Μια δυστοπική προφητεία με τη βοήθεια του Μπρεχτ-από tokavli

Μια δυστοπική προφητεία με τη βοήθεια του Μπρεχτ

Ο Τζορτζ Γκρος προφητεύει το φίδι εν έτει 1927…

Παρά τις περί του αντιθέτου κραυγές, εγώ επιμένω: Ο κύριος Πλειοψηφία είναι έτοιμος να ψηφίσει και με τα δύο χέρια ψηλέα Μεσσήνιο.  Η δημοσκόπηση της ΚΑΠΑ RESEARCH για το ΒΗΜΑ της Κυριακής, δίνει: 22,2% στη ΝΔ, 14,7% στο ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ (9,1% ), ΛΑΟΣ (6,3% ), ΣΥΡΙΖΑ (5,1% ), Δημοκρατική Αριστερά (4,2% ), Οικολόγοι Πράσινοι (3,4% ), Δημοκρατική Συμμαχία (2,6% ), Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών (1,8%)…

Και παρά τις περί του αντιθέτου φωνές, εγώ επιμένω: Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ, καληνύχτα…

Αλλά, αφού ο πολιτικά συνειδητοποιημένος Έλληνας [sic] αλυχτά ότι δεν είναι έτσι και ότι είναι έτοιμος να αποθέσει στεφάνι στο κουφάρι της Μεταπολίτευσης, θα πάρω ως δεδομένο ότι λέει αλήθεια, ότι η δημοσκόπηση είναι πρόστυχα στημένη και ότι όταν γίνουν εκλογές δε θα δώσει την εξουσία στον καθρέφτη του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή τη ΝΔ.

Για να δούμε τι θα βγει…

Μέχρι τώρα λοιπόν, η κλειδαριά ήταν διπλοκλειδωμένη: όταν σου επέτρεπαν να διαλέξεις ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ήταν σα να σου έλεγαν να διαλέξεις ανάμεσα στο να φας ζεστά σκατά ή κρύα σκατά. Αλλά, ξαφνικά, ο Έλληνας βίωσε ένα είδος “φώτισης”. Και η “φώτισή” του αυτή γεννήθηκε όταν έτσουξε το κωλαράκι του και με τη σειρά της η “φώτιση” γέννησε παράλογες και συνάμα γελοίες παραδοχές:

α) Ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι χτες έλεγε ότι οι Έλληνες μεγαλουργούν όταν τους καθοδηγεί ένας ξένος και δη Γερμανός, αναφερόμενος στην εθνική ποδοσφαίρου του Ρεχάγκελ και ότι οι Έλληνες μεγαλουργούν στο εξωτερικό επειδή δρουν σε οργανωμένες κοινωνίες με νόμους και κανόνες, έρχεται τώρα και λέει: “δεν δέχομαι να εποπτεύουν τη δοσίλογη κυβέρνησή ξένοι, κακοί Γερμανοί”.

β) Ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι χτες ακολουθούσε τυφλά την ιδεολογία του “λαϊκίστικου καπιταλισμού”, ή την ιδεολογία του “υπαρκτού σουρεαλισμού”, ή δεν ξέρω όπως αλλιώς θέλετε αποκαλέστε αυτό το μόρφωμα, έρχεται τώρα και και λέει: “θέλω να τα φτιάξω όλα από την αρχή, να φτιάξω καινούργιες ιδεολογίες”, λες και τις δοκίμασε όλες και είδε ότι δεν του κάνουν.

γ) Τα συνθήματα του “προοδευτικού” Έλληνα πολίτη έχουν γίνει ίδια με τα συνθήματα των φασισταριών και είναι τα συνθήματα του Νορβηγού μακελάρη Μπρέιβικ. Η “Αντι-Νέα Τάξη Πραγμάτων” τους ενώνει. Ακούω χρυσαυγίτες και νεόκοπους επαναστάτες του internet να λένε τα ίδια! Η ακροδεξιά ντουντούκα φωνάζει για μειώσεις συνόρων και ο “αγανακτισμένος” μέσα στη δίνη της μάζας απλά κλείνει το μάτι στους φασίστες.

