Για τον Πατέρα μου

Ακόμη δεν μπορώ να συνηθίσω ότι ο πατέρας μου πέθανε.

Έρχεται το βραδάκι και ετοιμάζομαι αντανακλαστικά να του τηλεφωνήσω για να δω τι κάνει. Ο χρόνος που μας ένωνε δεν υπάρχει πια. Ο κοινός μας τόπος, ήταν ένας κόσμος στη μοναδικότητά του με τη δική του ιστορία, ανεξάρτητα από πώς η μνήμη του καθενός από τους δυο μας συλλάμβανε αυτή την ιστορική μοναδικότητα.

Αυτόν τον κόσμο όμως καμιά μνήμη δεν μπορεί να τον σώσει…

Η προσφορά του πατέρα ήταν μια γενναιόδωρη πολλαπλότητα. Οικογενειακή, πατρική, πολιτική, συγκρουσιακή, αντιφατική. Μια πολλαπλότητα που διαρκώς αναζωογονούσε τη σχέση μας μαζί του, άνοιγε ρωγμές που μας επανακαθόριζαν. Όποιος μάλωνε μαζί του γινόταν νέος άνθρωπος. Γιατί ; Γιατί η κόντρα σε έκανε πάντα να ξανασκεφτείς για σένα και  τη στάση σου απέναντι στον άνθρωπο που ενέπνεε σεβασμό αλλά και σε εκνεύριζε τόσο που θελες να τα τινάξεις όλα στο δευτερόλεπτο. Λες να σ’ έφερνε στο μεταίχμιο, στην αμφισημία του μίσους και της αγάπης προς το Είναι;

Ακριβώς και , κοντά σ’άλλα, για αυτά τα ξεσπάσματα είναι που του είμαι βαθιά ευγνώμων. Γιατί με κρατούσαν συναρπαστικά ζωντανό. Αυτός ο οίστρος του έχει γίνει κομμάτι δικό μου. Έχει εγχαραχτεί ως ο θνητός άλλος μέσα μου. Έτσι κι αλλιώς, η ύλη  όλων μας κάπως έτσι φτιάχνεται. Πρόκειται για την εγγραφή του πένθους μέσα μας ως πληγής και ως ελπίδας.

Αυτή την υπο-γραφή θέλω να κρατήσω και να διαδώσω. Αυτήν την υπογραφή θέλω να την τοποθετήσω παρονομαστή της ύπαρξης, της σκέψης, της πολιτικής.

Μακάρι να υπάρξουν κι άλλοι σαν εσένα πατέρα!

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

3 Responses to Για τον Πατέρα μου

  1. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    με συγκινησες αγαπητε ..Μου θυμισες τον δικο μου ..Ετσι ακριβώς :υτός ο οίστρος του έχει γίνει κομμάτι δικό μου. Έχει εγχαραχτεί ως ο θνητός άλλος μέσα μου. Έτσι κι αλλιώς, η ύλη όλων μας κάπως έτσι φτιάχνεται. Πρόκειται για την εγγραφή του πένθους μέσα μας ως πληγής και ως ελπίδας.
    Να τους θυμομαστε Πάντα

  2. Ο/Η eriugena λέει:

    Αλήθεια σε καταλαβαίνω, αν και ο δικός μου ζεί, μιας και για μένα όπως θα κατάλαβες ίσως ένα απο τα κυριότερα στοιχεία του ανθρώπινου αν δεν εκπίπτει στο «γεγονικό» είναι ακριβώς αυτό το κάλεσμα της μνήμης, μιας μνήμης μάλιστα απαλλαγμένης απο τις παραμυθίες της (αλλοιωμένης) μεταφυσικής..

  3. Ο/Η heroicodesembarazo λέει:

    Παίδες,
    Ευχαριστώ πολύ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s