Ο Μπαντιού με τον Καντ

Ομοιότητες Μπαντιού και Καντ σύμφωνα με την κ. Μυρτώ Ρήγου (από το περ. αλήθεια,  τ. 6, σ. 71-81)(μεταφέρω τα βασικά συμπεράσματα)

Στο θέμα της υπερβολής:

Μπαντιού.Στο κενό προσιδιάζουν 2 μορφές υπερβολής: α) υπερβολή της αναπαράστασης β) το ανυπολόγιστο υπερβολικό στοιχείο,η υπερβολή του μη αναπαραστάσιμου

Στον Καντ το α αντιστοιχεί στο μαθηματικό υψηλό, ενώ το β με το δυναμικό υψηλό.

Το μπαντιουικό Συμβάν παραλληλίζεται με τον καντιανό Νόμο.

Στον Καντ έχουμε μία άνομη δυνατότητα που με όρους Μπαντιού είναι το αναποφάνσιμο, ώστε ο Νόμος να είναι Συμβάν με την έννοια ότι με τη διάρρηξη της φαινομενικής ενότητας, ανοίγεται ο ορίζοντας των δυνατοτήτων.

Όπως στην ηθική των μπαντιουικών διαδικασιών αλήθειας, στην καντιανή ηθική η εμμονή σε μία πιστότητα (στο Νόμο)καθίσταται αστάθμητη μέσω της ελευθερίας(ριζικό κακό).

Για το κακό:

Μπαντιού: ως είδωλο.

Καντ: νόθευση της καθαρότητας του Λόγου εντός του πρακτικού διαφέροντος με συνέπεια τους ψευδονόμους (βλ. στο Μπαντιού ψευδοσυμβάντα)

Μπαντιού: ως προδοσία

Καντ: η μετατροπή της κατηγορικής προσταγής σε υποθετική(το πρέπει γίνεται θέλω και άρα αυθαίρετο και ανήθικο)

Μπαντιού: ως παραβίαση του ακατανόμαστου. Η πίστη ότι η δύναμη μιας Αλήθειας ομοιάζει με την ολική  δύναμη του καντιανού υπερεγωτικού Νόμου.

Μπαντιουικές εκδοχές της καντιανής κατηγορικής προσταγής: «Μην ξεχνάς ποτέ αυτό που συνάντησες: το Συμβάν». «Να μην υποχωρείς από το ότι σε συνεπήρε μία διαδικασία Αλήθειας»

Ιδιαίτερα θα με ενδιέφεραν  κριτικές επισημάνσεις για το αν ισχύει ο παραλληλισμός ή όχι

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Badiou, Καντ. Bookmark the permalink.

5 Responses to Ο Μπαντιού με τον Καντ

  1. Ο/Η eriugena λέει:

    Δεν είμαι καθόλου σχετικός με τον Μπαντιού..μπορώ μόνο να πω πως η αναλογία μια σκέψης που μιλά για «προδοσία» με μια σκέψη που μιλά για «νόθευση» του καθαρου Λόγου, ξεχνά ίσως πως στον Καντ ο καθαρός Λόγος είναι αφεαυτού αγαθός μόνο σε σχέση με τον ηθικό Λόγο, ενώ σε γνωσιακό επίπεδο υπάρχει μια αμφιθυμική αξιολόγησή του. Αντίθετα μου φαίνεται πως ο Μπαντιού πάσχει απο μια ανώμαλη εκδοχή πλατωνισμού..γι αυτό μιλάει και για προδοσία…η χαρά των φιλελευθέρων, όχι ότι φταίει ο Πλάτων..

  2. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    Προσφατα διαβασα ενα βιβλιο της Ρηγου: εκδοχες του νομου.. Ενδιαφερον αλλα καπο μπερδεμένο..
    δεν διαβασα απο της Ληθειας
    παντως σε οτι αφορα το »Μπαντιουικές εκδοχές της καντιανής κατηγορικής προσταγής: “Μην ξεχνάς ποτέ αυτό που συνάντησες: το Συμβάν”. “Να μην υποχωρείς από το ότι σε συνεπήρε μία διαδικασία Αλήθειας» μου μοιαζει περισσοτερο με Λακανικοπαρα με την κατηγορική προσταγή
    απο την ναλλη μακαρι ναξερα ;)
    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΆ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ η Μυρτω

  3. Ο/Η Radical Desire λέει:

    «Το μπαντιουικό Συμβάν παραλληλίζεται με τον καντιανό Νόμο.»
    Θα πάρω τα βουνά. Μήπως δεν διάβασε τον Άγιο Παύλο; Τη Θεωρία του Υποκειμένου; Θα ήθελε κάποιος να μου εξηγήσει πού κολλάει ο καντιανός νόμος με, πχ, αυτό: «Οι δύο γενολογικές μορφές της υποκειμενοποίησης είναι η αγωνία και το θάρρος.