Πολλά παράλογα μαζεύτηκαν. Κάτι λείπει από την εξίσωση και όλο δίνει παράλογα αποτελέσματα. Μήπως λείπει η γαμημένη η αλήθεια;

Το 1935 ο Μπέρτολτ Μπρεχτ γράφει έναν λόγο που θα εκφωνήσει στο “Συνέδριο για την υπεράσπιση της Κουλτούρας” που διοργανώνεται στο Παρίσι. Ο τίτλος του είναι: “Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια”. Αυτοεξόριστος και καταζητούμενος από τους Ναζί κάνει κάτι δύσκολο σε αυτό του κείμενο. Δεν μάχεται το προφανές, δηλαδή τον Χίτλερ, τον φασισμό κοκ, το δέντρο δηλαδή, αλλά μάχεται το δάσος, λέει την αλήθεια:

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δε μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός».

Βάλε όπου φασισμός την ιστορική φάση που περνούν οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου και έχεις την εικόνα. Βρες και ένα όνομα εάν αυτό σε βοηθάει. Ονόμασέ το: κρίση.

Ρωτάει ο Μπρεχτ: «Πως λοιπόν τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για τον φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό που τον προκαλεί;»

Έλα μου ντε; Και το ρωτάει αυτό ένας άνθρωπος κυνηγημένος από το φασιστικό καθεστώς. Ένα άνθρωπος που κάλλιστα θα μπορούσε να χρεώσει όλα τα κακά αυτού του κόσμου στον Χίτλερ, βασισμένος και μόνο στη δικιά του προσωπική ιστορία. Βασισμένος στην πάρτη του δηλαδή, όπως όλοι όσοι “αγανακτούμε”.

Το σύστημα που πηδάει με τα τερτίπια του χωρίς σάλιο τη χώρα είναι αυτό μέσα στο οποίο κινήθηκε η χώρα από ιδρύσεώς της. Και έχει όνομα: καπιταλισμός. Τα σημερινά του διεθνή τερτίπια είναι τα CDS, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, το ΔΝΤ κοκ. Μέχρι πριν λίγα χρόνια τα εγχώρια τερτίπια του ήταν τα Δημόσια Έργα, πχ: ο κύριος Μπόμπολας, ύστερα οι ΜΚΟ, πχ: ο κύριος Αλαφούζος και πάει λέγοντας. Κάποτε τα τερτίπια του ήταν οι  μαυραγορίτες που έγιναν κροίσοι και μετά τους κάναμε λούμπεν τσιμπούκια για να μας χαρίσουν ένα ξεροκόμματο από την περιουσία τους που χτίστηκε στην πλάτη μας.

Ο ηλίθιος ΓΑΠ είχε προμοτάρει την ηλίθια προεκλογική του εκστρατεία το 2009, η οποία του απέφερε 3.012.235 ψήφους ηλιθίων με το σύνθημα: “Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα”. Ήταν προφητικό γιατί η βαρβαρότητα ήρθε. Αλλά η γαμημένη η βαρβαρότητα έχει αιτία. Και όποιος θέτει ως ευκαιριακή της αιτία τον ΓΑΠ και την παρέα του, ή την Μέρκελ, γίνεται ο τροφός του συστήματος. Συνεχίζει ο Μπρεχτ:

«Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να’ ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία έχει τάχα τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ’ ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ’ τ’ αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του πριν φέρει το κρέας στο τραπέζι. Δεν είναι κατά των σχέσεων ιδιοκτησίας, που προκαλούν τη βαρβαρότητα, παρά μονάχα κατά της βαρβαρότητας, υψώνουν τη φωνή εναντίον της, κι αυτό το κάνουν από χώρες όπου κυριαρχούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας, όπου όμως οι χασάπηδες πλένουν τα χέρια τους προτού φέρουν το κρέας στο τραπέζι».

Έτσι κι ο Έλληνας σήμερα. Ο χασάπης άφησε άπλυτα τα χέρια του και έκανε την ευαίσθητη ψυχούλα του κατσαπλιά που λέγεται Έλληνας ψηφοφόρος να αηδιάσει. Παραπονιέται για τη βαρβαρότητα των μέτρων, των χαρατσιών, της απώλειας εθνικής κυριαρχίας (γιατί πότε την είχε για να τη χάσει τώρα;). Παραπονιέται για τηνΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ του που κινδυνεύει. Και φωνάζει: “Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω”. Πριν δεν φώναζε γιατί η “Δημοκρατία” προσέφερε τις υπηρεσίες της, δηλαδή την εξασφάλιση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, χωρίς να δείχνει τα γεμάτα αίμα χέρια του χασάπη. Η βαρβαρότητα ήταν “αόρατη”. Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή απ’ τη στιγμή που το μονοπώλιο δε μπορεί να πια να προστατευτεί παρά μονάχα με την ανοιχτή βία. Σαν τη βία που ζούμε.

