παρέχουν οι μηχανισμοί και δεν νομιμοποιούμαστε να κάνουμε δηλώσεις για έναν ανεξάρτητο από εμάς προϋπάρξαντα κόσμο. Για να μιλούμε για έναν ανεξάρτητο κόσμο πρέπει να εγκαταλείψουμε την έννοια της αιτιακής αναγκαιότητας. Αυτό δε σημαίνει ότι δε δεχόμαστε την ύπαρξη νόμων. Απλώς δεν χάνεται η κατ’αρχήν τους οργάνωση.

    Συνέπειες: Η ανθρώπινη γνώση ΔΕΝ ανάγεται σε μηχανισμούς που συνδέουν υποκείμενο και αντικείμενο αιτιακά αναγκαστικά, αφού ήδη έχει απορριφθεί μια αυθυπόστατη πρωταρχική νομοθεσία. Επομένως, ο κόσμος είναι ανεξάρτητος από εμάς, τυχαιακός και κατά συνέπεια γεγονικός.

    Παράλληλα, το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί έχει αυτούς τους γνωσιακούς μηχανισμούς και όχι κάποιους άλλους, πχ γιατί έχει 5 αισθήσεις κι όχι 10, ενισχύει την τυχαιακότητα ύπαρξης του ανθρώπου. Δηλ. ο άνθρωπος ενδέχεται να ήλθε, να είδε, και να απέλθει.

    Δεδομένου λοιπόν ότι υπάρχει μία ανεξάρτητη πραγματικότητα αδιάφορη προς τον άνθρωπο, συνάγουμε πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι εντελώς διαφορετικά από ό,τι είναι τώρα. Διαπιστώνουμε οντολογικά την ύπαρξη μιας πολλαπλότητας που εκκεντρώνει τον άνθρωπο. Άπειρες πολλαπλότητες που προσφέρουν άπειρες τυχαιακές δυνατότητες.

    Άρα, οντολογικά δέχομαι ότι δεν υπάρχει η αρχή της αιτιακής αναγκαιότητας, δεν υπάρχει το Εν και υπάρχουν πολλαπλότητες. Οντολογικά, ο κόσμος είναι ανεξάρτητος από τον άνθρωπο και αδιάφορος προς τις αισθήσεις του. Αυτό ενισχύεται και από το ψυχαναλυτικό επιχείρημα της συνείδησης ως συμπτώματος( Πχ Μπορούμε να δούμε τη συνείδηση όχι ως κάποιου είδους ανάδυση αλλά σύμπτωμα, όταν η πραγματικότητα γίνεται απαιτητική από το υποκείμενο και του λέει όχι. Δεν υπάρχει δηλ. διαμεσολάβηση. Αντίθετα, υπάρχει χάσμα. Η συνείδηση είναι η ναρκισσιστική επένδυση που στερείται διαμεσολάβησης αφού η πραγματικότητα της λέει όχι. Είτε η συνείδηση είτε η αντίληψη είτε η γλώσσα όπως λες, έχουν να κάνουν με την ψυχική εγγραφή του πένθους του θανάτου του αντικειμένου. Με αυτόν τον τρόπο και τα τρία καθίστανται τελεστές εναδικής τροποδότησης και η μονάδα μπορεί να ιδωθεί ως φορέας εξατομίκευσης, ως ηδη-ετέρωση και όχι μονιστικά ως ιδιαιτέρωση.
    Το Εν δεν είναι αυθυπόστατο αλλά αντιπροσωπεύει μια έγκλιση οποιουδήποτε σημαίνοντος υπό καθεστώς αποσύνδεσης από τον άλλο. )

    Ποια η επιστημολογική σχέση αντικειμένου – υποκειμένου;
    Το αντικείμενο υπάρχει ανεξάρτητα από τον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος μπορεί να το γνωρίσει μέσα από σχέσεις. Πχ το νετρίνο διαρκώς ξεφεύγει από την παρατήρηση και η προσπάθεια να εντοπισθούν τουλάχιστον τα ίχνη του προϋποθέτει μια ολόκληρη προετοιμασία που δημιουργεί τις κατάλληλες σχέσεις για τον εντοπισμό του. Αυτό είναι επιχείρημα για την ανεξάρτητη ύπαρξή του. Και η κατάλληλη πλαισιοποίηση δείχνει την ύπαρξή του. Το αντικείμενο δεν είναι σταθερό με σταθερές ιδιότητες είναι πχ πώς γνωρίζω έναν άνθρωπο μέσα από ένα σύνολο σχέσεων; Αλλά αυτός είναι ανεξάρτητος προς εμένα; Δεν είναι στατικό λοιπόν το αντικείμενο και το γνωρίζουμε πλαισιακά :