    Προσέξτε ότι η πράξη παραμένει η ίδια. Η βιασύνη είναι η μορφή του Ενός που αντιστοιχεί στη σχάση αγωνίας/θάρρους. Αλλά οι δύο αυτές υποκειμενικές τροπικότητες αντιδιαστέλλονται μεταξύ τους, στο μέτρο που η αγωνία παρακωλύει τη λειτουργία ενός άκαμπτου νόμου υπό τη δράση ενός πλεονάσματος του πραγματικού, ενώ το θάρρος στοιχηματίζει στο πραγματικό υπό τη δράση ενός προεικονισμένου υπολογισμού.

    Στην περίπτωση δε μιας θαρραλέας υποκειμενοποίησης, ο διευθυντής της φυλακής δεν είναι εκείνος από τον οποίο προσδοκώ τη σωτηρία μου. Θα πρότεινα μάλλον ότι η πλεονασματική μου σχέση έναντι κάθε υπολογισμού, ό,τι δηλ. διακινδυνεύω στοιχηματίζοντας πάνω στο πραγματικό, κατισχύει του ίδιου του νόμου. Η πίστη είναι εκείνη που με επαναφέρει στον εαυτό μου, εφόσον θα έχω πλέον αποκτήσει την πεποίθηση ότι στο απώτερο μέλλον η υποκειμενική διαδικασία θα ανασυνθέσει ένα κόσμο στον οποίο ο νόμος οφείλει να μαραζώσει.»

    «Όπως στην ηθική των μπαντιουικών διαδικασιών αλήθειας, στην καντιανή ηθική η εμμονή σε μία πιστότητα (στο Νόμο)καθίσταται αστάθμητη μέσω της ελευθερίας(ριζικό κακό).»
    Πού να μην απέρριπτε δηλαδή ρητά ο Μπαντιού κάθε έννοια του ριζικού κακού στην Ηθική (που είναι, ανάμεσα σε άλλα, μανιφέστο αντι-καντιανισμού και συγκεκριμένα συγκροτημένη απόρριψη του Critique of Judgment). Και πού να μην έγραφε ρητά και επανειλημμένα κόντρα στον Καντ.

    Αν σε ενδιαφέρει το ζήτημα, σαφώς πιο αξιόλογη σε πρώτη ανάγνωση είναι η πρόταση του Adrian Johnston: «Immanuel Kant is one of Alain Badiou’s principle philosophical enemies. Kant’s critical philosophy is anathema to Badiou not only because of the latter’s openly aired hatred of the motif of finitude so omnipresent in post-Kantian European intellectual traditions—Badiou blames Kant for inventing this motif—but also because of its idealism. For Badiou-the-materialist, as for any serious philosophical materialist writing in Kant’s wake, transcendental idealism must be dismantled and overcome. In his most recent works (especially 2006’s Logiques des mondes), Badiou attempts to invent a non-Kantian notion of the transcendental, a notion compatible with the basic tenets of materialism. However, from 1988’s Being and Event up through the present, Badiou’s oeuvre contains indications that he hasn’t managed fully to purge the traces of Kantian transcendental idealism that arguably continue to haunt his system—with these traces clustering around a concept Badiou christens “counting-for-one” (compter-pour-un). The result is that, in the end, Kant’s shadow still falls over Badiouian philosophy—this is despite Badiou’s admirable, sophisticated, and instructive attempts to step out from under it—thus calling into question this philosophy’s self-proclaimed status as materialist through and through.» (http://www.springerlink.com/content/e732321524272jl8/)

    Σε αυτή τη βάση (υπερβατικός ιδεαλισμός), ναι, ψαξ’ το, αν και δεν θα είναι καθόλου εύκολο –και καθόλου σωστό– να αφομοιώσεις την (λακανικά διαμεσολαβημένη) «Ιδέα» στον Μπαντιού με τον υπερβατικό ιδεαλισμό στον Καντ. «Indications» are not «proof positive» αρκετού για συσχετισμό, πόσο μάλλον «παραλληλίας». Ανάμεσα σε οτιδήποτε και οτιδήποτε άλλο υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές. Το θέμα είναι κατά πόσο μια ανάγνωση πείθει επιστημολογικά και θεωρητικά ότι αξίζει τον κόπο και προσφέρει κάτι στην κατανόηση το να εστιαστείς στις πρώτες περισσότερο από ότι στις δεύτερες.

  4. Ο/Η Radical Desire λέει:

    Δες επίσης Bruno Bosteels, Badiou and Politics, σελ. 2-4, 18-19, 315-316. Ο βασικός «υπαίτιος» του αποπροσανατολιστικού συσχετισμού του Μπαντιού με τον Καντ κατά τον Μποστίλς είναι –ποιος άλλος– ο οργανικός διανοούμενος του «Occupy Wall Street» Σλαβόι.

  5. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Ευχαριστώ όλους για τα σχόλια και ιδιαίτερα τον Αντώνη που γνωρίζει άρτια το θέμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s