Θέλει να τα αλλάξει όλα για να μη χάσει την ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ του. Και γενικολογεί κι αυτός και οι αμόρφωτες και ρουφηγμένες μέχρι το μεδούλι από το σύστημα γραφίδες του, με παχιά λόγια και αοριστίες: “Προδότες”, “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία”, “Ο λαός”.

Τέτοιου είδους γενικόλογα συνθήματα φώναζαν και οι συμπατριώτες του Μπρεχτ μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και πήραν ότι τους άξιζε: τους Ναζί.  Στη Γερμανία του 30′, ένας μεγάλος λαός πήρε φωτιά από μία έκθεση ιδεών (Mein Kampf) ενός άρρωστου παιδικού μυαλού, που δεν ανδρώθηκε ποτέ. Διότι ο κόσμος πεινούσε, υπέφερε, είχε ταπεινωθεί. Ο πατέρας του “Επικού θεάτρου”, έχει ζήσει τα αποτελέσματα της γενικολογίας και γράφει:

«Ο επιπόλαιος άνθρωπος που δεν ξέρει την αλήθεια εκφράζεται με γενικότητες, παχιά λόγια κι αοριστίες. Φλυαρεί για “τους” Γερμανούς, κλαψουρίζει για “το” κακό, κι εκείνος που τον ακούει, στην καλύτερη περίπτωση δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει. Ν’ αποφασίσει να πάψει να είναι Γερμανός; Θα εξαφανιστεί η κόλαση αν εκείνος είναι καλός; Κι οι κουβέντες για τη βαρβαρότητα που αιτία έχει τάχα τη βαρβαρότητα, τέτοιας λογής είναι. Λένε πως αιτία της βαρβαρότητας είναι η βαρβαρότητα, κι η βαρβαρότητα πολεμιέται με την εξημέρωση των ηθών, που τη φέρνει η μόρφωση. Όλα αυτά είναι γενικολογίες πέρα για πέρα , διατυπώσεις καμωμένες όχι για χάρη των πρακτικών συνεπειών, όπως θα πρεπε, κατά βάθος είναι λόγια που δεν απευθύνονται σε κανέναν».

Σας θυμίζουν κάτι τα λόγια του;

Έχει κι άλλο:

«Να πει κανείς πως την αλήθεια την βρήκαν τάχα όσοι φώναζαν λόγου χάρη: λυσσασμένο αγώνα κατά της Γερμανίας, “γιατί αυτή είναι τώρα η αληθινή πατρίδα του κακού, το παράρτημα της κόλασης, το κατάλυμα του Αντίχριστου”; Μάλλον θα πρέπει να πούμε πως πρόκειται για ανόητους, ανήξερους και βλαβερούς ανθρώπους. Γιατί απ’ αυτές τις φλυαρίες βγαίνει πως αυτή η χώρα πρέπει να σβήσει απ’ τον χάρτη. Ολόκληρη, μ’ όλους της τους ανθρώπους – τα αέρια δεν ξεδιαλέγουν τους υπαίτιους όταν σκοτώνουν».

Ολυμπιακός-Ντόρτμουντ: 3-1 και τα μυαλά στα κάγκελα.

Είναι δύσκολες οι εποχές και τα φασισταριά έχουν το ιδίωμα να καπελώνουν την αντίσταση όταν αυτή γίνεται χωρίς στόχευση. Όταν αυτή δεν έχει στην εξίσωσή της την αλήθεια. Όταν οι ίδιοι οι επίγονοι των γερμανοτσολιάδων, οι φασίστες, οι ακροδεξιοί μιλάνε για γερμανοτσολιάδες, φύλαξε τον κώλο σου, επικεντρώσου στην αλήθεια.

«Ακόμα και οι δήμιοι μπορούν να ακούσουν, όταν κοπούν οι πληρωμές για το κρέμασμα ή όταν ο κίνδυνος μεγαλώσει πολύ».