    Κάπως έτσι μπορεί να γνωσθεί το αντικείμενο και να βγάλουμε οντολογικά συμπεράσματα για τη δομική πολλαπλότητα του κόσμου.

  2. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Η εκκίνηση θα πρέπει να είναι όχι από τη συνείδηση αλλά από τον κόσμο. Για πχ να δούμε το γιατί ο άνθρωπος συναντά διαχωρισμούς και διαφοροποιήσεις. Για αυτή τη συνάντηση, δεν πρέπει να είναι υπαίτιος ο άνθρωπος αλλά ο ίδιος ο κόσμος πρέπει να είναι ανεξάρτητος και διαφοροποιημένος προκειμένου ο άνθρωπος να γνωρίζει ό,τι γνωρίζει στην καθημερινή του ζωή αλλά και για να λειτουργεί η επιστήμη ως επιστήμη. Ειδάλλως, το αισθητηριακό μας σύστημα θα έβλεπε πάντα τα αληθή και το πείραμα στην επιστήμη δε θα είχε λόγο ύπαρξης. Επομένως, δεν υπάρχουν μόνο σχέσεις που κάνουν το αντικείμενο να εμφανίζεται αλλά υπάρχει το αντικείμενο ανεξάρτητα από οποιαδήποτε σχέση προκειμένου οι δυνατότητές του να κατευθύνουν τις διαδικασίες αληθείας της επιστήμης.

    το πχ του νετρίνου. Για να εντοπισθεί απαιτείται μία γενική κινητοποίηση πολλαπλοτήτων: ανθρώπων, του πολιτισμού τους και των ιδεών τους, επιστημονικών μέσων/εργαλείων, φυσικών σωμάτων(καλύτερα να υπάρχει ένα βουνό κτλ). Παρόλ’αυτά, της πλαισίωσης αυτής το νετρίνο ξεφεύγει. Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι τα πλαίσια-σχέσεις δείχνουν την ύπαρξή του αλλά το ίδιο το νετρίνο είναι ανεξάρτητο από αυτές τις σχέσεις.

    Θέλει προσοχή για να μην ταυτίσουμε τις ποιότητες του αντικειμένου με την ουσία του αντικειμένου που είναι ανοιχτή δυνατότητα. Η ανοιχτή δυνατότητα ως η ουσιακότητα του αντικειμένου δεν ανάγεται στις ποιότητες του αντικειμένου που μέσω μιας κατάστασης, δηλ. ενός μηχανισμού παραγωγής, αναδύονται. Υπό διαφορετικές συνθήκες ενδέχεται να αναδείχνουν άλλες ποιότητες.

    Η ανοιχτή δυνατότητα του αντικειμένου(πράγμα ανεξάντλητο σε σχέση με το περιορισμένο των μεθόδων μας) είναι πάντα ένα πλεόνασμα σε σχέση με τις ποιότητες σε μια συγκυρία που εμφανίζει το αντικείμενο. Με άλλα λόγια, το τι μπορούν τα αντικείμενα είναι ανεξάντλητο λόγω του πεπερασμένου αριθμού των ανθρωπίνων μεθόδων.

    Επομένως, προκύπτει πως οι δυνάμεις του αντικειμένου είναι
    1.εσωτερικές του αντικειμένου
    2.είναι ανεξάρτητες, ως πλεονασματικές, από τις εμφανιζόμενες ποιότητες και
    3.άρα αληθινές χωρίς να έχουν εμφανισθεί καν.

    Αυτό μπορεί να μεταφερθεί και στον άνθρωπο, ώστε οι δυνάμεις του όντας υπαρκτές αλλά σε μία φα(ντα)σματική κατάσταση,εν δυνάμει, να αφήνουν το αισιόδοξο μήνυμα για ριζικούς μετασχηματισμούς των υποκειμένων στην κίνηση της ιστορίας τους.