Ασπίδα είναι μόνο η κυριολεξία που είναι προϋπόθεση για την αλήθεια:

«Όποιος στις μέρες μας λέει “πληθυσμός” αντί για “λαός” και “γαιοϊδιοκτησία” αντί για “γη”, σταμάτησε κιόλας να υποστηρίζει πολλά απ’ τα ψέματα. Βγάζει απ’ τις λέξεις το σάπιο τους μυστικισμό. Η λέξη “λαός” υπονοεί μια κάποια ενότητα και κοινά συμφέροντα, και θα ‘πρεπε επομένως να λέγεται μονάχα όπου πρόκειται για πολλούς λαούς, μιας και μονάχα εκεί, το πολύ-πολύ, μπορεί κανείς να φανταστεί κοινά συμφέροντα. Ο πληθυσμός μιας χώρας έχει ποικίλα και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, κι αυτό είναι μια αλήθεια που την καταπνίγουν».

Παράδειγμα: συμφέρον για να φύγει η κυβέρνηση του ΓΑΠ έχει και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας που σε αφήνει απλήρωτο για μήνες (ή αν σε πληρώνει σου δίνει 400 ευρώ), σε έχει στη δούλεψή του ανασφάλιστο και όλα αυτά για να μπορεί να διατηρεί τα κεκτημένα του νεοπλουτισμού του: το σκαφάκι του, την τζιπάρα του, το ιδιωτικό σχολείο των παιδιών του. Συμφέρον έχεις κι εσύ να φύγει η κυβέρνηση του ΓΑΠ, για να μπορέσεις να διεκδικήσεις το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση, στη ανθρώπινη αξιοπρέπεια και όχι στην “τιμή” όπως γενικόλογα σου έχουν μάθει να τα αποκαλείς. Συμφέρον έχει και ο μεγαλοεργοδότης που με την Γερμανική εποπτεία στα υπουργεία, ίσως αναγκαστεί να πληρώσει φόρους. Μπορεί συγκυριακά να υπάρχει μία φαινομενική ταύτιση των συμφερόντων, αλλά ουσιαστικά ο στόχος διαφέρειγιατί «αυτοί που τα ‘χουν θέλουν και να τα κρατήσουν και θα σου εξηγήσουν πόσο στραβό είναι το καθετί που θα τους ξεκολλούσε από τα χρυσά τους συρτάρια», όπως γράφει ο Τσαρλς Μπουκόβσκι.

Τα πουτανάκια του συστήματος πάντα ήταν αυτοί που χάιδευαν αυτιά. Εγώ πουτανάκι δεν είμαι και ούτε θέλω να γίνω. Ακόμα πιστεύω ότι θα σε λίγο καιρό ο “σοφός” ελληνικός πληθυσμός θα δώσει την πρωθυπουργία στον Αντώνη Σαμαρά και θα κάνει μία τρύπα στο νερό, θα κλάσει μία μάντρα από αρχίδια. Αλλά βίασα τη λογική μου και δέχτηκα ότι όντως θα στείλει στον Καιάδα τα δύο μεγάλα κόμματα, όπως βροντοφωνάζει η πλέμπα. Όσες ευκαιρίες παρουσιάζει η ιστορική συγκυρία για ανατροπή, άλλες τόσες κι ακόμα περισσότερες παρουσιάζει για νέους Χίτλερ, για νέους Ανδρέες Παπανδρέου, για νέους φερετζέδες στο κεφάλι του καπιταλισμού. Για νέες δυστοπίες. Προσοχή στην πλέμπα. Οπλιστείτε με την αλήθεια σας. Πάντα ο αγώνας ήταν για τα μέσα παραγωγής. Αυτοί που τα έχουν δεν θέλουν να τα χάσουν και ξέρουν εδώ και πολλά χρόνια πως να αναδιπλώνονται. Κι εσύ που θα μου αντιτάξεις ένα σωρό αοριστολογίες για τον κακό κομμουνισμό και την κακή λαϊκή εξουσία, μήπως στην πραγματικότητα είσαι έτοιμος να στήσεις και πάλι κωλαράκι, ενώ θα έχεις καρφιτσωμένο στο στήθος σου ένα παράσημο “αγανάκτησης”; ένα παράσημο που ισούται με  ένα αρχίδι δηλαδή.

Το 1927, ο Γερμανός ζωγράφος Τζορτζ Γκρος, συνοδοιπόρος του Μπρεχτ στο Βερολίνο της δεκαετίας του 30′, έφτιαξε το πορτραίτο του -”Ich bin Prophet” (ο Προφήτης)- που τον απεικόνιζε να προφητεύει το κακό που ερχόταν, το φίδι: τον Ναζισμό. Δεν διεκδικώ δάφνες προφήτη, αλλά ελπίζω ότι το κείμενο σας έκανε να ταρακουνηθείτε από την αλήθεια σας.

 

Πηγή: http://tokavli.wordpress.com/2011/10/29/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1/

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.

10 Responses to Μια δυστοπική προφητεία με τη βοήθεια του Μπρεχτ-από tokavli

  1. Ο/Η eriugena λέει:

    Άψογη ανάλυση, και παρά τις ριζικές διαφωνίες μου θεωρώ πως μας επαναφέρει στην τάξη..
    Για την ακρίβεια δεν θα αναφέρω τις διαφωνίες μου ακριβώς γιατί και ο Μπρέχτ και ο ερμηνευτής του επικεντρώνουν στην ουσία τόσο ευστοχα που η διαφωνία μου θα εκληφθεί ως τακτικίστικη,ενώ δεν είναι…

  2. Ο/Η Δημήτρης. λέει:

    Να είστε ήρεμοι και να μου φερθείτε με φροντίδα…
    Γιατί εγώ δεν είμαι ήρεμος, είμαι στεναχωρημένος πολύ, και εκνευρισμένος.

    Στέκομαι για μια στιγμή και κοιτώ ένα χάρτη του πλανήτη. Αναλογίζομαι λίγο τι συμβαίνει (ας κάνει ο καθένας την ανάλυση του και ας δώσει την ερμηνεία του) και ύστερα διαβάζω αυτό το κείμενο…

    Για φαντάσου!
    Για ακόμα μια φορά μας λείπει η γαμημένη αλήθεια!
    Την οποία για ακόμα μια φορά -για φαντάσου- την κατέχουμε εμείς! Και συγκεκριμένα μα ποιός άλλος, αυτός που ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι!

    α) επιχείρημα σχολιαστού Mega/Skai

    β) πρέπει να τις δοκιμάσει όλες τις ιδεολογίες; -φαντάζουμε παρέλειψε την ιδεολογία του αρθρογράφου. Ο μικροαστός εγκαλείτε από τους φιλελεύθερους στην Ελλάδα ακριβώς επειδή δεν επιδιώκει σοβαρά και ‘όπως πρέπει’ να γίνει αστός.

    γ) αυτό θα πρέπει να προβληματίζει την μέχρι πρότινως υπέλαμπρη και καταπληκτική κοινωνία της Νορβηγίας -με τους απολιτικ ανθρώπους της, τυπικα εργαλεία συστήματος.
    Άλλωστε η Ελλάδα από αγράμματους αποτελείτε, δεν είναι όπως η μορφωμένη Νορβηγία…
    Καλύτερα να είσαι αμπελοφιλόσος να έχεις άποψάρα για τα πάντα -ουσιαστικά παραφθορά του πολιτικού όντος σε φάση παρακμής- και να συγκρούεσαι, παρά άνθρωπος που δεν έχει άποψη για τίποτα (παρά μόνο για τους φόρους), πέρα από την εργασία και την ιδιωτεία τους. Όποιος έχει γνωρίσει ξέρει…

    Τώρα ο Μπρέχτ, τα ξέρουμε είναι χρήσιμος ώστε ο μαχητής -ακριβώς για να είναι μαχητής (και τη παρακμή είναι πράγματι αυτή για έναν μαχητή)- να ξεπαστρεύει με ξεκάθαρη τη συνείδηση του, μη και δε μπορεί να κοιμηθεί το παιδί ή έχει καμιά σύγχυση κατά τη σύγκρουση.
    Ξεκάθαρα πράγματα, οι υιοί του φωτός και οι υιοί του σκότους. Έτσι είναι η γαμημένη αλήθεια.

    Το τι έλεγαν οι συμπατριώτες του Μπρέχτ με τους δυο παγκοσμίους πολέμους τους (εντάξει της αστικής τάξης τους) και που οδήγησαν αυτά -το ‘ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΟ’ (έτσι εξηγούνται όλα βέβαια! Πες το αδερφέ μου! να ποιός είναι ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΑΟΣ, που παρασύρθηκε… Ο ΑΘΩΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΑΟΣ πήρε φωτιά και πεινούσε, υπέφερε, λες και ήταν υπο ΚΑΤΟΧΗ, και είχε ΤΑΠΕΙΝΩΘΕΙ μωρέ)- να τα πει σε αυτούς τους ίδιους ο συγγραφέας που τώρα σε όχι μικρό ποσοστό Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΑΟΣ τον εγκαλεί που δεν είναι αρκετά πουριτανός-αστός!