  3. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Να προσθέσω ότι η έννοια «παράγεται» είναι μη-αναγώγιμη σε μία απόλυτη σχέση αιτίου-αιτιατού, με την έννοια ότι κάτι που έγινε , θα μπορούσε και να μην είχε γίνει.
    Αφού δεν υπάρχει κάτι σταθερό και αυθυπόστατο, αλλά κάτι που διαρκώς αλλάζει αλλά είναι και το ίδιο, θα πρέπει να δεχτούμε ότι κάθε στιγμή το παρόν ήδη δεν είναι παρόν, ότι το παρόν πάντα έχει ένα χώρο γα το μέλλον και ότι το παρόν πάντα έχει ήδη παρέλθει. Επομένως, καταλήγουμε στην αποδοχή ενός ανέκαθεν απριορικού παρελθόντος. Από αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η δυνητικότητα του αντικειμένου, ως ένα οντολογικό a priori, είναι το αντικείμενο, δηλ. το ανέκαθεν αποσυρόμενο, μαζί με αυτό που ανέκαθεν εκφαίνεται ως δια-κείμενο, αντιμετωπίζοντας το διαντικείμενο ως μία προς-εν-αναγωγή πολλαπλότητα.(δια- ως αυτό που αναδύεται μέσα από καταστασιακή σχέση, ενώ αντι- κείμενο ως αυτό το απέναντι και ανεξάρτητο από εμάς).
    Με αυτήν την οπτική θα μπορούσαμε να δούμε (ενδεικτικά αναφέρω) τον ίδιο μας τον εαυτό, τη διαδικασία υποκειμενοποίησης, ένα σωματίδιο, ή και ένα κίνημα.

  4. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Αν το αντικείμενο αναδύεται μέσω αλληλεπιδράσεων, τότε μπορούμε να μιλούμε για μία σταθερή ουσία στην παρουσία της; Αν ναι, τότε πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τις όποιες αλλαγές του;

    Πχ την ίδια στιγμή σε ένα αντικείμενο το χρώμα υπάρχει και δεν υπάρχει. Ο κλασικός ρεαλιστής έχει πρόβλημα.

    Σκέφτομαι μήπως γονιμότερο θα ήταν να διακρίναμε εν τέλει από την παρουσία την ουσία. Και η ουσία διαρκώς, κατά κάποιο τρόπο, να αποσύρεται από τις ποιότητες που αναδεικνύει μία συνθήκη. Δηλ.

    Η ουσία του αντικειμένου να είναι ήδη – αποσυρμένη σε σχέση με κάθε παρουσία του αντικειμένου

    Ο κίνδυνος ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι να καταλήξουμε σε μία ουσία που υπάρχει αλλά δεν έχουμε πρόσβαση σε αυτήν. Αυτό δημιουργεί σημαντικά προβλήματα γιατί τότε θα υποστηρίζαμε μία σταθερή αυθυπόστατη ουσία μη – προσβάσιμη από τον άνθρωπο.

    Άρα θέλουμε μία έννοια της ουσίας που δεν εξαντλείται στις σχέσεις , γιατί οι σχέσεις βγάζουν αντιφατικές ποιότητες, το παράδειγμα του χρώματος, αλλά και που δεν εκβάλλει σε μία μεταφυσική της αυθυπόστατης ουσίας που δεν μπορεί ο άνθρωπος να την προσεγγίσει.