    Τώρα η προφητεία για το φίδι δεν είναι δα και κάτι τόσο σπουδαίο… ισχύει σε Ευρωπαικό επίπεδο.

    Υ.γ: και το κερασάκι στη τούρτα, η ψυχολογική ανάλυση του ‘άρρωστου παιδικού μυαλού που δεν ανδρώθηκε ποτέ’ και έβαλε φωτιά στο ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΟ, ενώ εδώ τα αρχίδια οι αμόρφωτοι που ήταν υπο κατοχή και βγήκαν στα βουνά και πολέμησαν και πέρασαν εμφύλιο και πριν σκοτώθηκαν στο μέτωπο -απο το ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΟ- είναι η μικροαστική πλέμπα, που πρέπει να ταρακουνηθεί από την αλήθεια της και να δει τη ‘δική μου’άληθεια.

    Δεν γεννηθήκαμε όλοι άριοι ρε παιδιά, τι να κάνουμε, όποιος θα ήθελε να είχε γεννηθεί κάτι διαφορετικό από αυτό που γεννήθηκε -για παράδειγμα ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΑΟΣ- μπορεί να γίνει ο ίδιος και να επισκεφτεί τα πατρώα και μητρώα εδάφη.

    Κατά διαόλου πάμε…

    Δημήτρης .

    Όπωσδήποτε δεν χαιδεύουμε αυτιά, απλά είμαστε το ένα χέρι που νίβει το άλλο.

    • Ο/Η tokavli λέει:

      @Δημήτρης: Το πιασα το μήνυμα. Υποσεινήδητα είμαι θαυμαστής της άριας φυλής και έχω τσαντιστεί που δε γεννήθηκα βέρος Γερμανός. Η περίπτωσή μου μοιάζει με του Αδόλφου. Σ’ ευχαριστώ για την μικρή ψυχανάλυση, θα το κοιτάξω. Ήδη έκλεισα ένα ραντεβουδάκι με τον (Γερμανό) ψυχαναλητή μου.

  3. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Εγώ πιστεύω πως υπάρχουν αλήθειες. Και μία του κειμένου είναι ότι υπάρχει ταξική πάλη.
    Δεύτερη του κειμένου ότι ο λαός έχει την ευθύνη της κατάντιας. Δεν εξαιρώ το εαυτό μου ούτε μου αρκεί να πω για μένα έκανα ό,τι μπορούσα.

    Επάνω, σε αυτές τις δύο αλήθειες ως προκείμενες εκτιμώ πως μπορούμε να συζητήσουμε.

    • Ο/Η tokavli λέει:

      Είμαι πρόθυμος για όση συζήτηση θες Rakis, αλλά όταν ο άλλος είναι εμπαθής, με λίγα λόγια τρολάρει, δε μπορώ παρά να τον ειρωνευτώ. Γιατί όταν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται επί τούτου ότι η φράση «ένας μεγάλος λαός πήρε φωτιά από μία έκθεση ιδεών (Mein Kampf) ενός άρρωστου παιδικού μυαλού, που δεν ανδρώθηκε ποτέ» γράφεται έτσι μόνο και μόνο για να φανεί πως στην κατάλληλη συγκυρία κάθε λαός μπορεί να παραμυθιαστεί ακόμα και από ένα μειράκιο, αλλά ανακαλύπτει υφέρπουσες αγάπες για πατρίδες και άλλα χαριτωμένα, ασκεί το ευγενές σπορ του τρόλινγκ.
      Τώρα, είναι προφανές ότι εγώ παίρνω θέση: Η ιστορική συγκυρία επιβάλει συσπείρωση. Όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας. Το στρατόπεδο είναι η ταξική πάλη, όπως ήταν πάντα. Από την πλευρά μου γράφω έτσι επιθετικά γιατί πιστεύω ότι το επιβάλει η εποχή, αυτά που βιώνουμε καθημερινά από το σύστημα που ζούμε -η γαμημένη η αλήθεια- είναι απείρως πιο επιθετικά.
      Σκοπός μου με αυτό το κείμενο ήταν να ξεχωρίσω την ήρα από το στάρι, όπως εύστοχα παρατήρησε ο φίλος Δημήτρης. Τι να κάνουμε, πάντα υπήρχαν αυτά τα δύο και πάντα θα υπάρχουν.

  4. Ο/Η eriugena λέει:

    Παρεππτόντως ο γερμανικός λαός είναι και με την ειρωνική και την κυριολεκτική-δυναμική έννοια ένας «μεγάλος λαός», με πολιτισμικά επιτεύγματα αξιοθαύμαστα, και αυτή είναι η τραγωδια με τους λαούς, «μεγάλους» «μικρούς» «ιστορικούς» και «νεώτερους», ότι όταν γίνονται το ταυτοτικό αυτοαναφορικό σημείο του..εαυτού τους υπο το καθεστώς της ιδεολογίας του εθνικισμού, μιας ιδεολογίας αντιφατικής, όχι μόνον αστικής αλλά υποκείμενης συνήθως στην άμεση χειραγώγηση των αστικών και μικροαστικών στρωμάτων…Η ίδια η έννοια του «λαού» είναι ναρκοπέδιο, όπως και η έννοια έθνος, θα έλεγα μάλιστα πως η έννοια «λαός» είναι ακόμα πιο κρυφά ναρκοπεδική (τι είπα τώρα!)…και διατρέχει και το προνεωτερικό ιστορικό χώρο. Ναρκοπέδιο. Πάντως η έγκληση του λαού είναι αναπόφευκτη ως έγκληση σε λαό. Δεν υπάρχει καμμιά πολιτική ιδεολογία που να μην αναφέρεται σε κάποια έννοια λαού. Οι αριστεροί ωστόσο ωφείλουν να υποτάσσουν την έννοια του «λαού» στα ταξικά συμφέροντα της μισθωτής εργασίας, της εργατικής τάξης…Το ολισθηρόν ωστόσο παραμένει.

  5. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Το ολισθηρόν…
    Ακριβώς πολλοί παράγοντες δείχνουν ότι το συμφέρον της εργατικής τάξης δεν είναι αυτονόητο, δεδομένο και σαφές.
    Παράγοντες που το καθορίζουν: οι ιδέες του καθενός, ο φόβος, ατομικά συμφέροντα, θρησκεία, εξωτερικές επιρροές, οικονομία και πολιτική σε ένα κράτος, φυλή, έθνος, πώς αντιμετωπίζεται το παρελθόν. Προφανώς και άλλοι παράγοντες.
    Φαίνεται δηλ. πως για να οριστούν τα συμφέροντα της τάξης είναι διαδικασία έντασης και σύγκρουσης. Είναι φενάκη το αυθόρμητο μιας οιασδήποτε κίνησης, γιατί αλήθεια είναι (άλλη μία αλήθεια) ότι ο σοσιαλισμός μαθαίνεται.
    Αυτές οι διαπιστώσεις εμένα με κάνουν να βλέπω την τάξη ευρύτερα σε σχέση με την επιθυμία που συνεπάγεται την (αν)-ιση κατανομή ως προς τις υλικές-οικονομικές ανάγκες,την ιδιοκτησία, το σεβασμό, την τιμή, τη δύναμη, την εξουσία, την επιρροή.
    Κατά συνέπεια, βλέπω 3 επίπεδα της ταξικής ανάλυσης:
    1. η ταξική δομή θεμελιώνεται στην παραγωγή αλλά και σε ένα πλαίσιο ευρύτερο κινητικότητας και αλληλόδρασης
    2. οι ιδέες/τάσεις των μελών της τάξης
    3. ο προσδιορισμός των συλλογικών στόχων μέσω οργανωμένης δράσης
    Τα παραπάνω 3 αλληλοεμπλέκονται χωρίς να μας οδηγούν σε έναν τελεολογικό τρόπο να δούμε την τάξη.