    Μήπως αν προσδίδαμε στην ουσία των αντικειμένων 2 ιδιότητες : χρονικότητα και διαδοχή, και όχι σταθερότητα, να σώζαμε την ουσία του αντικειμένου; Μου φαίνεται σωστό γιατί κανένα αντικείμενο δε νοείται χωρίς χρονική διαδοχή. Αν ο χρόνος είναι διαδοχικός, τότε το “τώρα” δεν μπορεί να είναι παρόν στον εαυτό του,(ειδάλλως δε θα είχαμε διαδοχή), αλλά και την ίδια στιγμή να χαρακτηρίζεται από την ίδια την εξαφάνισή του. Η χρονική διαδοχή φαίνεται να απαιτεί τη διαρκή διαδοχή από ¨τώρα” σε “τώρα” αλλά και φαίνεται να απαιτεί αυτή η αλλαγή να συμβαίνει εξ αρχής. Επομένως, κάθε χρονικό σημείο θα πρέπει να διαιρείται στο γίγνεσθαί του : αν το “τώρα” ήταν στην αρχή, πρώτο, ως αυθύπαρκτη οντότητα, τότε δε θα ήταν δυνατή η διαδοχή. Το “τώρα” πρέπει να σχίζεται εσωτερικά σε μία απόσυρση και σε μία παρουσία, έτσι ώστε το “τώρα” να έχει μία διάσταση που δεν είναι ποτέ σε παρουσία.
    Αν λοιπόν δεν υπάρχει το τώρα ως αυθυπόστατο, τότε μένει να δεχτούμε το παρελθόν ως αυτό που πάντα προηγείται της παρουσίας. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε τι σημαίνει το «η ουσία αποσύρεται» με την έννοια του παρόντος που πάντα έχει ήδη ένα παρελθόν. Το αντικείμενο δηλ. την ίδια στιγμή εμφανίζεται ανάλογα με τις συνθήκες που του το επιτρέπουν να εμφανισθεί, αλλά ένα κομμάτι του είναι ήδη αποσυρθέν και δεν ήταν ποτέ στην παρουσία. Το αντικείμενο υπ’αυτήν την οπτική δεν «δίνεται» σε κάποιον παρατηρητή, όπως πολλές φαινομενολογίες διατείνονται, αλλά αποτελεί εμφάνιση στον κόσμο.
    Η αποσυρθείσα διάσταση κάθε αντικειμένου, θα μπορούσε να ιδωθεί ως η καθαρή δυνατότητα που έχει το αντικείμενο να εμφανίζεται ανάλογα με τη συγκυριακή κατάσταση.
    Έτσι, λύνεται το αδιέξοδο του κλασικού ρεαλιστή. Το αντικείμενο ως ουσία δεν είναι κάτι το απριορικά δοσμένο πχ έχει χρώμα, αλλά η ουσία του είναι η ίδια η δραστηριότητα σύνθεσής του.

  5. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Η έννοια που ανέπτυξα ως καθαρή δυνατότητα προσδιοριστική της ουσίας ενός αντικειμένου, θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την δυνατότητα, το δυνάμει, του Αριστοτέλη; Νομίζω πως όχι ή διαφορετικά ιδωμένο, ναι , απαλλαγμένο όμως από την τελεολογία.

    Εν πάση περιπτώσει, για να το διαφοροποιήσω πιο συγκεκριμένα από τον Αριστοτέλη, η ουσία όπως την αναπτύσσω, δεν είναι η πρώτη ύλη του Αριστοτέλη, γιατί η διαδραστική κατάσταση του αντικειμένου είναι «αναποφάσιστη». Απαλλασσόμαστε από το ερώτημα : τι υπάρχει πριν από μία δεδομένη κατάσταση;
    Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει αυθυποστασία του αντικειμένου.
    Είπαμε ότι κάθε κατάσταση έχει έναν απριορικό χαρακτήρα που αυτός δεν είναι ποτέ παρών. Είναι για πχ σα να έχουμε μία σχετικά δεδομένη κατάσταση και καθώς αλλάζουν οι σχέσεις αλλάζει σιγά- σιγά η προηγούμενη κατάσταση προς μία καινούργια. Από το ένα δέσιμο παραγόντων που εδραιώνουν μία κατάσταση πηγαίνουμε σε ένα άλλο δέσιμο. Δεν υπάρχει όμως μία εξελικτική διαδικασία, ούτε τελεολογία, ούτε βέβαια αναγκαστική αιτιότητα. Θα μπορούσε και μη συμβεί. Το δέσιμο ως συμβάν όμως νοείται ως δομική αιτιότητα. Δημιουργεί αποτελέσματα. Απλώς δεν υπάρχει μία πρώτη αρχή που να το προκαθορίζει. Αυτή είναι η έννοια της πολλαπλότητας. Αν δηλ. στον Αριστοτέλη υπάρχουν ουσίες με τελεολογία, σε εμάς υπάρχουν δεσίματα. Αν κατά Αριστοτέλη, ουσία είναι μία ενότητα που ανήκει σε μια ολότητα, τον κόσμο, που είναι με τη σειρά της μία ευρύτερη ενότητα, σε μας δεν υπάρχει ενότητα που περιέχει αυτά τα δεσίματα – πολλαπλότητες. Δεν υπάρχει μία πρωταρχική ενότητα που να είναι η βάση των πολλαπλοτήτων. Το δέσιμο το ονομάζω πολλαπλότητα γιατί στην προηγούμενη κατάσταση-δέσιμο ενυπάρχουν οι συνθήκες για την καινούργια αλλά που δεν έχουν ενεργοποιηθεί για το νέο δέσιμο, μαζί με τις συνθήκες του παροντικού δεσίματος. Έχουμε δηλ. πολλαπλές πολλαπλότητες γιατί τα υποσύνολα ενός συνόλου είναι άπειρα.