  6. Ο/Η tokavli λέει:

    Όσον αφορά τη λέξη «λαός», νομίζω ότι ο Μπρεχτ βάζει τα πράγματα στη θέση τους με την προτροπή να αναφερόμαστε στο σύνολο των πολιτών κάθε κράτους με τη λέξη «πληθυσμός».
    Με βάση τα 3 επίπεδα ταξικής ανάλυσης που θέτει ο Rakis και ιδιαίτερα με το νούμερο 3, που πάντα ήταν και παραμένει το ζητούμενο για κάθε τάξη (όσο και το δυσκολότερο) και τους παράγοντες που προαναφέρει, θα ήθελα να το απλουστεύσω και να το αποδώσω ως εξής:
    ο προσδιορισμός των συλλογικών στόχων μέσω οργανωμένης δράσης > εξουσία
    Γιατί και η λαϊκή εξουσία είναι εξουσία τελικά. Το πρόβλημα έγκειται, νομίζω, στον σκοπό της κάθε εξουσίας. Είναι ο σκοπός η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;;;

  7. Ο/Η Ονειρμός λέει:

    @heroicodesembarazo

    Σε σχέση με το τάξη an sich και fur sich, εκείνο που δείχνει το σημείο 2 που θέτεις είναι μια δυναμική αντίληψη των ίδιων των μελών του ιδίου ταξικού »συμφέροντός» τους. Τόσο η τάξη καθεαυτή όσο και η τάξη δι’εαυτή, αναγνωρίζονται σαν μια αντικειμενική δυνατότητα η οποία στη μία περίπτωση υπάρχει απλά ως τέτοια και την άλλη υλοποιείται/πραγματοποιείται. Παραβλέπονται όμως οι »ιδεολογικές μορφές» μέσα από τις οποίες το κάθε άτομο (και όχι απλώς η κάθε τάξη), συνειδητοποιούν τις κοινωνικές αντιφάσεις. Η πολτοποίηση-ομογενοποίηση των ξεχωριστών ατόμων τόσο στην τάξη τους όσο και στο »συλλογικό» είναι αδύνατη. Νομίζω πως ακόμη και με όρους κλασικού μαρξισμού, η διαφορά των εκάστοτε υποκειμένων της εργασίας που ενυπάρχει στο εσωτερικό της ίδιας της εργατικής τάξης, συνεπάγεται και ένα σύνολο διαφορετικών δυνατών ιδεολογικών εγκλήσεων (για παράδειγμα, η διαφορά διανοητικά και χειρωνακτικά εργαζόμενων στο εσωτερικό της ίδιας της εργατικής τάξης, δεν μπορεί να μην συνεπάγεται και διαφορετικούς τροπισμούς ιδεολογικής έγκλησης). Ο Μάρξ λοιπόν, θεωρώντας την τάξη καθεαυτή και την τάξη δι’εαυτή, (και ο Λούκατς κλπ), κάνει το ίδιο λάθος που κατά τη γνώμη μου κάνει και στη κριτική του προγράμματος της Γκότα. Βλέπει τα μέλη της εργατικής τάξης ως »απλούς εργάτες» στους οποίους, σαν αδιαφοροποίητο σύνολο, τίθεται ένα κοινό πρόσημο ταξικής συνειδητοποίησης. Όμως ο κάθε εργάτης υφίσταται όχι μόνο τις αστικές σχέσεις στη γενικότητά τους, αλλά και τις αστικές σχέσεις στην ειδικότητά τους, στην ποικιλομορφία τους, και στη συνάρθρωσή τους με τις εκάστοτε κοινωνικές σχέσεις, που διαφέρουν από μέλος σε μέλος της εργατικής τάξης, από τόπο σε τόπο κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, από τύπο σε τύπο εργασίας.

    Επομένως ανάμεσα στη τάξη θεωρούμενη βάσει την δομική της θέση και την τάξη θεωρούμενη ως συνειδητοποιούσα τη δομική της θέση, μεσολαβεί και το δεύτερο βήμα που θέτεις το οποίο διασπά το συμπαγές της τάξης στα ποιοτικά συγκεκριμένα της άτομα, άρα αμφισβητείται ανοιχτά και η δυνατότητα ενός »βαθμού συνειδητοποίησης» ως μεγέθους πάνω στο, άνευ ετέρου προσδιορισμού, »κοινό ταξικό ποιοτικό υπόστρωμα» όλων των ατόμων. Αυτό αναγκαία διασπά και το τρίτο επίπεδο της οργάνωσης του συλλογικού αγώνα σε επιμέρους αρθρώσεις, ο οποίος συλλογικός αγώνας είναι αδύνατο να έχει απλώς ένα κέντρο-Νου ή αλλιώς 1 Ταξική Συνειδητοποίηση, αφού, όπως λέει και ο Jameson του οποίου μια σχετική αναφορά μου θυμίζει τη δική σου, η συλλογικότητα είμαι μορφή υποκειμενικότητας τόσο κεντρωμένη όσο και αποκεντρωμένη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s