  6. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Στην πολιτική:

    Σε μια δεδομένη κατάσταση-δέσιμο, όπως ώρα καλή η σημερινή, ο άνθρωπος ορίζεται μέσα από δεδομένες οικονομίες. Για παράδειγμα ορίζεται από τα φύλα, ως πολίτης, μετανάστης, πατέρας, μαθητής, δάσκαλος κοκ.

    Η διαδικασία υποκειμενοποίησης δεν μπορεί να εκκινήσει μέσα σε και μέσω των δεδομένων οικονομιών που επαναλαμβάνονται, διότι η επανάληψη είναι η στήριξη του status quo. Επομένως, αδυνατεί να είναι και θέμα αναστοχασμού. Ο αναστοχασμός αποτυγχάνει διότι τα μέσα με τα οποία θα κρίνει είναι οι κυρίαρχες ιδεολογικές ηθικές επιταγές.

    Χρειάζεται κάτι που να προκαλεί την ρωγμή στην κυρίαρχη ηθική, κάτι που να είναι ανερμήνευτο, έκπληξη στα δεδομένα σχήματα ερμηνείας. Αυτό θα μπορούσε να είναι το Συμβάν (Badiou). Το συμβάν έρχεται, επισυμβαίνει απρόβλεπτα, απροϋπόθετα(Derrida) διαρρηγνύοντας την ενότητα του κυρίαρχου κοινωνικού δεσίματος(Althusser).

    Το σχίσμα που δημιουργείται έχει δύναμη στο κατά πόσο ο άνθρωπος θα μείνει πιστός σε αυτό, ώστε με την πίστη του στο συμβάν να ξεκινήσει μία διαδικασία υποκειμενοποίησης. Ο άνθρωπος δηλ. γίνεται υποκείμενο και αναδομείται. Επίσης, απαιτείται θάρρος για την πίστη στο συμβάν.

    Σε αυτόν τον κενό χώρο του συμβάντος, σε αυτό το σχίσμα, όλα τα υποκείμενα που δέχονται να ενσωματωθούν γίνονται ο ουδείς με τη δυνατότητα να γεννηθεί μία νέα οντότητα. Το αξίωμα δηλ. στη συγκυρία είναι η κατ’αρχήν ισότητα των υποκειμένων.

    Κατά συνάφεια, και η δικαιοσύνη γίνεται θέμα αυτής της διαδικασίας υποκειμενοποίησης σε σχέση με την πίστη στο συμβάν. Δικαιοσύνη και ισότητα δεν είναι ένα σύνολο προγραμματικών δηλώσεων που πρέπει να εφαρμοστούν. Κάτι τέτοιο μας παγιδεύει στην αυθαιρεσία μίας εξουσίας που επιβάλλει αυτό που θεωρεί σωστό. Αντίθετα, η συνάντηση στον κενό χώρο του συμβάντος δεν προκαταλαμβάνει τον κενό αυτό χώρο με νοήματα που ένα υποκείμενο θέλει να τα επιβάλλει αλλά αποτελεί διαδικασία αποθεσμοποίησης(Lacan).

    Συμπερασματικά, το συμβάν δείχνει τη χρεία της αλήθειας και η αποθεσμοποίηση αποτελεί τη διαδικασία αλήθειας.

  7. Ο/Η eriugena λέει:

    Αγαπητέ φίλε, η σειρά των συλλογισμών σου όσον αφορά την ερμηνεία άλλων σκέψεων με φέρνει σε δυσκολία γιατί απλά δεν γνωρίζω τις σκέψεις αυτές…οσον αφορά όμως τις δικες σου-έστω ερμηνευτικά ενδεδυμένες- σκέψεις, θα ήθελα να σου απαντήσω,,ως υπερασπιστής του «ηλιοκεντρισμού»,και του ΕΝ(ος) αν είναι κατανοητο αυτό που λέω…Θα ήθελα αλήθεια να σου απαντήσω με ένα ποστ που συνδέει αυτό το κείμενο με το φαινομενικά «άσχετο» -με αυτό εδώ- κείμενό σου για τον Θουκιδίδη, αν θα ήθελες…

  8. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Με το κοινωνικό δέσιμο του Αλτουσέρ φαντάζομαι εννοείς τη δομική αιτιότητα η οποία αναπτύσσεται στη βάση μιας »συνάντησης» στοιχείων (υλισμός της συνάντησης) τα οποία στο κενό της ενδεχομενικότητας συναρθρώνονται δημιουργώντας αιτιακές σχέσεις. Δλδ έτσι όπως το καταλαβαίνω η »λύση» στο αδιέξοδο του Αλτουσέρ της κοινωνικής δομής η οποία παράγει τα αποτελέσματά της τα οποία ταυτίζονται, στον συνδυασμό τους, με αυτή (κατά τη σπινοζική εμμένεια), το αδιέξοδο αυτό του Αλτουσέρ να παρουσιάσει πειστικά έναν τρόπο να αποδιαρθρώσει κανείς τη δομή εκ των έσω, έρχεται και απαντιέται με το »απρουπόθετο» και το Συμβάν, όπως Συμβάν ήταν νομίζω για τον Μπαντιού και ο μαρξισμός (υπάρχει και μια αναλογία με την επιστημολογική τομή που εγκαθιδρύει μια ασυνέχεια σε σχέση με τις οργανικές της δομής ιδεολογίες). Το τυφλό σημεία ανάμεσα σε μια ποσοτική συσσώρευση όρων (πχ γνώση της κλασικής πολιτικής οικονομίας) και ένα ποιοτικό άλμα (κριτικής της πολιτικής οικονομίας-Μάρξ), αυτό το τυφλό σημείο είναι απρουπόθετο, σκοτεινό, διαρρηγνύει την κανονικότητα.
    Δεν έχω την ικανότητα, αν και πολύ θα το ήθελα, να αρθρώσω έναν κριτικό λόγο. Θα μελετήσω τα σχόλιά σου. Διακρίνεται μια συνεκτική θεώρηση που αξιοποιεί Badiou και Αλτουσέρ (άλλωστε ο πρώτος υπήρξε μαθητής του δεύτερου), και η συνάφεια ορισμένων ιδεών τους είναι νομίζω πανθομολογούμενη. Δύο ενστάσεις-ερωτήματα που έχω καιρό τώρα, εντελώς πρόχειρα διατυπωμένα.

    -Ενώ μπορώ να καταλάβω το »απρουπόθετο» ανάμεσα σε μια ποσοτική συσσώρευση όρων-ποιοτήτων και ένα ποιοτικό άλμα, η ποσοτική συσσώρευση ορισμένων όρων μου φαίνεται αναγκαία, αν και όχι επαρκής συνθήκη. Δηλαδή, θα μπορούσε να γίνει η »επιστημολογική τομή» από τον Μάρξ στην κριτική της πολιτικής οικονομίας, θα μπορούσε το Συμβάν μαρξισμός που ανοίγει μια διαδικασία αλήθειας (η οποία επαναφέρει, έστω, την παμπάλαια Ιδέα του κομμουνισμού), θα μπορούσε αυτή η τομή να συμβεί χωρίς την »ποσοτική συσσώρευση» όρων και ποιοτήτων όπως μια ανάπτυξη του καπιταλισμού, μια εισαγωγή εννοιών όπως της ρικαρδιανής ενσωματωμένης αξίας και της θεώρησης της παραγωγής (ως διανομής των μέσων παραγωγής) από τον Ρικάρντο ως το αντικείμενο της πολιτικής οικονομίας-η οποία εισαγωγή εννοιών δεν θεωρείται Συμβάν ούτε »επιστημολογική τομή» αφού φέρει την κυρίαρχη ιδεολογία, θα μπορούσε την εποχή της μανιφακτούρας και όχι της βιομηχανίας να υπάρξει μαρξισμός? Εδώ νομίζω έγκειται μια αναγκαιότητα (που δεν επαρκεί), δηλαδή μια κάποια αναγκαία προετοιμασία εδάφους η οποία όμως δεν θα χαρακτηριζόταν μάλλον »φάσμα δυνατοτήτων» γιατί εν τέλει η τομή και το απρουπόθετο δεν υλοποιεί κάποια από τις κείμενες σε αυτό το έδαφος δυνατότητες, αλλά αυτό το έδαφος είναι »προυπόθεση» του απρουπόθετου, χωρίς να το »θεμελιώνει».

    -Η πολλαπλότητα του Είναι δεν μπορεί να παρουσιάζει μια »συνοχή» σε ορισμένους χώρους, ώστε αυτοί να μελετώνται από μια σκοπιά ολότητας? Η οποία όμως ως ολοκλήρωση είναι ακατόρθωτη και παρουσιάζει ανοιχτότητα.

  9. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    Βέβαια το δεύτερο ερώτημα το απαντάς. Από έναν »μετα-αλτουσεριανό», τον Παναγιώτη Σωτήρη, και τη θεωρητική στάση του απέναντι στον Μπαντιού, http://www.theseis.com/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=1101

  10. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    @heroicodesembarazo

    Κοίτα μου φαίνεται ότι συμφωνώ στα περισσότερο με την επιχειρηματολογία σου και δεν είναι και ο πλέον κατάλληλος για να εντοπίσω ενδεχόμενες ασυνέπειες. Το μόνο για το οποίο μπορώ να αρθρώσω έναν παραπάνω λόγο, είναι στα του »κοινωνικού δεσίματος» όπως το μνημονεύεις, του Αλτουσέρ. Πιστεύω στη κατηγορία του κοινωνικού όλου, αν και αναγνωρίζω την εύλογη κριτική του Λ.Αλτουσέρ, και τείνω να αποκρυσταλλώσω μια πιο συγκεκριμένη γνώμη. Πιστεύω δηλαδή στην εσωτερική »αυτοαναίρεση» της δομής ως ενδογενή δυνητικότητα-τάση, πράγμα με το οποίο διαφωνούσε ο Αλτουσέρ, και δεν βλέπω μια απόλυτη ενδεχομενικότητα της διαδοχής των τρόπων παραγωγής (κατ’επέκταση, δεν βλέπω το θέμα της μετάβασης σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία ως απλό θέμα πίστης, αλλά ως ζήτημα που τίθεται και με όρους λογικής παραγωγής μιας, ικανής να συλληφθεί, »φασματικής» ου-τοπικής εικόνας της μετακεφαλαιοκρατίας από την ίδια την εσωτερική κίνηση του ΚΤΠ, των αλλαγών που επιφέρει στα υποκείμενα εργασίας, από την σφυρηλάτηση »συμβιωτικών» σχέσεων των κοινωνιών παγκόσμια, κ.ο.κ). Ο Αλτουσέρ άλλωστε είναι και αυτός εξαιρετικά αντιφατικός, εκτός από τον »υλισμό της συνάντησης» έχει υποστηρίξει και την πιο »διαλεκτική» άποψη ότι οι παραγωγικές σχέσεις υλοποιούν κάποια δυνατότητα από το φάσμα το οποίο ανοίγουν οι παραγωγικές δυνάμεις (στη σκαναρισμένη στο διαδίκτυο συλλογή, »Φιλοσοφικά και Πολιτικά Κείμενα».

    • Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

      O Derrida είχε πει για τον Althusser ότι μέχρι το τέλος παραμένει διαλεκτικός. Πρέπει να ‘ χε κάποιο δίκιο, όπως το βλέπω κάπως σφαιρικά. Βέβαια, ο Ντερριντά το είπε για τον κριτικάρει μέσω της οικονομίας του αδυνάτου που υποστήριζε ο ίδιος ο Ντ.

  11. Παράθεμα: Ο Πρόκλος, Τώρα, Δίκαιώνεταί ! | Heroico Desembarazo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s